วงล้อแสนสุขประจำวัน |ตั้งเว็บไซต์เป็นหน้าแรก |เพิ่มเข้าบุ๊คมาร์ก |ขนาดจอกว้าง

{ Central City } Steve Rogers's Residence

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2020-8-5 22:12:26 |โหมดอ่าน



Steve Rogers's House

{ Central City }











• ♦ • บ้านโรเจอร์ • ♦ •
ทาว์นโฮมสองชั้นขนาดย่อมเยา ตั้งอยู่ในเขตที่พักอาศัยเงียบสงบ
ห่างจากใจกลางเมืองพอสมควรค่าเช่าจึงแตะต้องได้สำหรับคนทำงาน
ตกแต่งสไตล์โคเว่นคันทรี่ มีสนามหญ้า สวนหย่อม แปลงดอกไม้
โรงรถพร้อมระบบกันขโมยแถมให้ เป็นบ้านของ สตีฟ โรเจอร์
หรือคนอื่นจะรู้จักเขาในฐานะของ 'กัปตันอเมริกา' เรียกว่าหลุมหลบภัย
ก็ว่าได้ ตามมุมบ้านตกแต่งและประดับด้วยของเก่าแก่คลาสสิค
ไม่ค่อยมีอุปกรณ์ไฮเทคมากนัก รวมไปถึงทีวียังเป็นจอแก้วอยู่
แต่สิ่งที่ยอดเยี่ยมของบ้านหลังนี้คือความอบอุ่นและเงียบสงบ




Steve Rogers



 






โพสต์ 2020-8-5 22:13:38 | ดูโพสต์ทั้งหมด
Enchantress of all things
189
Baby come back to me
             หลังจากการบิดรถขับวนไปวนมาชนิดที่ใบหน้าชาไปด้วยแรงลม คำถามส่งออกไปล้วนสูญเปล่า ก็เฮียสตีฟโรเจอร์เล่นไม่ตอบอะไรเลยค่าา มิเคล่าลูบหน้าจรดปลายคาง เธอนั่งจนเมื่อก้นกบแล้วนั่นล่ะพึ่งรู้ว่าบรรยากาศรอบด้านเปลี่ยนเป็นเขตหมู่บ้าน ถนนสองเลน ขนาบข้างด้วยแนวต้นคอตต้อนวู้ดสูงชะลูด ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้ไพน์ดูร่มรื่น

             “ที่นี่คือ… คุณกำลังจะพาหนูไปไหนกันแน่”

             “พอไปถึงก็จะรู้เอง” ในที่สุดก็มีคำตอบเสียที ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ใครเอาอะไรไปอุดปากเขาไว้

             “..............” ไม่ให้ถามก็ไม่ถามแล้ว หญิงสาวแก้มป่องหน่อยๆ คล้ายโดนลักพาตัวมาโดยที่ไม่สมัครใจเท่าไรนัก ต่างกันตรงที่ผู้ขับเรนเชอร์คันนี้เป็นอาจารย์สอนขับรถของเธอเองมิใช่คนแปลกหน้าอื่นไกล พวกเขาเข้ามาถึงสุดซอยและเลี้ยวเข้าถนนเส้นในให้พบกับบ้านขนาดย่อมสไตล์โคเว่นคันทรี หลังคาน้ำตาลทาตัวบ้านสีครีมช่างคลาสสิคอะไรขนาดนี้..

          เมื่อรถจอดลงสตีฟได้เป็นฝ่ายก้าวลงคนแรกเพราะน่องที่น่าสงสารของเธอตะคริวกินเป็นทีเรียบร้อย มือหนาช่วยพยุงคนตัวเล็กลงมานั่งพักที่เชิงบันไดหน้าประตู คอยบีบนวดอย่างเอาใจใส่เสียจนมิเคล่ายังประหลาดใจ ‘เขาทำแบบนี้เป็นตั้งแต่เมื่อไร’ ดวงตาสีน้ำตาลอัลมอนด์คุ่หวานกวาดมองโดยรอบ แปลงดอกไม้เล็กๆ และกองใบไม้ที่ถูกกวางรวมกันไว้บรรยากาศสไตล์คันทรีเธอเห็นไม่บ่อยนัก

           “นี่บ้านผมเอง ปกติไม่ได้บอกใครคงมีแค่แบร์รี่ที่รู้” ชายผมทองเอ่ยขึ้น รู้ว่าเธอสงสัยแต่เขาต้องรอให้แน่ใจว่าปลอดภัยแล้วถึงพูดออกมา

           “แล้วคุณพาฉันมาที่นี่ทำไมคะ? ก็ในเมื่อ… ไม่ได้มีเหตุจำเป็นอะไรสักนิด”

           “....เราเข้าไปด้านในกันก่อนดีไหม? เธอจะได้ยิดเส้นยืดสายด้วย” หลบเลี่ยงสายตาคาดคั้นของหญิงสาว พยุงร่างเล็กก่อนจะไขกุญแจและเปิดให้เธอได้พบกับบรรยากาศสบายๆ โถงรับแขกนั้นขนาดเล็กเมื่อเทียบกับแมพเวอร์ลินช์วิลล่า แค่โซฟาสองตัว ทีวีจอแก้วรุ่นเก๋าคิดว่าจะไม่มีคนใช้แล้วเสียอีก โต๊ะกาแฟไม้โอ๊คมีเสื้อโค๊ทวางพาดอยุ่ตามประสาหนุ่มโสดเริ่มจะเชื่อแล้วล่ะว่าบ้านเขาจริงๆ

         ถึงขนาดโครงสร้างจะดูเล็กไปหน่อยแต่สำหรับอยู่แค่คนสองคนล่ะก็มีที่ว่างเหลือเฟือ อีกอย่างเธอชอบกลิ่นไม้ไพน์จากด้านนอก บรรยากาศในนี้ชวนให้รู้สึกอบอุ่นและ

         “อาจจะรกนิดหน่อยเพราะช่วงนี้ผมไม่ค่อยมีเวลาเก็บของนัก ทำตัวตามสบายนะ” ประโยคนี้กล่าวด้วยรอยยิ้ม อบอุ่นและเต็มไปด้วยสเน่ห์ในแบบฉบับของผู้ใหญ่คนโดนดาเมจติดสตั้นท์กันไป

         มิเคล่าราวกับตุ๊กตาที่ถูกวางบนโซฟาแล้วก็นั่งนิ่งอยู่แบบนั้น มีแค่ดวงตาเธอกระพริบปริบๆ เห็นเขาเอารถไปเก็บ เห็นเขานำน้ำใส่แก้วมาให้เมื่อถามว่าจะดื่มอะไรแล้วไม่ตอบ

         เจ้าของบ้านนั่งลงโซฟาฝั่งตรงข้ามในดวงตาสีฟ้าบรรจุความกระวนกระวายใจของลูกศิษย์สาวไว้จนหมด “นี่ก็ดึกมากแล้ว เธอนอนค้างที่นี่สักคืนดีไหม? ส่วนที่ HOJ ผมจะโทรบอกทางสถาบันเองว่าออกมาด้วยกัน พวกเขาจะได้ไม่เป็นห่วง”

         เดี๋ยวนะเฮียมีบางอย่างผิดปกติ มิเคล่าได้สติทันทีรีบเอ่ยปฎิเสธ “....เอ่อ คุณสตีฟคะ ดึกแค่ไหนหนูก็โทรให้บอดี้การ์ดมารับได้เสมอ” นั่นงานของอัลมาสถ้าเขาจะบ่น ก็ไปบ่นใส่ปะป๊าโน่นไป!!

          “แต่นั้นอาจไม่ปลอดภัยต่อตัวเธอเท่าไรนะ”

          “อัลมาสไม่ใช่แค่บอดี้การ์ดธรรมดาค่ะ แต่เค้าคือผู้พิทักษ์ประจำตระกูลเรา ความสามารถของเขาอาจเทียบเท่าคุณในอีกฐานะได้เลยนะสตีฟ”

          “หืม… ดูเหมือนว่าเธอจะไม่รู้ตัวจริงๆ สินะ” ถอนหายใจคราวหนึ่งอย่างที่คิดหญิงสาวไม่ยอมอยู่ค้าง่ายๆ ก่อนส่งนิ้วทัดปอยผมที่ตกลงมาให้กับเธอ สัมผัสของทั้งสองเริ่มสนิทสนมมากขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ กระทั้งพวกเขาเองก็ไม่รู้ตัวมาก่อน สตีฟตัดสินใจบอกเหตุผลเธอไปตามตรง “ตั้งแต่ออกจากสตาร์แลปก็มีคนคอยสะกดรอยตามเรามาตลอดทาง ที่หน้าคาเฟ่ ตอนอยู่สวนสัตว์ มิลลี่คิดจะแยกกลับไปก่อนทำให้ผมได้เห็นการเคลื่อนไหวของพวกเขาและรู้ว่า เป้าหมายเป็นมิลลี่ไม่ผิดแน่”

          จู่ๆ ก็ได้รับรู้เรื่องราวคนแก้มกลมงงสิ ปริศนาลอยขึ้นเต็มหัว “เห๊ะ?? หนูหรอคะ? แต่ทำไมกันล่ะ ใช่พวกลิเวียอาธานรึเปล่า??” คนยังประสาทเสียกับเหตุการณ์ถูกจับตัวไปทดลองรอบก่อนอยู่เลยนะ!!

          “เรื่องนั้นควรเป็นผมมากกว่าที่ถาม แต่ดูเหมือนว่าเธอไม่ทราบเรื่องนี้เลย เอาไว้เราค่อยลองหาคำตอบดู” เมื่อสตีฟเห็นว่าร่างบางตรงหน้าเริ่มที่จะคล้อยตามแล้วก็ไม่หยุดตีกระตุ้น ยิ่งมิเคล่าเข้าใจถึงความสำคัญในเรื่องนั่นก็แปลว่าเธอจะอยู่กับเขาโดยไม่รู้สึกต่อต้านมากนัก

         “ผมสลัดพวกนั้นหลุดไปครั้งนี้แต่รับประกันไม่ได้หรอกว่าจะมีครั้งหน้าไหม ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยอาจต้องขอให้เธออยู่กับผมไปก่อนสักระยะ รอดูสถานการณ์ว่าจะรับมือยังไงดี”

          “คือแบบนี้นะคะ.. เอาตามตรงนะหนูไม่อยากเป็นภาระให้คุณเราเป็นแค่ผู้เรียนกับครูสอน หากเรื่องนี้จะทำให้คุณเดือดร้อน ไหนจะรบกวนเวลาออกไปปฎิบัติภารกิจอีก” ลองเปิดประเด็นกับคนคิดเยอะอย่างมิเคล่าดูสิ คุณจะพบกับคำถามและเหตุผลที่ปะทุออกมายิ่งกว่าแมกม่าภูเขาไฟ “สตีฟ คุณเป็นฮีโร่..ช่วยเหลือทุกๆ คนในทุกๆ สถานการณ์แต่ใช่ว่าจะสามาร ‘ช่วยได้หมดทุกคน’ นะคะ”

         ‘แต่ผมอยากช่วยเธอ...’ อยากปกป้องเธอ มันเป็นความรู้สึกที่ค่อนข้างรุนแรงจนเลือกบึ่งพาหญิงสาวมาที่บ้านไม่มีการคิดหน้าคิดหลังใดใดทั้งนั้น แค่รีบพามิเคล่ากลับมายังที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับเขาก็คือ ‘บ้าน’ ต่างอะไรกับมอบความไว้วางใจให้ เกิดเธอเป็นคนของไฮดร้าแน่นอนว่าเขาคงไม่รอดแน่งานนี้

          “มิลลี่ทุกคนเป็นห่วงเธอนะ ทั้งครอบครัว คนที่สถาบัน เพื่อนๆ หรือแม้แต่ตัวผมเองก็ตาม ถ้าการที่เราจะห่วงใยและอยากจะทำดีกับใครสักคนมันต้องจำเป็นต้องระบุสถานะก่อน งั้นโลกนี้ยังมีใครที่ดีต่อผู้อื่นอย่างจริงใจอยู่อีก”

          ทว่าการพูดจาที่ตรงจนเกินไปมีแต่จะทำให้หญิงสาวยิ่งหลบเลี่ยงเขา สตีฟใช้สมองมากกว่าเวลาวางแผนปราบจลาจลเสียอีก “ผมรู้ว่าเธอกังวล แต่นั่นเมื่อเทียบกับอันตรายที่จะตามมา ต่อตัวเธอ ต่อชีวิตคนรอบข้างเธอ อาจเป็นชายหนุ่มชาวเอเชียคนนั้นที่มาเยี่ยมหรือเป็นเด็กๆ ในบ้านมูนไลท์ รู้แบบนี้แล้วก็ยังจะเสี่ยงหรือ?”
          “...............” มือเล็กยกขึ้นปิดหน้าตัวเองเงียบๆ แน่นอนว่าถ้าหากมีภัยเธอยังพอเอาตัวรอดได้ลำพังแต่สำหรับ ‘สีจิ้นเฟย’ แฟนหนุ่มแค่รับมือพ่อกับพี่ชายตรงๆ ยังไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ประสาอะไรกับภัยเงียบที่มองไม่เห็นอย่างนี้ ถ้าหากว่าคนที่แคร์เข้ามาคุ้มกันจนตัวตาย แน่นอนว่าเธอไม่โอเคเอามากๆ มันจะเป็นความรู้สึกติดค้างไปตลอดชีวิต

        “เธอคงไม่อยากให้เรื่องแย่ๆ เกิดขึ้นกับคนที่ตัวเองแคร์หรอกใช่ไหม? ผมเข้าใจนะ” เหมือนกับที่เขาเองก็ไม่อยากเห็นหญิงสาวตรงหน้ามีอันตราย

        “ทำไมต้องเป็นหนูด้วย.. ตกลงว่าหนูเป็นตัวซวยหรอ? ใครอยู่รอบข้างก็ต้องมาเสี่ยงชีวิตโดยไม่รู้ตัวแบบนี้” มือวางแก้มน้ำกระแทกกับโต๊ะแทบแตกร้าว น้ำตามันพาลจะใหลแต่กลับเกรี้ยวกราดในอารมณ์ ยิ่งคิดถึงภาพเหตุการเลวร้ายที่เคยถูกจับตัวไปใหล่บางสั่นเทาคุมไม่อยู่ กระทั่งได้รับความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่สวมเข้ามาฉับพลัน แรงสะอื้นนั้นหายลงลำคอเบี่ยงใบหน้าขึ้นหาเขาพบกับดวงตาสีฟ้าที่ยังสงบและมั่นคงของ ‘เขา’

         “เราอาจจะหาทางออกได้เร็วกว่าที่คิดถ้าร่วมมือกันนะ ดังนั้น...ให้ผมช่วยเถอะมิลลี่”

        สตีฟลูบแผ่นหลังบางไปมาเพื่อปลอบโยน คล้ายว่าเขาจะคุ้นชินเสียแล้วกับอารมณ์แปรปรวนง่ายดั่งพายุของหญิงสาวและมองว่ามันเป็นสเน่ห์อย่างหนึ่ง แน่นอนเว้นไว้ช่วง ‘พายุของจริง’ จากพลังเมต้าของเธอกระหน่ำเขา นั่นมันนรกชัดๆ บ้านเขายังผ่อนไม่หมดนะ..

         “ขอบคุณนะคะ…สตีฟ”

         “ถ้ามิลลี่ไม่สบายใจผมจะนอนที่โซฟาคืนนี้.. รอดูสถานการณ์ไปก่อนดีไหม?”

         รอจนรู้สึกได้ว่าใบหน้าน้อยผงกรับเบาๆ ก็จูงอีกฝ่ายพาไปเดินชมรอบๆ ตัวบ้าน เพื่อทำความรุ้จักเส้นทางไว้ ระเบียงด้านหลังสามารถมองเห็นแปลงดอกไม้เล้กๆ และสนามหญ้า มีเครื่องปั่นไฟฉุกเฉิน โรงรถและกล่องเครื่องมือ DIY และส่วนน่ารักปุ๊กปิ๊กอย่างครัวสไตล์บ้านๆ มิเคล่าชื่นชอบมันมากทีเดียว ‘กัปตันอเมริกาไม่ค่อยทำอาหาร ฝากท้องไว้นอกบ้านนั่นคือสาเหุให้ในตู้เย็นแทบจะว่างเปล่า’ จนใจไปกับความน่ารักเมื่อเธอบอกว่าหากมีไข่ไก่สักหลายฟองจะทำออมเลตได้ อีกฝ่ายก็รับปากว่าเอาไว้ออกไปข้างนอกอีกหนจะซื้อเข้ามา

          “ตรงนี้อะไรคะ?? ใช้ทำอะไรน่ะ” เจ้าคนซนมุดตรงนั้นตรงนี้เดี่ยวหยิบออกมาถาม เดี๋ยวเปิดชั้นเหมือนหาหนังสือโป๊ที่เจ้าของแอบซ่อน

          “อ่อ.. วอร์คกี้ทอร์คกี้ คล้ายๆ วิทยุสื่อสารน่ะแต่เป็นรุ่นเก่ามากแล้ว มันยังใช้ได้อยู่นะในแต่กองทัพเปลี่ยนมาเป็นอิเล็กทรอนิกส์แทน”

          เมื่อปล่อยหญิงสาวเดินสำรวจอิสระเธอคล้ายหนูแฮมเตอร์งมหาของเล่นรอบๆ ทั้งบ้าน สตีฟกลับไม่ว่ากล่าวอะไรทั้งยังให้ความร่วมมือให้ข้อมูลอย่างดี คงเพระาว่าเขารู้ อาการสั่นประหม่าหนึ่งหญิงหนึ่งชายอยู่ในบ้านหลังเดียวกันตามลำพัง ทั้งยังเป็นคู่ที่เคยใกล้ชิดถึงขั้นจูบกันมากกว่าหนึ่งครั้ง จิตใจหวั่นไหวเธอไม่มีอาการเลยสิแปลก..แต่นี่มันหมายความว่าตัวเองยังมีหวังหรือเปล่านะ?

           พอถึงเวลานอนกลับนอนไม่หลับ มิเคล่ากระสับกระส่ายและเดินออกมาเห็นเจ้าของบ้านกำลังนำชุดเครื่องแบบรุ่นเก่าสมัยสงครามโลกครั้งที่สองออกมารีด เธอนึกสงสัยกับสีสันและการที่เขานำมันออกมาหมายถึงว่าเตรียมไปงานอะไรหรือเปล่า “แปลกใจนะคะที่คุณยังเก็บเอาไว้ เครื่องแบบรุ่นนี้ปกติเห็นแต่ในภาพถ่ายพิพิธภัณฑ์”

          “สีไม่ตก ปลวกไม่กิน อเมซซิ่งจริงๆ สตีฟ ว้าว… ในฐานะผู้ศึกษาศิลปะวัตถุคงต้องบอกว่าคุณเก็บรักษาของได้ดีมากค่ะ” พูดถึงชุดแต่สายตากับจ้องตัวมนุษย์แช่แข็งไม่กระพริบ

          “หึหึ ตกลงเธอถือสาใช่ไหมเนี่ยที่เคยเดทกับคนอายุรุ่นปู่ตัวเอง”

          “ก็เอาไปโม้อวดเพื่อนได้อยู่นะ…. แต่คนคงนึกว่าฉันหลบฟันปลอมคุณจนไมไ่ด้ทานอะไรเป็นแน่”
          วาจาแรงอยู่นะแต่รอยยิ้มซนๆ นั่นทำให้สตีฟหัวเราะไปด้วย “อีกไม่กี่วันจะเป็นงานราตรีสโมสรของทหารผ่านศึกน่ะครับ ไปเจอเพื่อนเก่าที่ยังเหลืออยู่.. ตามฐานะ ‘สตีฟ โรเจอร์’ ก็ต้องเต็มยศกันหน่อย” พูดมาถึงตรงนี้ก็เงียบไป อึกอักอยู่นานร่างสูงเดินมาหยุดอยุ่ตรงหน้าหญิงสาว

         “มีอะไรรึเปล่าคะ….?”
         “คือว่าพรุ่งนี้ ผมจะพาเธอไปทานอาหารเช้าและหลังจากนั้น.. เรื่องงานเลี้ยงปกติแล้วจะมีธรรมเนียมแบบสมัยเก่า”

          “คะ?? สมัยเก่า?? แล้ว…?” มิเคล่าหยักยิ้มนานๆ ทีจะเห็นกัปตันอเมริกาจนด้วยคำพูด ปกติพ่อคุณออกคำสั่งเก่งมาก อยากให้ทั้งโลกมาเห็นใบหน้าหล่อล้ำกำลังกระอักกระอวนใจจริงๆ ขอหยิบกล้องมาแชะอัพสเตตัสคงล่อยอดไลค์เป็นแสนแน่

          ดวงตาสีฟ้าของเขาเมื่อขยับตามการเคลื่อนไหวของเธอดูมีชีวิตชีวามาก คล้ายกลับไปในวัยรุ่นอีกครั้ง สตีฟตัดสินใจถามความสมัครใจของหญิงสาวโดยตรงแม้จะหวั่นผลที่ตามมาพอสมควร “ในงานจะมีการเต้นรำและในอดีตพลทหารมักไปเป็นคู่เสมอ คนที่ผมรู้จักคงจะเต้นไม่ไหวแล้วเลยอยากถามเธอว่า...จะช่วยให้เกียรติมาเป็นคู่เต้นให้ผมได้ไหมครับ?”

           เสียงอุทานแว่วขึ้นมา มิเคล่าไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าจะได้รับความไว้วางใจขนาดนี้ แต่คนซนยังคงวางท่าเรียบเฉยไม่ยอมตอบเขา เห็นไหล่หนานั้นห่อลงหมดสภาพค่อยอมยิ้มและพยักหน้า “ก็ได้ค่ะ แต่คุณต้องสอนฉันจนเป็นสุดยอดสไนเปอร์นะ!!”

           “มิลลี่… ขอบคุณครับ” เกือบเผลอตัวดึงหญิงสาวเข้ามากอดทว่าชายหนุ่มได้ยินประโยคท้ายเสียก่อน ขมวดคิ้วไม่เข้าใจเลย “เป็นนักเรียนอยู่ดีๆ ทำไมจะผันตัวเป็นพลซุ่มยิ่งล่ะ?”

           “เอาไว้สอยพวกที่ชอบมีส่วนร่วมในชีวิตฉันมากเกินไปน่ะค่ะ” ส่งยิ้มพราวแล้วสาวเจ้าก็เดินหนีกลับเข้าห้องนอนไป ก็นะ เจ้าบ้านบอกแล้วว่าจะนอนที่โซฟา “กู้ดไนท์!!”




แสดงความคิดเห็น

ได้รับคิวที่ 2 - 6/8/2020  โพสต์ 2020-8-5 23:39
คุณได้รับ +5 ความโหด โพสต์ 2020-8-5 23:39
คุณได้รับ +3 คุณธรรม +2 ความชั่ว โพสต์ 2020-8-5 23:39

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1Energy +5 USD +400 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 400

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปืน HK416 ชมพู
ทักษะขับเครื่องบิน
Ice Push
Cloud Power
DUEL DISC
Fog Power
Super Car
Rolex 'Oyster'
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x7
x1
x1
x2
x100
x3
x1
x2
x1
โพสต์ 2020-8-7 18:29:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
Enchantress of all things
190
Just sleep walking
            ดึกดื่นค่ำคืนอากาศแสนร้อนอบอ้าว มิเคล่านอนพลิกตัวไปมาด้วยอารมณ์กระสับกระส่าย บ้านหรือก็ไม่ใช่บ้านเธอมาอาศํยเขาอยู่ แถม ‘เขา’ ที่ว่าดันมิใช่ตาสีตาสาที่ไหนแต่ดันเป็น ‘กัปตันอเมริกา’ มีนามเดิมว่า ‘อิตาสตีฟ โรเจอร์’ ดีกรีทหารผ่านศึกไม่ทำให้คึกเท่ากับท่าทีแฟมินิสต์กาย ต้นแบบคนดีศีอเมริกาที่สุดแสนจะสุภาพเฟอร์เฟคและรู้จักเทคแคร์เอาใจ…

            ‘สภาวะฉุกเฉิน… เป็นแค่สภาวะฉุกเฉินหรอกนะมิลลี่เขาถึงเรียกเธอมานอนบ้าน ไม่ได้มีอย่างอื่นเลิกคิดฟุ้งซ่านได้แล้ว!!’ ขบปากบอกตัวเองรอบที่ล้าน ฝังหน้าลงไปกับหมอนใบใหญ่ทว่ามันเหมือนจะยื่งแย่กว่าเก่า เมื่อรอบข้างของหญิงสาวเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเจ้าบ้านร่างบางราวกับถูกโอบล้อมไปด้วยตัวตนอีกฝ่าย รู้สึกเสียใจที่เกิดมาจมูกไวก็คราวนี้ล่ะ…

            บ้านของเขา.. เตียงของเขา… แม้แต่ผ้าห่มบนร่างเธอก็ไม่เว้น!!
            
            “นอน..มิลลี่...นอน อีกไม่นานก็เช้าแล้วน่า” บ่นงึมงำในลำคอกับตัวเอง เสียงด้านนอกเงียบไปแล้วไฟก็ถูกดับลงคากว่าอาจารย์สอนขับรถของเธอก็คงต้องการพักผ่อนเช่นกัน ตรงนั้นไม่มีผ้าห่อมตกกลางคืนจะหนาวไหม? ลังเลเหลือเกินกับการก้าวออกไปและหยิบยื่นน้ำใจให้ เค้าว่ากันว่าชายหนุ่มขณะหลับใหลขนาดเทวดายังหลงรัก..เธอไม่อยากเจอดาเมจอะไรแรงๆ ช่วงนี้ ใจยิ่งบอบบางอยู่!!

            สุดท้ายก็ตัดสินใจไม่รับรู้ ไม่สนแล้ว ข่มตาทำสมาธิจนกลับไปทั้งความว้าวุ่นแบบนี้ล่ะ!!

            สภาวะสะลึมสะลือใครบางคนฟุ้งซ่านจนหยิบผ้าห่มออกไปให้ที่โถงในสภาพละเมอ ยากจะรู้ได้ว่าเวลารอบข้างผ่านไปนานแค่ไหน หญิงสาวสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นอีกครั้ง เพราะความง่วงงุนจึงไม่ทันเอะใจกับกลิ่นหอมสบู่สดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์ตื้นอยู่ปลายจมูก เมื่อจะหันหน้าหนีก็เหมือนว่าผ้าห่มจะหนึกขึ้น เธอดิ้นซ้ำไปมาก่อนจะรู้สึกสบายตัวบนความนุ่มสบายและมีหนุนเกย…

            เสียงนกน้อยขับขานปลุกละแวกบ้านในยามเช้า มิเคล่ามุดหลบแสงตะวันที่สาดเข้ามาแยงตาเธอ ต่อสู้กับตัวเองพักใหญ่จนสามารถหา ‘ร่มเงา’ ของ ‘ผ้าห่ม’ ได้ แต่กลายเป็นว่าเสียงเต้นตึกตักที่หนักแน่น พร้อมแรงสั่นสะเทือนกระทบแก้มบางจนร้อนผ่าวแบบนี้มันแปลกเกินไป ดวงตาเกียจคร้านขยับเปิดอย่างช้าๆ และตกตะลึงไปเมื่อพบว่าใบหน้าคุ้นเคยอยู่ใกล้แค่ไหน ส่วนที่เธอซุกไปน่ะกล้ามอกเน้นๆ ไม่มีอะไรขวางกั้น ‘นี่ฉันฝันอยู่หรือ??’ ลืมตาเบิดโพล่งตื่นทันที เตรียมยกมือหยิกตัวเองทดสอบกลับพบว่าเอวเธอนั้นถูกแขนหนาวางพาดไว้

            “สตีฟ…” อยากร้องไห้ตรงนี้มันโซฟาไม่ใช่ในห้องนอน!! เธอมาโดนเขากกได้ยังไง!!
      
            “....อื้ม?? มิลลี่..? นี่มันเกิดอะไรขึ้น” หน่วยรบกู้ชาติอย่างกัปตันอเมริกาความรู้สึกไวอยุ่แล้ว เมื่อคนข้างกายตื่นเขาก็แทบจะขยับตัวพร้อมๆ กันเพื่อเห็นว่าทั้งสองมีเพียงชุดชั้นและกอดกันอยู่บนโซฟาตัวเดียวกัน

            เขารีบลุกขึ้นมาและตลบผ้าห่มห่อร่างบางไว้อย่างแน่นหนา ไม่เหมือนการแสดงแต่คือสภาพเสียสมาธิของชายผมบลอน์ ทั้งมือไม้หยิบวางผิดพลาดและสายตาประหม่าที่พบเห็นได้ยาก ตื่นมาเจอผู้หญิงที่ชอบในสภาพแทบจะเปลือยเปล่าความสัมผพันธ์ก้าวกระโดดมีใครไม่เขินบ้าง

            ‘เป็นฉันมากกว่าที่ควรถามว่ามันเกิดบ้าอะไรขึ้น!!’ เธออยากตะโกนอัดหน้าอีกฝ่ายไปทั้งแบบนี้ ติดที่ว่าลึกๆ แล้วรู้ดีว่าคนอย่างสตีฟโรเจอร์ คงไม่ใช่พวกฉวยโอกาสแบบโอเบรอนแน่ๆ จึงเงียบไว้และคิดทบทวนว่าสิ่งสุดท้ายที่ตัวเองจำได้คือนอนหลับอยู่ในห้อง “หนูไม่รู้… แค่เข้านอน และตื่นมาตอนเช้าก็เป็นอย่างที่เห็นนี้แล้ว”

            “อย่างนั้นแล้วพวกเราได้…” ยังถามไม่จบประโยคโดนมองค้อนเข้าเต็มเบา สตีฟวางตัวไม่ถูกไปครู่หนึ่ง เมื่อคืนเขาฝันเรื่องอย่างว่าแต่มันก็ปกติสำหรับผู้ชายโสดทุกคนใครจะคิดล่ะว่า...อาจเกิดขึ้นจริง

            มือหนายื่นไปกุมกับอีกฝ่ายไว้ด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง ทั้งยังไม่ได้สวมเสื้อที่กองกระจายอยู่บนพื้น “ไม่ต้องห่วงนะมิลลี่ เรื่องนี้เราจะทำให้มันถูกต้องทุกอย่างผมรับผิดชอบเอง”

           “คุณหมายถึงอะไรนะคะ?” หญิงสาวเอียงคอไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร เจ้าตัวเล่นอะไรอีกเนี่ย

           “ในเมื่อเรามาถึงขั้นนี้กันแล้ว ถึงมันจะกระทันหันไปหน่อยแต่ผมโตพอที่จะดูแลเธอได้ เรื่องทางบ้านเธอและแฟนของเธอ ผมจะหาโอกาสไปคุยกับพวกเขาเพื่อขอรับผิดชอบทั้งหมดเอง”

           เข้าโหมดซีเรียสฉับพลันทั้งร่างของคุณหนูแมฟเวอร์ลินช์แข็งค้างไป “เอ่อ ไม่ต้องก็ได้ค่ะ มันไม่ได้เป็นอะไรที่คอขาดบาดตายขนาดนั้น หนูพูดจริงๆ นะ”

           “แต่ยุคที่ผมเกิดและโตมาความสัมพันธ์แบบนี้จะมีได้ก็เมื่อชายหนุ่มขอหญิงสาวที่ชอบแต่งงาน จุมพิตแลกคำสาบานในโบสถ์ก่อนจะเริ่มสร้างครอบครัว.. เมื่อคืนผมเอาเปรียบเธอก็อยากจะให้ทุกอย่างมันราบรื่นและถูกต้อง” ช่างเป็นการเอ่ยคำขอที่แปลกประหลาด ฝ่ายหญิงห่อตัวด้วยผ้าห่มบนโซฟา ขณะที่ฝ่ายชายคุกเข่าลงบนพื้นในสภาพสวมชุดชั้นในท่อนล่างตัวเดียว

          มิเคล่าเกิดมา 19 ปี เจอเรื่องพิศดารมามากแต่เชื่อว่าเหวอเทียบกับภาพที่เห็นตรงหน้าไม่ได้สักเสี้ยว ควรหวีดกับอะไรก่อนดีการที่เธอแทบจะล่อนจ้อนบนโซฟาตัวเดียวกับแคป หรือการที่อยู่ๆ เขาขอเธอแต่งงานในสภาพนี้.. คลาสสิคเหลือเกิ๊นนนน

          “ใจเย็นก่อนนะคะ อีซี่ๆ ยุคของฉันความสัมพันธ์ทางร่างกายไม่ได้จบลงที่การแต่งงานเสมอไป… เดี๋ยวนะสตีฟ คุณ.. อยู่มา 70 กว่าปีและยัง..ยังเวอร์จิ้น?” ลูบอกตกใจแปป ข่าวใหญ่ค่ะแม่!!

          “....ถ้าก่อนเมื่อคืนน่ะใช่ แต่ตอนนี้ไม่แล้ว” นัยน์ตาสีฟ้ากลิ้งหลบท่าทีจับสังเกตของหล่อน มีบรัชออนไม่ทราบที่มาขึ้นบนแก้มราวกับหนุ่มน้อยวัยสิบแปด เหมือนลืมไปว่าที่นิวยอร์คคือคนสวมหน้ากากรายไหนที่เตรียมเผด็จศึกหญิงสาวทั้งชุดฮีโร่

          “...............” อยากขำแต่เกรงใจ ไหล่สั่นผับๆๆๆ

          “ตกลงว่าเดี๋ยวผมโทรหาแฟนคุณ” นี่ก็จะรวบรัดอย่างเดียว

          “หยุดเดี๋ยวนี้!! หยุดทันที!! คุณไม่ต้องรับผิดชอบอะไรทั้งนั้นค่ะ หนูพึ่งได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นยังไม่เต็มอิ่ม จะให้แต่งงานมีลูกเลยตอนนี้ไม่ใจร้ายกันไปหน่อยหรอ แล้วอีกอย่างทั้งจิ้นเฟยและ เอ่อ.. อีกคน เป็นความสัมพันธ์แบบเปิดค่ะไม่มีการผูกมัดอะไรทั้งนั้น” บางครั้งก็จำเป็นต้องพูดตามตรง มิเคล่าไม่ลังเลเพราะเธอเลือกวิธีเปิดเผยดีกว่าปิดบังให้ใครมาคอยจับโป๊ะ ช่วยไม่ได้นี่คือสไตล์คนจะมองจะวิจารณ์ก็เรื่องของเขา สาวแก้มนุ่มอธิบายข้อดีข้อเสียและยังเน้นย้ำอีกว่า “อีกอย่าง การคิดแต่งงานกับหนูไม่ใช่แค่ขอแล้วจบนะคะ ถึงกัปตันอเมริกาจะวิ่งฝ่าดงระเบิดได้ คุณไม่พร้อมกับด่านพ่อตาพี่เขยมหาภัยหรอกสตีฟ”

             “แต่ยังไม่ทันได้ลองสักครั้งแบบนั้น…”

             “แค่คิดที่จะลอง ชีวิตคุณก็ยุ่งยากแล้วเชื่อสิคะ”





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 ความชั่ว +15 ความโหด โพสต์ 2020-8-7 18:33

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1Energy +5 USD +400 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 400

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปืน HK416 ชมพู
ทักษะขับเครื่องบิน
Ice Push
Cloud Power
DUEL DISC
Fog Power
Super Car
Rolex 'Oyster'
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x7
x1
x1
x2
x100
x3
x1
x2
x1
โพสต์ 2020-12-6 05:17:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด

Take me to paradise
225
walk through the fire
            บ้านเช่าที่เงียบสงบคล้ายจะมีแขกสาวหน้ามนมาเยือนอีกครั้ง แสงไฟที่เชิงระเบียงส่องให้เห็นเจ้าบ้านเข้ามาไขกุญแจก่อนจะกลับไปยังรถและอุ้มร่างนุ่มนิ่มเข้ามาด้านใน สองแก้มที่ยังคงแดงเรื่อของหญิงสาวบ่งบอกว่าแม้จะสร่างเมาจากน้ำสมุนไพรช่วยแล้ว ทว่าความอ่อนเพลียของหล่อนในคืนนี้ก็ยังไม่หมดไป สติมึนเบลอนัยน์ตาสีน้ำตาลเซื่องซึมอยู่แบบนี้จนกระทั่งแผ่นหลังสัมผัสได้ถึงความนุ่มของโซฟาค่อยหันมามองรอบกาย

            “ตื่นแล้วหรือ? ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นบ้างรึยัง” สตีฟส่งรอยยิ้มอบอุ่นพลังไมโครเวฟพร้อมกับถอดรองเท้าออกให้เธออย่างเบามือ

            “สตีฟ…? คุณพาหนูมาที่นี่ทำไม” ความใส่ใจที่เขาเปิดแค่โคมไฟในห้องโถง คงเพราะกังวลว่าเธอจะแสบตาทำให้ซึ้งใจหน่อยๆ ทว่าอาศัยภาพจำจากรอบก่อน ทีวีจอแก้ว นาฬิกาสมัยสงครามโลกและเครื่องหนังฟอกบนชั้นวาง มิเคล่าก็รู้ได้ทันทีว่าตอนนี้ตนอยู่ที่ไหน ‘เขาพาเรามาที่บ้านทำไมอีก ไหนว่าจะไปส่งที่หอพักไง’

            “เราอยู่ที่สวนนานจนไม่ทันเวลาประตูสถาบันปิดจะไปค้างที่อื่นก็ห่วงเรื่องความปลอดภัย อีกเดี๋ยวเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อเธอก็นอนพักให้เต็มอิ่มสักคืนผมโทรไปบอกทางไอแซคให้ไม่ต้องกังวลนะ”

            เพราะไม่ได้จุดเตาผิงทำให้อากาศในโถงค่อนข้างเย็น รองเท้าหลุดออกไปแล้วผิวเนื้อเปล่าๆ สั่นอยู่บ้าง สตีฟกลับกุมเอาเท้าเล็กนั้นไว้ก่อนจะถูให้ไออุ่นโดยไม่นึกรังเกียจ

            การกระทำเหล่านั้นไปสะดุดสมองของมิเคล่าที่พยายามประมวลผล รีแอคชั่นข้าลงสองจังหวะ หลุดปากออกมาพยางค์เดียว “อ้าว!!” ตกลงว่าวันนี้เขาพาหล่อนมาบ้านโดยพละการอีกแล้วหรอ

            กัปตันเดินเข้ามาหยิบเอาเสื้อคลุมของเขาออกก่อนจะเปลี่ยนเป็นผ้านวมจากชั้นวางมาห่อมให้เธอแทน การดูแลหญิงสาวตรงหน้าเป็นไปอย่างสัญชาติญาณปกป้องโดยธรรมชาติ เมื่อรู้ตัวอีกครั้งพบสายตาคู่หวานที่คอยสะกดการเคลื่อนไหวเขามองจ้องไม่กระพริบก็อดประหม่าไม่ได้ ‘จริงสิ.. เกือบลืมไปแล้วว่าครั้งล่าสุดมิลลี่มาค้างที่นี่ก็เหมือนว่าจะเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นนี่นะ’

            กันไม่ให้เธอคิดมากเกี่ยวกับสัมพันธ์ก้าวกระโดดระหว่างทั้งสองคราวก่อน สตีฟวางมือลงบนบ่าบอบบางนั้นบีบเบาๆ เชิงปลอบว่า “เธอจะพักในห้องผมเหมือนเดิมก็ได้นะ แต่ถ้ารู้สึกไม่ชินจะมาตรงโซฟาก็ตามสบาย” ยัง.. ยังจะเน้นย้ำ

            “................” หากสายตาของมิเคล่าเปลี่ยนเป็นมีดได้ สิบโล่ไวแบรเนี่ยมก็อย่าหวังคุ้มครองชีวิตชายหนุ่ม

            “ยิ่งดึกอากาศยิ่งเย็นเธออยากดื่มอะไรอุ่นๆ ไหม ชา หรือกาแฟ?” คนคุยกับผู้หญิงไม่เก่งหันขวับไปอีกด้านก่อนจะเปลี่ยนเรื่องหาเหตุไปที่ครัว

            “....มีนมไหมคะ” ดึกขนาดนี้ใครเขาเติมคาเฟอีนเข้ากระแสเลือดกันบ้างล่ะตาทึ่มเอ้ย!!

            “อ้อ ได้สิ.. ผมจะไปอุ่นให้ เธอทำตัวตามสบายนะ” ไม่รอให้มีเสียงไล่ กัปตันหายเข้าไปด้านในครัวเรียบร้อย เขาพยายามตัดความคิดฟุ้งซ่านเรื่องอื่นๆ แต่ก็ทำได้ยากเพราะที่แล้วๆ มาคนอย่าง ‘สตีฟ โรเจอร์’ ชัดเจนกับเป้าหมายทราบความต้องการของตนเองมาโดยตลอด เวลานี้เด็กสาวที่ทำให้เขาหวั่นไหวกำลังอยู่ในบ้านเขา นั่งบนโซฟาของเขา พริบตาเดียวมุมปากก็หยักเป็นรอยยิ้มอบอุ่น เกิดความเพ้อฝันขึ้นว่าคงจะดีถ้าหากกลับมาบ้านและได้เจออีกฝ่ายทุกวัน

            ระหว่างฝันหวานอยู่นั้นแก้วนมถูกอุ่นในไมโครเวฟก็ส่งเสียงเตือน ดับความฟุ้งซ่านและผลักดันให้เขากลับไปดูแลเธอต่อ ใครจะทันคิดว่ามิเคล่ารอจนคอพับกับพนักโซฟาไปเรียบร้อย

            “มิลลี่.. หลับทั้งแบบนี้จะไม่สบายเอานะ”

            ถอนหายใจเฮือกหนึ่งนมหนึ่งแก้วเป็นหมันไปแล้วสงสัยเขาต้องดื่มเอง เวลาไม่รอท่าชุดแซคของหญิงสาวเหมาะออกงานมากกว่าสวมนอนจะปล่อยไว้ทั้งแบบนี้ตื่นมาทั้งตัวคงมีรอย มือหนาเลื่อนไปแตะปลุกทว่าร่างบางส่งเสียงวอแวอออกมา เขาไม่มีทางเลือกจึงเดินไปนำเสื้อยืดตัวหนึ่ง จากนั้นผูกผ้าปิดตาและลงมือถอดของอีกฝ่ายออกด้วยสภาพทุลักทุเลและหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ สุภาพบุรุษอย่างกัปตันอเมริกาเป็นต้นแบบของชายใจงาม ยิ่งรักยิ่งให้เกียรติและทนุถนอมอีกฝ่าย สุดท้ายสามารถเปลี่ยนเสื้อให้หล่อนได้โดยที่พยายามไม่ไปแตะส่วนของชั้นในเลยแม้แต่นิดเดียว

            เรียบร้อยแล้วอุ้มคนตัวเล็กเข้าไปด้านในห้องนอนของตน จัดแจงหย่อนเตียงและห่มผ้าให้ทำราวกับดูแลเด็กเล็กๆ และไม่ลืมโน้มตัวลงไปจุมพิตเบาๆ บนหน้าผากเนียน “ราตรีสวัสดิ์นะครับ” คาดว่าทุกอย่างเฟอร์เฟค เกลี่ยปอยผมทัดใบหูก่อนจะออกจากห้องกลับได้ยินเสียงที่กระทบความหนักแน่นในใจอีกหนึ่งประโยค

            “...อื้อ หนาว” มิเคล่าบิดตัวไปมา เพราะฮีตเตอร์ที่ดันเสียในวันนี้หรือเพราะฤทธิ์แอลกอฮอลยังแผลงอยู่ก็ยากจะทราบ

            เสียงงุ้งงิ้งต่อจากนั้นราวกับมือที่มองไม่เห็นมาตะกุยข่วนรัวๆ ในอกของสตีฟ แต่ละก้าวจากห้องนอนไปที่โถงรู้สึกหนักเป็นตันๆ เขาเงยหน้าจ้องเพดานอยู่สามอึดใจ จากนั้นหันกลับมานั่งลงข้างเตียง ขมวดคิ้วเล็กน้อยชั่งใจครั้งสุดท้ายและสอดมือเข้าไปนอนโอบกอดอีกฝ่าย “อีกเดี๋ยวก็ไม่รู้สึกหนาวแล้วพักผ่อนเถอะตุ๊กตาน้อย” อาศัยร่างกายที่ได้รับเซรุ่มซุปเปอร์โซลเจอร์ทุกเซลล์ของเขาสามารถปรับตัวกับสภาพอากาศได้ดี รวมไปถึงระบบเผาผลาญที่ทำให้สตีฟมีอุณหภูมิร่างกายตามปกติสูงกว่ามนุษย์ปกติ

            นั่นคือสาเหตุที่เขาสามารถเสนอตัวเองเป็นผ้าห่อมธรรมชาติให้เธอได้..
            เป็นทุกอย่างให้แล้ว ทั้งครูสอนขับรถ พ่อบ้าน ผู้ปกครอง และ..ผ้าห่ม

            “...หนักจัง” เจ้าตัวเรื่องมากบนเตียงเดียวกันยังคงขยับยุกยิกหาไออุ่น มือเล็กซอกซอนไปหาที่เกาะเกี่ยวคิดไปว่าหมอนข้างทำไมหนาขึ้นแบบนี้ทั้งยังขยับหนีอีก!! ยิ่งหนีก็ยิ่งคว้าเกาะหมั่บกล้าสู้หรอนี่แน่ะ!! ด้วยร่างกายเสียดสีอย่างไรเขาก็คือผู้ชายทั้งแท่ง คนที่ชอบมาอยู่ใกล้ๆ มีหรือจะตายด้านลงคอ สตีฟงัดเอาตำรากลยุทธ์มาท่องในใจเพื่อสงบสติอารมณ์และเจ้าน้องชายในพอคเก็ต ก่อนจะเปลี่ยนท่าโอบกอดหญิงสาวให้เธอหลับได้สบายกว่าเดิม…

            คิดว่าฝึกทหารจะมีความอดทนชั้นยอดแล้ว.. ที่ไหนได้ยังไม่หฤโหดเท่าคืนนี้เลย
            




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 ความชั่ว +20 ความโหด โพสต์ 2020-12-6 09:49

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1Energy +5 USD +300 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปืน HK416 ชมพู
ทักษะขับเครื่องบิน
Ice Push
Cloud Power
DUEL DISC
Fog Power
Super Car
Rolex 'Oyster'
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x7
x1
x1
x2
x100
x3
x1
x2
x1
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต