วงล้อแสนสุขประจำวัน |ตั้งเว็บไซต์เป็นหน้าแรก |เพิ่มเข้าบุ๊คมาร์ก |ขนาดจอกว้าง

{ Central City } Alamo Drafthoude

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2020-11-22 01:59:43 |โหมดอ่าน


Alamo Drafthoude








【 Alamo Drafthoude 】
【 Central City 】

โรงหนังเก่าแก่ตั้งแต่ยุค 90s ที่พัฒนาและอยู่คู่เซ็นทรัลซิตี้มาเนิ่นนาน ในทุกๆปีจะมีการปรับปรุงด้านในให้ทันสมัยขึ้น โดยที่ด้านนอกยังคงความคลาสสิกของยุค 90 เอาไว้ได้อย่างดี ถือเป็นโรงหนังชั้นนำ และสถานที่ท่องเที่ยวที่ใครๆก็ต้องมา






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1USD +500 ย่อ เหตุผล
Admin + 500

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2020-11-22 02:03:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Ufemia ❈ เมื่อ 2021-3-4 13:40

{ Sometime }
58
Premium




                 มาแบบเอื่อยเฉื่อยสมกับที่เป็นยูเฟเมียอีกนั้นแหละ การปั่นจักรยานง่ายๆจากสถาบันมาจนถึง Alamo Drafthouse ชมบรรยากาศเซ็นทรัลซิตี้หลังจากที่ไม่ได้ออกมานอกสถาบันพักใหญ่ แบบใหญ่มากๆ พอพ้นช่วงสัปดาห์นี้ไป เธอก็ต้องกลับไปเข้าคลาสเรียนที่มหาวิทยาลัยอีก เพราะฉะนั้นถือว่าอาร์เดนทักมาชวนเที่ยวได้ถูกเวลามาก แอบสงสัยนิดหน่อยว่าข้อความที่เขายกเลิกไปคืออะไร แต่ก็นะ น่าจะส่งผิดละมั้ง

                 หญิงสาวในกางเกงผ้าสีดำขายาวกับเสื้อยืดสกรีนลาย สวมหมวก Bucket สีดำสนิท แต่ใส่รองเท้าแตะมา … ก็นะ มันแค่มาเที่ยวกับเพื่อน จะคิดมากไปทำไม ใบหน้าหวานยังคงมีความครุ่นคิดเพราะก่อนออกมาจากบ้านพักเธอไปไล่จี้ลาเรสให้จัดการกับรูปภาพที่เกลื่อนพื้นห้องนอนเธอ จักรยานคันโปรดถูกจอดไว้หน้าโรงหนัง หูฟังไร้สายที่ถูกใส่ไว้เพียงข้างเดียวก็ถูกเก็บลงกระเป๋า

                 โทรศัพท์ถูกยกขึ้นมาเพื่อกดข้อความหาคนที่นัดไว้ เธอมาถึงพอดีเป๊ะกับเวลานัด พอดีมากจนตอนแรกก็หวั่นใจว่าจะสายไหม อย่างน้อยก็มาถึงบ่ายสามเป๊ะ จะเอาอะไรมากกับคนปั่นจักรยานมา ความเร็วมันไม่เท่านั่งรถกันหรอก ก่อนที่จะได้กดส่งข้อความ เสียงทุ้มของสักคนก็มาดังอยู่ใกล้ๆ “ ทำอะไรอยู่ครับ ? “

                 “ Shi---t “ ร่างบางสะดุ้งเฮือก พร้อมกับก้าวหนีเสียงไปด้านหน้า หันกลับมามองดูคนที่เข้ามาทักระยะใกล้ และยังมีความหัวเราะเบาๆตามมาอีก ใบหน้าเรียวได้รูปที่มักจะดูเฉยชาเมื่อทำสีหน้าไร้อารมณ์ แต่พอมุมปากขยับเล็กน้อยไม่รู้ว่าทำไมรู้สึกว่าโลกมันดูมีชีวิตชีวาดีจัง วันนี้อาร์เดน เฉินที่เธอรู้จักมาในการแต่งตัวแบบว่า..

                 กางเกงวอร์มสีดำธรรมดา กับเสื้อยืดสีเทาสกรีนลายการ์ตูน เสริมความดูเรียบร้อยและมีสไตล์เล็กน้อยด้วยการใส่เสื้อคลุมเป็นเชิร์ตที่ครึ่งนึงเป็นสีพื้นอีกครึ่งเป็นลายสก๊อต ไม่ได้คุยกันมาก่อน แต่ก็ถือว่าแต่งตัวไปสไตล์เดียวกันแบบงงๆ “ ตรงเวลาพอดีเป๊ะเลยนะครับคุณ “ รอยยิ้มขำของร่างสูงพอจะทำให้บรรยากาศรอบข้างดูแฮปปี้ได้โดยง่าย ในเมื่อเจอเจ้าตัวแล้วยูเฟเมียก็จัดการเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าซะ ใช้ชีวิตและเวลากับคนเป็นๆ ดีกว่าจ้องจอโทรศัพท์ไปเรื่อยล่ะนะ

                 “ เห็นใจคนปั่นจักรยานมาถึงนี้หน่อยได้ไหมคะคุณอาร์เดน ~ “ น้ำเสียงหวานลากยาวเชิงหยอกล้อ หลังจากที่เคยคุยกันมาครั้งนี้ก็พอจะรู้ว่าเล่นกันได้มากแค่ไหน.. แต่ทางชายหนุ่มกลับมาขมวดคิ้วใส่มาซะอย่างงั้น “ คุณปั่นจักรยานมาหรอ ? เหนื่อยไหมครับ ? .. คราวหลังบอกให้ผมไปรับก็ได้นะ “ นัยน์ตารัตติกาลของหญิงสาวกระตุกวูบ แต่ก็ฉาบทับด้วยรอยยิ้มเบาบางในแบบที่คนรู้จักเขาให้กัน

                 “ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่นี้เอง คิดมากหน่าคุณ “ สองมือไขว่หลัง ทำท่าทีว่าไม่เป็นไร เห็นแบบนั้นใครก็คงไม่อยากจะขัด แน่นอนว่ารวมไปถึงอาร์เดน เฉินที่มองตาละห้อยนี้ด้วย สุดท้ายก็สลัดฟีลลูกหมาหงอย จากใจคนที่เห็นท่าทีก็ขอยืนยันว่าเขาน่าเอ็นดูจริงๆ ถึงจะอายุมากกว่าเธอก็เถอะ “ เราต้องซื้อป็อปคอร์นไหมอ่ะ ? ปกติคุณกินรสไหน ?? “

                 “ ไม่ต้องหรอกครับ ของเราเป็นพรีเมี่ยมวีไอพี เดี๋ยวในโรงเวลาดูหนังเขาจะมีคนเข้ามาเติมน้ำ เติมป็อปคอร์นให้เราตลอดเลยแหละ “ คนชวนตอบอย่างอารมณ์ดี มีเวลาอีกห้านาทีที่จะสามารถเข้าโรงได้ แต่เขาก็ยังทำเรื่องแปลกๆอย่างการบอกว่าจะถ่ายรูปให้หญิงสาว และแน่นอนว่าพอถ่ายแล้ว จำพวกคนที่มักจะทำอะไรแฟร์ๆอย่างยูเฟเมียก็บอกว่าจะถ่ายรูปให้เขาบ้าง.. “ มานี่เร็ว “

                 “ ไม่เอาหรอกคุณ ปกติผมไม่ค่อยถ่ายรูป.. “

                “ อย่าดื้อสิคะ ทำไมทำท่าหงอยอีกแล้วอ่ะคนนี้ มั่นใจในตัวเองหน่อยย “ บางครั้งก็รู้สึกว่าอาร์เดนเหมาะกับคำว่าลูกหมา แต่เขาเป็นรุ่นพี่ ให้พูดแบบนั้นมันก็แปลกๆ เพราะฉะนั้นเอาไว้แค่คิดเฉยๆน่าจะดีกว่า ดูเหมือนว่าลูกหมาตัวนี้จะดื้อกว่าที่คิด ปิดหน้าปิดตาหนีพร้อมกับบอกว่าต้องเข้าโรงแล้ว ไม่งั้นประตูจะปิด ดังนั้นยูเฟเมียจึงให้ความร่วมมือ

                 ความร่วมมือแบบที่ว่าพอเขาเผลอก็ยกโทรศัพท์ตัวเองมากดถ่ายรูปจนเสียงชัตเตอร์ที่ตั้งใจเปิดให้ดังๆมันเข้าโสตประสาทนายแบบเผลอๆของเธอเนี่ยล่ะ “ คุณยุฟ !! “ อาร์เดนอยากจะบ้าตาย เป็นผู้หญิงที่เหมือนจะรับมือง่าย แต่ก็ยากกว่าที่คิด ถึงอย่างงั้นก็เถอะ ทำไมรู้สึกผ่อนคลายลงมาหลายส่วนเวลาอยู่กับเธอยังไงไม่รู้..  ดูอย่างตอนนี้ได้รูปไปก็หัวเราะพอใจเดินหนีเข้าโรงก่อนเขาอีก ขอแค่เจ้าตัวสบายใจ คุณยุฟว่าไง เขาก็ว่างั้นนั้นแหละ..

                 ร่างสูงเดินล้วงกระเป๋ากางเกงตามเข้าไป ตามร่างบางที่นำลิ่วไปจนถึงที่นั่ง หรือจะเรียกว่าที่นอนดีนะ ? โรงพิเศษสำหรับคนมีบัตรพรีเมี่ยมวีไอพี ก็คือ luxury movie theater ดูหนังในโรงด้วยการนอนบนเตียงนุ่มๆ พร้อมด้วยบริการเติมน้ำเติมป็อปคอร์นตลอดทั้งเรื่อง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามาดูหนังในโรงแบบนี้ ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องที่เขาเคยชิน เว้นแต่คนที่มาด้วยเนี่ยสิ

                 “ เป็นครั้งแรกเลยที่เข้าโรงหนังแบบนี้.. “ ยูเฟเมียถอดหมวกออกพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งที่ปลายเตียง หยิบโทรศัพท์มาปิดเสียงตามมารยาทเข้าโรงหนัง และแน่นอนว่าถามด้วยการถอดรองเท้าและกระเถิบตัวไปกึ่งนั่งกึ่งนอนในฝั่งของตัวเองอย่างพอใจ อาร์เดนหัวเราะเล็กน้อยก่อนที่จะจัดการพาตัวเองขึ้นไปกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ข้างๆหญิงสาวที่เขาชวนมา “ ผมดีใจนะเนี่ยที่ได้พาคุณเข้าโรงหนังแบบนี้เป็นคนแรก “

                 แต่ที่แปลกกว่าปกติคืออาร์เดนหันหน้ามามองเธอบ่อยกว่าการนั่งตรงๆ แน่นอนว่ามีจังหวะอายคอนแทคที่.. เรียกเสียงหัวเราะจากทั้งคู่ได้ ในที่สุดไฟในโรงก็เริ่มหรี่ลงจอแสดงหนังเริ่มมีการเคลื่อนไหว ยูเฟเมียที่ในที่สุดป็อปคอร์นก็ถูกเติม ก็จัดการยึดเอาถังป็อปคอร์นไปไว้กับตัว

                 หนังเริ่มแล้ว ต่างคนต่างก็จมอยู่กับโลกของตัวเอง ยูเฟเมียทุ่มเทความสนใจให้กับหนังและการเอาป็อปคอร์นเข้าปาก ต่างจากอาร์เดน เฉิน ที่กวาดสายตามองไปยังที่นั่งด้านหน้าสุดหลายครั้ง สลับกับดูหนังเพื่อไม่ให้เป้าหมายรู้ตัว อ่อ ใช่ เขาเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนพิเศษ ที่มาทำภารกิจติดตามเป้าหมาย แต่เขาก็ต้องการผู้ช่วย และมันค่อนข้างที่จะหายาก เขาไม่มีคนให้ไว้ใจได้มากนัก แต่อย่างน้อยก็มีคุณยุฟที่ไว้ใจได้..

                 เขาที่พยายามแบ่งสมาธิอยู่ๆก็ถูกรบกวนด้วยการสะกิดเบาๆที่แขน พอหันไปมองทางสาเหตุก็พบว่าเป็นคุณยุฟที่จิ้มๆแขนเขาอยู่ พร้อมกับการขยับปากพูดแบบเบาๆ “ คุณ.. ฉันหนาวอ่ะ “ ชายหนุ่มพยักหน้าทำความเข้าใจ ก่อนจะถอดเสื้อเชิร์ตที่ตัวเองใส่คลุม มาคลุมร่างบางไว้แทน ในด้านยูเฟเมียก็กระพริบตาปริบๆ ก่อนจะขยับปากพูดอีกรอบ “ ทำไมคุณไม่ขอผ้าห่มจากพนักงาน เขาเดินผ่านคุณกันเยอะเลยนะ.. “

                 เออว่ะ

.
.
.

                 เหมือนจะพึ่งตั้งสติได้ รู้อีกทีต่างคนต่างก็หันไปขำกันคนละทาง แน่นอนว่าอาร์เดนที่ดึงสมาธิกลับมาได้ก่อนก็จัดการสะกิดพนักงานขอผ้าห่มอย่างใจเย็น ส่วนยูเฟเมียก็คืนเสื้อเชิร์ตของเจ้าลูกหมาให้กลับไปอยู่กับเจ้าของพร้อมกับการรอผ้าห่ม และระหว่างรออาร์เดน เฉินก็ให้ความสนใจกับหนังไปแล้ว  โดยที่ไม่นานนักพนักงานก็เดินมาห่มผ้าให้ถึงที่

                 พรีเมี่ยมวีไอพีมันก็ดีจริงๆนั้นแหละ..




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ [077] เจ้าหน้าที่สืบสวนพิเศษ: อาร์เดน เฉิน เพิ่มขึ้น 30 โพสต์ 2020-11-22 20:23
คุณได้รับ +10 คุณธรรม +3 ความชั่ว +15 ความโหด โพสต์ 2020-11-22 20:23

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1Energy +5 USD +400 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 400

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
Medical Book
ปืนเคออส
Super Car
Hand Shield
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x20
x17
x20
x44
x15
x17
x20
x20
x20
โพสต์ 2020-11-25 15:55:04 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Ufemia ❈ เมื่อ 2021-3-4 13:40

{ Sometime }
59
One Kiss




                 ตลอดครึ่งหลังของการดูหนัง อาร์เดนต้องรับมือกับความรู้สึกหนักๆที่ไหล่ เนื่องจากสาวเจ้าที่ชวนมาเอนศีรษะมาซบเขาเมื่อเจ้าตัวบอกว่าบางฉากก็ไม่กล้าดู ได้ข่าวว่าเป็นหนังเด็ก.. แต่บางจังหวะที่รู้สึกว่าน้ำหนักมันเยอะขึ้นคงเป็นฉากลุ้นๆที่เจ้าตัวทำใจดูไม่ได้ซะส่วนใหญ่ ยอมก็ได้ว่าหลังจากรู้จักกัน ยูเฟเมียจะดูเป็นรุ่นน้องเขาจริงๆก็ตอนมาดูหนังครั้งนี้เนี่ยล่ะ ถ้าไม่งั้นก็กลายเป็นเขาที่ถูกสาวข้างๆนี้แกล้งซะแทน

                 ใช้เวลานั่งๆนอนๆ อยู่กับโรงวีไอพีนี้มาหลายชั่วโมง ในที่สุดจอภาพยนต์ก็กลายเป็นสีดำมืด และขึ้นเป็นรายชื่อของทีมงานและนักแสดง แต่ว่าสาวเจ้ายังคงมีทีท่านั่งๆนอนๆ อยู่นิ่งเหมือนไม่คิดจะขยับไปไหน อาร์เดนหันมองหญิงสาวข้างตัวที่ตอนนี้กำลังจ้องมองจอตาไม่กระพริบ สลับกับการเลื่อนสายตาไปมอง ‘เป้าหมาย’ ที่เริ่มจะลุกกันแล้ว

                 “ คุณยุฟ ไปกันเถอะ “ อาร์เดนเป็นคนที่เริ่มลุกจากที่นอนตลอดหลายชั่วโมงในการดูหนัง พลางส่งมือมาให้หญิงสาวที่เหมือนว่าจะใช้ความคิดอยู่ ยูเฟเมียที่จมอยู่กับความคิดในช่วงหลังหนังจบซึ่งเป็นปกติในการที่เธอจะมานั่งทบทวน ก็จำใจต้องเอื้อมมือไปจับมือคนเลี้ยงหนังในวันนี้ ตามใจคนจ่ายก็ถือเป็นเรื่องที่สมควรทำล่ะนะ “ เป็นไงครับคุณยุฟ สำหรับคุณหนังสนุกไหมครับ ? “ ถึงแม้จะถามอยู่กับคนข้างๆ แต่สายตายังจับจ้องอยู่ที่ ‘เป้าหมาย’ ตามที่ได้รับภารกิจจากเบื้องบน

                 “ หืม ก็สนุกดีนะคะ เหมือนได้ย้อนวัยยังไงไม่รู้แฮะ ทำมาน่าประทับใจ เป็นการรีเมคที่คงทั้งกลิ่นอายเก่ากับสมัยใหม่ให้เข้ามาอยู่ด้วยกันได้ดีมากๆเลย “ น้ำเสียงนุ่มเอ่ยตอบแม้ว่ามืออีกข้างที่ไม่ได้ถูกจับไว้จะเลื่อนไปหยิบโทรศัพท์มาเปิดเสียง พร้อมกับสารพัดแจ้งเตือนที่ขึ้นจนคนที่ไม่ชอบให้มีแจ้งเตือนค้างในโทรศัพท์อย่างยูเฟเมียจำเป็นจะต้องกดเข้าไปดูเพื่อความสบายใจของตัวเอง


ฟิตข่าว Facebook
Nikita Cigarett ได้แชร์โพสจาก GoodDoctor
‘ คนอะไรหล่อแล้วยังเก่ง พระเจ้าช่วย อย่างน้อยขอแมสให้ฉันเถอะค่ะ ถึงจะไม่เจอตัวแต่ขอมีของสะสมของหมอหล่อหน่อยก็ได้ !! ’
-เนื้อหาโพสจากเพจ-

                 อะไรกันอีกล่ะเนี่ย.. นิคิต้าคนเก่งแห่งสตาร์ลิ่งแชร์ข่าวสารจากเพจหมออันดับต้นๆของเฟสบุ๊ค แต่ว่าทำไมแคปชั่นแชร์มันดูจะหวีดผิดเรื่องไปหน่อยล่ะเนี่ย หัวคิ้วของหญิงสาวค่อยๆขยับเข้าหากัน ในขณะที่กดเข้าไปอ่านเนื้อหาเพิ่มเติมของโพส ภาพของผู้ชายที่โครงหน้าคล้ายจะเป็นชาวเอเชีย สวมแมส และจังหวะถ่ายยังยกหมวกบังอีกครึ่งหน้า ถือเป็นกระแสในเฟสตอนนี้ เนื่องจากว่านี้เป็นรูปของ ‘ฮาร์ชิล หลิน’ นายแพทย์ชื่อดังและยังเก่งสุดขั้วจากแดนผู้ดี อังกฤษที่เลื่องชื่อ

                 เคยได้ยินผ่านๆว่าร่วมทำงานกับองค์กรอนามัยโลก แค่นี้คงสามารถบอกได้ว่าคนในรูปถือเป็นคนเก่งมากขนาดไหน.. หญิงสาวเลื่อนอ่านเนื้อหาที่เป็นการแจ้งเกี่ยวกับความสำคัญในการป้องกันตัวเอง ดูแลตัวเองจากโรคร้าย และมีการอวยนายแพทย์หลินโดยการหยิบยกคำพูดหล่อๆของเขามาแทบจะทุกบรรทัด ยูเฟเมียที่เปลี่ยนให้ตัวเองกลายเป็นเด็กเดินตามคนจูงก็ขยับนิ้วกดหน้าจอดูข้อความและคอมเม้นท์ไปเรื่อยๆ จนสะดุดกับท้ายโพสที่เขียนเอาไว้ว่า

                ‘ขอเพียงแชร์โพสและกดไลค์เพจ ลุ้นรับไปเลย ! แมสปิดปากลายเซ็นคุณหมอฮาร์ชิล ส่งตรงถึงมือ !’ เห็นบรรทัดนี้แล้วก็ร้องอ๋อ สาเหตุที่นิคิต้าผู้ชอบคุมธีมหน้าเฟสถึงกับแชร์ก็ชัดเจนแล้ว ลองเล่นดูสักหน่อยดีไหมนะ เผื่อว่าได้แมสแล้วให้เป็นของขวัญวันเกิดนิคิต้า.. อืม เป็นความคิดที่น่าสนใจมาก ยังไงก็ไม่มีอะไรเสียหาย เพราะแมสลายเซ็นคุณหมอก็ต้องปลิวไปให้นิคิต้าในตอนสุดท้ายอยู่ดี ถือซะว่าช่วยให้เพื่อนมีโอกาสมากขึ้นก็แล้วกัน

                 ยูเฟเมียกดเข้าไปที่หน้าเพจ กดไลค์พร้อมกับกดแชร์ ตามที่เงื่อนไขบอกเป๊ะๆ มุมปากยกขึ้นน้อยๆ เดี๋ยวสักพักนิคิต้าต้องเห็นที่เธอแชร์แล้วมางอแงใส่แน่ๆ ถึงอย่างงั้นจะเก็บเงียบเรื่องที่ตั้งใจจะยกแมสให้ไปก่อน ไว้เป็นเซอร์ไพร์สให้สาวคนนั้นก็แล้วกัน ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศหายไป กลายเป็นลมอ่อนๆของเซ็นทรัลซิตี้ที่ปะทะกับร่าง เสียงรถยนต์ที่ทำให้หญิงสาวตัดสินใจเงยหน้าขึ้นมา

                 ลานจอดรถของโรงหนังชื่อดังยังคงวุ่นวาย อาร์เดนหลุบสายตาจากเป้าหมายลงมามองหญิงสาวที่มาด้วยกันพร้อมกับคำถามเล็กน้อยเพื่อไม่ให้บรรยากาศของพวกเขามันดูเงียบเกินไป “ มีอะไรน่าพอใจหรอครับ ? “ คำถามนี้เกิดขึ้นได้จากการที่ริมฝีปากสีแดงระเรื่อของหญิงสาวเหยียดเป็นรอยยิ้มบางๆโดยที่เขาไม่ทราบสาเหตุ เพราะไม่ทันได้สังเกต ดังนั้นถ้าถามตรงๆให้ได้รับรู้ว่าอะไรคือสิ่งที่ทำให้ ‘คนข้างๆ’ เขายิ้มได้ มันก็น่าจะดี

                 “ ฮื้ม ก็แค่มีเรื่องที่น่าติดตามให้ลุ้นนิดหน่อยเอง “  มือบางเก็บโทรศัพท์เข้าในกระเป๋ากางเกงเงยหน้ามองไปทางคนถามก็เห็นว่าเขากำลังมองไปในทางอื่น ตามประสาคนที่มาด้วยกันมันก็ต้องมีความอยากรู้บ้างว่าคนข้างๆกำลังมองอะไร ปลายสายตาของชายหนุ่มร่างสูงเป็นคนกลุ่มนึงที่ก็ดูไม่มีอะไรเป็นพิเศษ แต่ยูเฟเมียพอจะตะหงิดใจมาอยู่บ้างว่าคนข้างๆเธอ มองกลุ่มคนนั้น ‘บ่อย’ แค่ไหน มันต้องมีอะไรสักอย่าง แต่ดูเขาคงไม่พร้อมที่จะบอก ดังนั้นจะไม่พยายามหาคำตอบให้การเป็นเพื่อนของพวกเธอมันมีรอยร้าวก็แล้วกัน

                 “ หรอครับ.. “ นัยน์ตาเรียวของร่างสูงหรี่ลงเล็กน้อย เขามาถึงรถตัวเองแล้ว แต่พยายามที่จะดึงเวลาเพื่อที่จะรอดูเป้าหมายให้เสร็จตามภารกิจ  แต่เหมือนว่ามันจะมีความระทึกใจกันก่อนขั้นสุดท้าย เมื่ออยู่ๆเป้าหมายก็กวาดสายตามาทางพวกเขา หัวสมองคิดแผนการพื้นฐานจากการทำงานเป็นสายสืบ อาร์เดนก้าวถอยลงนั่งกับฝากระโปรงรถ มือหนาขยับเล็กน้อยเพื่อดึงให้หญิงสาวร่างบางเข้ามายืนอยู่ที่หว่างขาเขา

                 รอยยิ้มที่ดูแพรวพราวเป็นพิเศษถูกหยิบมาใช้ สัญชาตญาติของนักศึกษาสาวถึงกับดังขึ้นเตือนภัยในหัว มือข้างที่จับมือกันไว้อีกฝ่ายก็เปลี่ยนมาเป็นโอบรอบเอวเธอไม่ให้ขยับไปไหน ส่วนมืออีกข้างของเขาต้องนี้ก็ขยับมารั้งคอให้โน้มใบหน้าต่ำลงเรื่อยๆจนปลายจมูกของเธอและเขามันชิดกัน สิ่งที่ยูเฟเมียเห็นมันก็พอจะเป็นสถานการณ์ที่น่าสับสน เพราะแววตาของเขามีความลังเลทั้งยังดูไม่ประสาเต็มไปหมดจนมือที่ตั้งใจจะผลักถึงกับชะงัก

                 เขาดึงเธอเข้าไปเองแต่ทำไมถึงดูเลิ่กลั่กแบบนั้นได้ล่ะ !

                 “ คุณยูเฟเมีย.. ขอโทษนะครับ “ แค่นี้ก็รู้ได้แล้วว่าต่อไปที่จะเกิดขึ้นคืออะไร สำหรับยูเฟเมียการมาเที่ยวครั้งนี้มันมีอะไรแปลกๆ แบบที่แปลกมากๆ ถึงอย่างงั้นก็เถอะ..

                 ใบหน้าที่เข้าใกล้กันจนได้ยินเสียงลมหายใจ ริมฝีปากที่สมควรจะแนบชิดกัน ตอนนี้กลับมีบางสิ่งกั้นกลางเอาไว้ มือบางของหญิงสาวข้างนึงจับกรอบใบหน้าของชายหนุ่มไว้ แต่ก็ยังขยับนิ้วโป้งของตัวเองมาวางทาบไว้ที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายเพื่อกลั้นกลางสัมผัสที่มักจะเป็นตัวบอกความรู้สึก สองสายตามองกันเงียบๆในระยะประชิด อาร์เดนยังไม่ยอมปล่อย เธอเองก็ไม่ถอย ภาพที่คนอื่นเห็นคือบรรยากาศคู่รักที่ขยับหน้ามาใกล้กันและค้างสัมผัสเบาๆที่ริมฝีปากเอาไว้

                 ก็มีแค่สองคนที่รู้ว่ามันไม่ใช่แบบนั้น หนึ่งคือเขา และสองคือเธอ อาร์เดนได้แต่มองใบหน้าหวานที่ให้ความรู้สึกผ่อนคลายทุกครั้งที่ได้คุย หัวเราะมากขึ้น ยิ้มมากขึ้น และเข้าใจคำว่า ‘ความรู้สึก’ มากขึ้น เขาตัดสินใจขยับมือที่รั้งให้อีกฝ่ายโน้มลงมาออก และเปลี่ยนเป็นการขยับไปดึงมือบางที่กลั้นระหว่างเขาและเธอลง สัมผัสที่ริมฝีปากเปลี่ยนเป็นอวัยวะเดียวกันที่แนบชิด จูบแรกของเขา ถ้าจะเป็นคนนี้มันก็คงไม่น่าเสียใจหรอก เขาคิดว่านะ ?

                 ทุกอย่างขยับไปอย่างช้าๆ เหมือนทั้งโลกมีคนอยู่แค่สองคน หญิงสาวพอจะรู้สึกได้ว่ามีการขบเม้มเบาบางอยู่ที่ริมฝีปาก พอจะเอ็นดูคนที่ดึงเธอมาจูบก่อน แต่พอมาถึงสิ่งที่เขาตั้งใจให้เป็นในตอนแรกกลับมีแววดูไปไม่เป็นซะได้ ไม่มีการรุกล้ำเพื่อช่วงชิงลมหายใจ มีแต่ความพะเน้าพะนอที่นอกประตู อาจจะถือสัมผัสนี้เป็นการทำความรู้จักก็คงได้ ชายหนุ่มชำเลืองตามองทาง ‘เป้าหมาย’ เดิมที่ขึ้นรถไปแล้ว พร้อมกับขับออกไปด้านนอก เพราะแบบนั้นเขาถึงได้ค่อยๆปล่อยมือออกจากร่างบาง

                 ความรู้สึกเบาบางที่ริมฝีปากถูกถอนออกไป นัยน์ตาสีรัตติกาลสองคู่สบกันในระยะประชิด อาร์เดนรู้สึกได้ว่าในความใกล้ระดับนี้ปลายจมูกของเขาและเธอยังแตะกันอยู่เลย.. ทั้งๆที่กำลังใจสั่นไปกับการที่ริมฝีปากบนใบหน้าหวานกำลังยกยิ้มเบาบาง แต่ก็ยังได้ยินคำพูดจากเสียงนุ่มๆนั้นได้อย่างชัดเจน

                 “ ฉันว่าเราคงต้องคุยกันสักหน่อยนะคะ.. ว่าไหม ? “

.
.
.

                 และก็ได้คุยจริงๆนั้นแหละ.. ภายในรถยนต์ของอาร์เดนเฉิน ครั้งนี้ที่นั่งข้างคนขับมีร่างบางที่นั่งไขว่ห้างพร้อมกับมองเขาอยู่ด้วยสายตาที่ดูปกติ ปกติมากจนเป็นเขาเองที่เริ่มกังวล แต่ในส่วนของคนที่ชายหนุ่มมองว่าปกตินั้น ตอนนี้ก็กำลังพยายามทบทวนภาพตลอดทั้งวันและทำความเข้าใจกับสิ่งที่พึ่งจะเกิดขึ้น “ ดูหนังครั้งนี้สนุกดีนะคะ “

                “ ครับ ? อ่อ ใช่ครับ เอ่อ.. สนุกดีครับ “ อยู่ๆหญิงสาวก็พูดขึ้นมา คนที่กำลังกังวลก็ตั้งตัวไม่ทัน ได้แต่ลนลานตอบไปแบบหน้าซื่อตาใส กลืนน้ำลายลงคอเมื่อเห็นว่าหญิงสาวยัง ‘ยิ้ม’ ได้ในสถานการณ์แบบนี้ ที่อาจารย์เคยบอกว่าคนที่คงรอยยิ้มในทุกสถานการณ์ได้น่ากลัวที่สุด วันนี้ผมก็ได้เข้าใจมันแล้วครับ “ สนุกก็ดีแล้วค่ะ.. แต่ฉันว่ามันก็แอบแปลกๆอยู่เหมือนกันนะ “

                 “ มีอะไรอยากจะบอกฉันไหมคะ ? “ คนฟังเหงื่อออกไปทั้งตัว กดดันยิ่งกว่าสอบรับใบอาชีพ เพราะคนที่พูดอยู่กับเขา คือคนที่ ‘ไม่รู้’ อะไรเกี่ยวกับสิ่งที่เขามาทำในวันนี้ และ ‘ไม่สมควร’ ที่จะได้รู้อย่างมาก ยิ่งฟังทำไมรู้สึกว่าในรถมันหนาวแปลกๆ ทั้งที่แอร์ก็ปรับเป็นระดับปกติแล้วนะ..

                 ต่างคนต่างเงียบ แค่นี้เธอก็เข้าใจแล้วว่าเขาคงมีเรื่องที่พูดไม่ได้ นักศึกษาสาวสาขาจิตวิทยาถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ เอนหลังให้นั่งแบบสบายๆบนเบาะรถที่ก็ดูจะมีราคาไม่น้อย สำหรับเธอเขาเป็นเพื่อน และก็ยังคงเป็นเพื่อนอยู่ ถึงแม้ว่าเมื่อกี้จะมีเหตุการณ์จูบกันเบาๆที่หน้ากระโปรงรถแล้วก็ตาม ชีวิตมันไม่แน่นอน อีกทั้งการที่เรารู้ทุกเรื่อง บางทีมันก็อาจจะไม่ใช่เรื่องที่ดีอย่างที่คิด

                 “ ผมขอโทษ.. “

                 “ ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องคิดมากหรอก คุณไม่พูด ฉันก็จะไม่ถาม “ พูดยังไงก็คืออย่างงั้น ท่าทีของยูเฟเมียดูผ่อนคลายมากกว่าเก่า และดูจะไม่ติดใจอะไรกับสิ่งที่อีกฝ่ายทำในวันนี้อีกต่อไป ถึงอย่างงั้นอาร์เดนก็ยังมีท่าทีซึมอย่างเห็นได้ชัด จนคนที่เริ่มร้อนรนก็กลายเป็นหญิงสาวแทน “ ไม่จำเป็นต้องรีบหรอกนะคะ เมื่อไหร่ที่คุณคิดว่าพร้อมที่จะบอกฉัน หรือว่าจะเป็นฉันเองที่พร้อมจะรับรู้สิ่งที่คุณทำ วันนั้นคุณค่อยบอกฉันก็ได้ และไม่ต้องห่วงว่าฉันจะสนใจคำจากคนอื่น เพราะฉันจะรับฟังเรื่องของคุณแค่จากปากคุณเท่านั้น หรือจะไม่บอกเลยก็ไม่ว่ากันนะ ?  “

                 สิ่งเดียวที่ยูเฟเมียยกให้อาร์เดนเฉินเป็นได้ก็คือ ‘ลูกหมา’ อย่างในตอนนี้ที่ดูจะมีแววตาวิบวับดีใจอย่างชัดเจน ทำเอาสาวเจ้าหลุดหัวเราะได้เบาๆ “ เข้าใจแล้วครับ ไว้ผมจะเลี้ยงข้าวคุณ เป็นการขอบคุณแล้วก็ขอโทษเรื่องวันนี้ ให้ผมไปส่งไหมครับ ? จักรยานคุณ เดี๋ยวผมโทรให้คนไปเข็นกลับที่พักก็ได้ “

                 “ จะไปลำบากคนอื่นเขาทำไมล่ะคุณ แค่นี้เองค่ะ ฉันกลับได้ คุณไปพักเถอะ “ หญิงสาวเปิดประตูรถของชายหนุ่มที่เสนอตัวจะไปส่ง ก้าวขาลงไปยืนที่พื้นลานจอด ก่อนที่จะโน้มตัวลงมาพูดประโยคสุดท้ายก่อนที่คงจะไม่ได้เจอกันอีกจนกว่าจะมีนัดครั้งใหม่ล่ะนะ “ ไว้ฉันจะรอนัดเลี้ยงข้าวนะคะ ถ้าเป็นอาหารญี่ปุ่นจะดีมาก “ ทิ้งไว้เท่านี้ก่อนที่เธอจะปิดประตูรถและหมุนตัวเดินไปหาจักรยานคู่ใจ

                 จักรยานเธอเรื่องอะไรจะให้คนอื่นมาเข็นให้ ! แถมถ้ากลับด้วยรถคนอื่น ชาวสตาร์ลิ่งต้องหูตาลุกวาวเก็บเรื่องนี้ไปแซวเธออีกเป็นชาติแน่ เพราะฉะนั้น ! สาวน้อยคนเก่งจึงได้แต่ปั่นจักรยานกลับสถาบันท่ามกลางแสงสียามค่ำคืนของเซ็นทรัลซิตี้ที่เป็นเอกลักษณ์



ดอกราตรี + อาร์เดน


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +4 ความชั่ว +15 ความโหด โพสต์ 2020-11-25 21:02

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1Energy +5 USD +400 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 400

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
Medical Book
ปืนเคออส
Super Car
Hand Shield
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x20
x17
x20
x44
x15
x17
x20
x20
x20
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต