วงล้อแสนสุขประจำวัน |ตั้งเว็บไซต์เป็นหน้าแรก |เพิ่มเข้าบุ๊คมาร์ก |ขนาดจอกว้าง

{ Central City } Flora-land Park

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2020-5-2 15:14:04 |โหมดอ่าน

Flora-Land Park

{ Centarl City }


Welcome to Exotic Park !!!
ยินดีต้อนรับท่านเข้าสู่สวนสาธารนะสุดพิเศษ ที่จะทำให้วันหยุดในทุกฤดูของคุณเป็นที่จดจำ
กำลังมองหาฮอตสปอตเจ๋งๆ สักที่เพื่อปิคนิค? ไม่มีเวลาพาสัตว์เลี้ยงตัวโปรดไปเดินเล่น?
เชิญที่ฟลอร่าแลนด์ เรามีพร้อมทางทั้งเดินเท้า ทะเลสาบและบริการเรือเป็ดถีบ แน่นอนสระตกปลาก็ด้วย
แนะนำสวนดอกไม้เหมาะกับการเซลพี่ในสี่ฤดูการ จะนั่งคุดคู้อยู่ในบ้านทำไม นัดคู่เดทของคุณสิ
เผื่อว่าบรรยากาศดีดีจะเป็นใจทำให้อะไรๆ มันง่ายขึ้นในการสานสัมพันธ์





 

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1USD +500 ย่อ เหตุผล
Admin + 500

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2020-5-4 17:12:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด

Mikela MaverLynz
135
Beauty Butterfly
            ออกจากร้าน CC Jitter หญิงสาวสวมหมวกแก้ปแล้วบอกลาบรรณารักษ์หนุ่มคนนั้นไป เธอตั้งใจว่าจะพาคู่หูโปเกม่อนไปเที่ยวเล่นโซนธรรมชาติสักหน่อยอย่างน้อยๆ ช่วงซัมเมอร์ก็จัดเป็นเวลาทองของเหล่าดอกไม้หลากสีสันชูช่องาม สวนสาธารณะฟลอร่าแลนด์อยู่มไม่ไกลออกไป เตรียมเชื้อกกระโดดไปด้วยออกกำลังกาย

           “โอ้โห… เหมือนวิวนี้เป็นของเราคนเดียว” ชื่นชอบจังตอนที่มาสวนสาธารณะแล้วไม่ค่อยมีคนมาแย่งที่ปิคนิด เจ้าเอ็มริตกับคาบิด้อนวิ่งเล่นกันอยู่รอบๆ มีเสียงดังตึงๆ เบิกบานใจ

           “อย่าทำพื้นเป็นรอยล่ะ อีกสิบนาทีมาเจอกันที่นี่นาา” ส่งเสียงตะโกนไล่หลัง เมื่อปล่อยมาโฮคซึกอักตัว แต่มันไม่ยอมไปวิ่งเล่นด้วย จิ้งจอกเพลิงชางหยูส่ายหางดุ้กๆ เอาหัวมาหนุนตักหญิงสาว ทั้งสองปูเสื่อนั่งปิดนิค มีแซนด์วิชจากร้านคาเฟ่ข้างๆ แบ่งกันทาน ผ่อนคลายเต็มที่

           แระกายแสงสีครามสะดุดตาบินผ่าน มิเคล่าเงยหน้าขึ้นพบกับภาพสะดุดลมหายใจ


            “ปี๋!! ปี๋นี่นาาา” ผีเสื้อสีครามขอบทองสวยๆ บินมาฉวัดเฉวียนล่อตาล่อใจ จนเธอต้องห้ามไม่ให้ชาวหยูตะปปกิน จากนั้นยกสมาร์ปโฟนขึ้นมาแคปเจอร์รัวๆ ฟอร์เวิดส่งไปให้ทั้งคุณพ่อ คุณพี่ คุณน้อง คุณเพื่อนทั้งหลาย แน่นอนไม่ลืมสีจิ้นเฟยและแคปด้วย แมนชั่นว่า ‘วันดีๆ อากาศดีๆ มีปี๋แสนสวย’ ก็ไม่คิดหรอกว่าพวกเขาจะเข้าใจ หล่อนเป็นประเภททำอะไรตามอารมณ์

           เบิกบานกลางดงผีเสื้อลงนอนหลับตาผ่อนคลายความเหนื่อยล้า ก่อนที่จะนึกขึ้นได้และถ่ายเซลฟี่ตัวเองสักรูป กดส่งให้ ‘เอเดน’ พร้อมข้อความว่า ‘ฉันอยู่เซ็นทรัลซิตี้ ตอนนี้ปลอดภัยแล้วแต่ออกไปไหนไม่ค่อยได้… คุณอยู่ไหน? สบายดีหรือเปล่า?’

  
            จากนั้นรอการตอบกลับอยู่ราวๆสิบนาที รอจนหลับและแอปเปิ้ลที่เตรียมมาแทะเล่นก็หมดไป 0 แจ้งเตือนเช่นเคย ดูเหมือนพ่อหนุ่มนักว่ายน้ำจะไม่อยากติดต่อกับเธอเท่าไรสินะ “ก็แล้วแต่…. ไม่ได้ขาดแคลนอยู่แล้ว ฮึ” ทำไมเธอต้องแคร์? กดลบเบอร์ซะเลยนี่แนะ!!
           
(8/10)


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ --8 ความโหด โพสต์ 2020-5-4 17:18
คุณได้รับ +3 คุณธรรม +8 ความชั่ว +8 ความโหด โพสต์ 2020-5-4 17:18

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1Energy +5 USD +100 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 100

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปืน HK416 ชมพู
ทักษะขับเครื่องบิน
Ice Push
Cloud Power
DUEL DISC
Fog Power
Super Car
Rolex 'Oyster'
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x7
x1
x1
x2
x100
x3
x1
x2
x1
โพสต์ 2020-5-13 03:33:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2020-5-13 17:08




Pokemon World
69




     หลังการทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้วเอลล่าและฮิโระก็พากันเดินลงมาจากห้องพักในชุดเสื้อยืดการเกงขาสั้นแบบสบายๆและพากันเดินไปตามท้องถนนที่ตอนนี้ค่อนข้างหนาเเน่นเนื่องจากในวันที่แดดออกแบบนี้ผู้คนก็อยากจะพากันออกมาเดินรับแสงแดดราวพืชผักที่ต้องการเเสงแดดเพื่อการเติบโต โปเกมอนในการดูแลของเอลล่าก็ถูกปล่อยออกมาให้ออกมาเดินเล่นยืดเส้นยืดสายกันหลังจากเอาแต่นั่งๆนอนบนห้องจะอ้วนจะเป็นหมูกันอยู่แล้ว


     “เดินไปแบบนี้ ไม่ได้ทำตั้งแต่นายมาอยู่ด้วย คิดถึงช่วงสมัยก่อนๆจัง”เอลล่ากล่าวขณะที่เดินทอดน่องไปตามฟุตบาตของถนนสายหลังของเซ็นทรัลซิตี้ ก่อนที่เธอจะเดินเลี้ยวไปยังถนนอีกสายที่จะพามุ่งหน้าไปยังปาร์คที่อยู่ใกล้ๆ สมัยก่อนเวลาที่เธอเครียดหรือคิดงานไม่ออกเธอก็มักจะไปนั่งพักอยู่ที่นั้นมองดุคนมาวิ่งออกกำลังกายบ้างมาปิกนิคบางมันก็ช่วยให้เธอสมองโล่งขึ้น


      “แสดงว่าผมมาอยู่แบบนี้คุณไม่มีความสุขหรอ”ฮิโระกล่าวขึ้นมาขณะเดินตามเคียงข้างหญิงสาวตัวเล็กที่เดินนำลิ่วๆเข้าไปยังด้านในปาร์ค ราวเด็กน้อยเจอขนมโดยมีเอ่อ..เจ้าสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าโปเกมอนคอยวิ่งตามพันแข้งพันขาเธอตามไป


      “ป่าวนะ นี่นายคิดมากไปถึงไหนๆเนี่ย”เอลล่าพูดออกมาพร้อมกับหันกลับไปมองฮิโระที่เดินเอามือล้วงกระเป๋าตามเธอมาด้วยสีหน้าเบื่อๆ ก่อนหญิงสาวจะส่ายหน้าไปมาแล้วเดินย้อนกลับไปจับมือที่ล้วงอยู่ในกระเป๋าอีกฝ่ายออกมาจับไว้พร้อมกับลากให้คนตัวสูงกว่านั้นเร่งฝีเท้าเดินตามเธอเข้าไปด้านในเร็วๆ


     “ผมป่าวคิดอะไรสักหน่อยครับ”ฮิโระกล่าวออกมาและปล่อยให้เจ้านายสาวด้านหน้าจับมือเขาพาลากเดินไปตามทางเรื่อยๆอย่างไม่ขัดขืน ก่อนเขาจะสังเกตุเห็นบางอย่างที่หางตาและหยุดเดินและดึงร่างของเอลล่าที่กำลังเดินนำอยู่ด้านหน้ากลับมายังตำแหน่งที่เขายืนอยู่และโอบร่างที่เกือบหงายหลังนั้นเอาไว้


     “อ่ะ!”


     ฟ้าวว…


     โครมม!!


      “ขอโทษครับบ!!”สเก็ตบอร์ดอันหนึ่งลอยผ่านหน้าของเอลล่าไปอย่างเฉียดฉิว หากว่าก่อนหน้าเธอไม่ถูกฮิโระดึงเอาไว้นั้น คงโดดสเก็ตบอร์ดที่ลอยพุ่งมาอัดเข้าข้างก๊กหูเต็มๆเเน่ และคงได้ไปนอนชิลที่โรงพยาบาลเเทนปิกนิคในปาร์คเป็นแน่แท้ ยังไม่ทันหายตกใจเสียงของเด็กวัยรุ่นคนหนึ่งที่น่าจะเป็นเจ้าของสเก็ตบอร์ดก็วิ่งมาพร้อมกับเพื่อนๆและขอโทษขอโพยเธอและฮิโระกันยกใหญ่ซึ่งตัวเธอเองก็ไม่ได้เอาผิดอะไรเว้นแต่ฮิโระที่ยืนหน้าบึ้งฮึมแฮ่ใส่กลุ่มวัยรุ่นจนพวกนั้นรีบพากันยกพวกเดินหนีกันไป


     “ขอบใจนะฮิโระ”เอลล่ากล่าวออกมาพร้อมกับเงยหน้ามองบอดี้การ์ดหนุ่มของเธอที่ยืนเก๊กหน้านิ่งอยู่


      ‘ดึงเข้าไป หน้าน่ะตึงหมดแล้ว’


      “เอาล่ะไปกันต่อ ตรงนู่นมีสระน้ำแล้วก็มีให้อาหารหงส์ด้วย”เอลล่ากล่าวต่อยิ้มแล้วจูงมือฮิโระพาเดินไปตามทางต่ออย่างอารมณ์ดี เพียงไม่นานนักทั้งคู่ก็เดินนมาจนถึงบริเวณใจกลางของปาร์คที่มีลักษณะเป็นอ่างน้ำขนาดใหญ่และมีทางเดินสายเล็กให้คนได้วิ่งออกกำลังกายชมพื้นที่โดยรอบ หรือจะปั่นจักรยานก็ได้ หรือบางคนก็มาหาที่นั่งให้อาหารปลาอาหารนกแถวๆนี้ก็มี ส่วนตัวเอลล่าเดินที่จะเดินเลียบริมสระน้ำไปเรื่อยๆเพื่อไปซื้ออาหารที่จะโยนให้หงส์ที่ลอยตัวอยู่เหนือผิวน้ำมากินนั้นเอง


      “ระวังตกน้ำนะครับ”ฮิโระกล่าวออกมาหลังจากเห็นเจ้านายสาวเดินลงไปยืนใกล้ๆกับบ่อน้ำพร้อมกับถุงอาหารที่กำโยนๆอย่างสนุกสนามส่วนเขานั้นก็ยืนถือกล่องโดนัสที่เอลล่าซื้อให้เขากินกับดอกไม้ที่หญิงสาวซื้อจากร้านให้มาด้วยเหตุผลว่าสีมันเหมาะกับตัวเขาดีดูอยู่ไม่ห่างอย่างห่วงๆ


       “นี่ฉันก็ไม่ใช่เด็กน้อยที่จะซนจนลื่นตกน้ำนะ”เอลล่าเถียงขึ้นมาแล้วหันมามองฮิโระที่ยืนยิ้มอยู่ ก่อนจะกลับไปสนใจกลุ่มของหงส์สีขาวที่ค่อยว่ายมาหาเธอเพราะอาหารที่หญิงสาวโยนล่อ โดยที่ทั้งคู่นั้นไม่รู้เรื่องว่าการล่อเจ้าพวกหงส์มากินอาหารนั้นมันกำลังจะทำให้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดบางอย่างขึ้น


      กรร… โฮ่งๆๆๆๆ

       แกร๊วกๆๆๆๆ

      พึบพับๆๆ


      “กรี๊ดดดดด!!!”


     “คุณเอลล่า!!!”


      ตู้มมม!!

      ซ่าาาา

      ขณะที่หงส์พากันลอยตัวมาใกล้ก็มีเจ้าหมาที่ไหนไม่รู้พุ่งตัววิ่งมาเห่าใส่ทำเอาเหล่าหงส์ตกใจตีปีกพากันบินหนีและด้วยเหตุนั้นทำเอาเอลล่าถึงกับสะดุ้งและก้าวพลาดลื่นตะไคร่ตกน้ำไปโดยที่มีฮิโระที่อยู่ใกล้ๆพุ่งตัวตามลงไป เสียงคนตกน้ำพาให้เหล่าคนที่มาพักผ่อนออกกำลังกายวิ่งมาดูอย่างตกใจและพากันมามุ่งดู


     “ช่ะ...ด้ะ…..วย”เอลล่าที่ยังอยู่ในอาการตกใจพยายานตีขาดันตัวให้ตัวลอยขึ้นมาแต่การทำแบบนั้นดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยเท่าไหร่ด้วยการตกลงมาที่ผิดท่าและำให้ร่างกายไม่ได้อยู่ในท่วงท่าที่ถูกต้องและเหมาะกับการว่ายน้ำ ผลคือร่างของเธอจึงงเดียวลอยขึ้นเดี๋ยวจมลงอย่างควบคุมไม่ได้ จนเมื่อฮิโระที่กระโดดตามลงไปในน้ำว่ายไปดึงเจ้านายสาวให้ขึ้นมาหายใจตั้งสติและทรงตัวในน้ำได้


     “โอเคไหมครับ”ฮิโระกล่าวออกมาด้วยสีหนน้าเป็นห่วงเมื่อเห็นว่าเอลล่าเริ่มทรงตัวได้แล้วจึงค่อยปล่อยมือออกก่อนที่ทั้งสองนั้นจะว่ายน้ำกลับขึ้นไปบนฝั่งด้วยความช่วยเหลือของสายตรวจที่ผ่านมาพอดี


     “ผมบอกแล้วนะให้ระวังน่ะ”ฮิโระกล่าวออกมาอีกพร้อมกับโอบร่างที่สั่นน้อยของเจ้านายสาวเอาไว้ ถึงแม้ช่วงนี้จ่ะเป็นช่วงหน้าร้อนก็เถอะ แต่น้ำมันก็ยังเย็นไปอยู่ดีในเวลาเช้าแบบนี้ ก่อนที่ฮิโระจะหันไปหาเจ้าหน้าที่และรับเอาผ้าขนหนูมาวางคลุมทับให้หญิงสาวก่อนจะจัดแจงอุ้มร่างบางที่กำลังสั่นนั้นเดินตามเจ้าหน้าที่ไปยังศาลานั่งพักและวานให้เจ้านายที่คนนั้นไปซื้อสุดเปลี่ยนมาให้หน่อย


     กลายเป็นว่าเป้าหมายที่จะไปเดินเล่นกันของเอลล่านั้นเป็นอันต้องพับเก็บไปและหอบเอาชุดเปียกของเธอเดินกลับไปยังโรงเเรมเพื่ออาบน้ำอาบท่าล้างตัวและกินยาดักเอาไว้ไม่ให้ไข้ขึ้น และดูเหมือนว่าหลังจากนี้เธอคงจะถูกฮิโระห้ามไปปาร์คอีกแน่ๆ


ให้โดนัส+ดอก ฮิโระ




@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ [042] ฮิโระ ดอน ไฮเลล เพิ่มขึ้น 70 โพสต์ 2020-5-13 09:21

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1Energy +5 USD +400 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 400

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
Rolex 'Oyster'
SEDAN Car
Rifle
Mystic G7
บัตรไอดีกลอรี่ธรรมดา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x1
x8
x1
x2
x5
x1
x1
โพสต์ 2020-8-15 16:32:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ Super Hero } หญิงสาวถูกฉุด
** มี 2 รอบ : รอบแรกเหตุการณ์เกิดเวลา 19.00 - 20.00 ของวันใดก็ได้ **
** รอบสองเหตุการณ์เกิดเวลา 01.00 - 05.00 ของวันใดก็ได้ **

{ เงื่อนไข }
- เฉพาะนักเรียน Hall of Justice เท่านั้น
- เข้าร่วมได้ทุกคนที่ผ่านเงื่อนไข
- เข้าร่วมได้ 2 คน รอบละ 1 คนเท่านั้น


( ข้อมูล )
- เขียนโรลอิสระมาทำอะไรที่นี่ตามอัธยาศัย ในช่วงเวลาเช่นนี้
- เขียนโรลอิสระในขณะท่านกำลังเดินตามอัธยาศัย ผ่านมาทางนี้
- เขียนโรลอิสระได้ยินเสียงหญิงสาวกำลังทะเลาะกับใครบางคน
- เขียนโรลอิสระเมื่อไปตามเสียงเห็นหญิงสาวพยายามสะบัดตัวจากชายฉกรรจ์ที่ฉุดลากไป
- เขียนโรลอิสระชายคนนั้นหันมาบอก อย่าแส่ เรื่องผัวเมียทะเลาะกัน
- เขียนโรลอิสระเธอทำท่าจะพูดว่าไม่ใช่ ก็โดนชายคนนั้นอุดปากลาก
- เขียนโรลอิสระสร้างเรื่องราวช่วยเหลือตามอัธยาศัย
- แจกแจงพ้อยที่ะจะอัพท้ายโพสต์
- หลังโรลเสร็จ มาแสดงความคิดเห็นแจ้งโพสต์นี้ เปิดเควส วันที่ คนที่..(ลำดับ 1-2)...  ช่วงเวลาที่เปิด


เลือกสเตตัสที่จะเฉลี่ยอัพ
Charisma (ค่าเสน่ห์ตัวละคร เหมาะสำหรับสายนักแสดง นางแบบ ดารา ที่ต้องใช้ค่าความเสน่ห์) : .... หน่วย
Joker (ค่าความบันเทิง การละเล่น เหมาะสำหรับสายผู้ให้ความบันเทิงแก่คนอื่นๆ นักแสดง ดารา อื่นๆ) : .... หน่วย
Strength (ค่าความแข็งแกร่ง พละกำลังของร่างกาย ทักษะความชำนาญการใช้อาวุธ ยิ่งค่านี้สูงยิ่งใช้อาวุธได้อย่างชำนาญ
แม้แต่มีดสั้นเล่มเล็กๆ อาจควงหลุดมือบ่อยถ้าค่านี้ต่ำ) : .... หน่วย
Vehicle (ค่าทักษะการขับรถ ยานพาหนะ สิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆ
แต่ยานพาหนะบางประเภทต้องควบคู่กับค่า Technology ด้วยเช่นกัน) : .... หน่วย
Technology (ค่าทักษะเกี่ยวข้องกับเทคโนโลยี เหมาะสำหรับสายโปรแกรมเมอร์ การใช้อาวุธทันสมัย
หรือ แม้แต่ผู้อยู่กับคอมพิวเตอร์ และ ยังเป็นความชำนาญเชี่ยวชาญเกี่ยวกับด้านวิทย์ เคมี ฟิสิกส์ อีกด้วย) : .... หน่วย






รางวัลภารกิจ: 1500 Energy - 2 Point


{ โปรพิเศษ เฉพาะคนที่ชื่นชอบการโรลพิเศษ *แล้วแต่คนจะทำก็ได้ไม่ทำก็ได้ส่วนนี้* }
** โรลเพลย์ 10,000 ไบต์ ได้รับจาก 2 Point เป็น 5 Point แทน **
** โรลเพลย์ 15,000 ไบต์ ได้รับจาก 2 Point เป็น 8 Point แทน **
** โรลเพลย์ 20,000 ไบต์ ได้รับจาก 2 Point เป็น 10 Point แทน **


แสดงความคิดเห็น

เปิดเควสคนที่ 1 วันที่ 15 เวลา 19.00-20.00  โพสต์ 2020-8-16 05:07
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x875
โพสต์ 2020-8-15 19:52:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ♥ Mikela ♥ เมื่อ 2020-8-16 05:06


{ ภารกิจช่วยเหลือ }
Take me to paradise
208
God of mother f/cker
          สวนสาธารณะฟลาเวอร์แลนด์ยังคงมีแสงจากเสาไฟฟ้าให้ความสว่างเป้นระยะ ช่องทางเดินแผ่นหินปูและกลิ่นของดอกไม้ราตรีหอมเย็นชวนให้รุ้สึกสดชื่น ถึงแม้รอบข้างจะมืดลงมากบรรยากาศวังเวง ไม่เหมาะกับการเดินเลินของสตรีนัก ทว่าสำหรับคนที่เอ็นจอยกับความสุขสงบก็นับว่าน่าดึงดูดใจไม่น้อย

          เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังเป็นจังหวะ สาวลูกครึ่งเอเชียสยายปอยผมสีช็อกโกแลตของเธอที่พึ่งไปสปามาใหม่เสียนุ่มสลวย พลางนึกไปว่าคิดถูกแล้วไหมนะเลือกมารอที่นี่

          “แปลกจังทำไมวันนี้เค้ายังไม่โทรมาอีกนะ….” ยามหัวค่ำมาเดินเล่นย่อยอาหารคือมิเคล่าผู้อยู่ในเดรสสีแดงเข้มปักเลื่อมลูกไม้ ดูร้อนแรงและเซ็กซี่ในเวลาเดียวกัน สตีฟนัดเธอไปงานเลี้ยงคืนนี้แต่ดูเข้าสิ หัวค่ำตะวันมุดรูแล้วก็ยังไม่ยอมติดต่อมาอีก… หรือว่าจะแคนเซิ่ลกระทันหัน? แบบนั้นแม่จะวีนใส้จริงด้วยอุตส่าห์แต่งตัวจัดเต็ม

           “คุณจะทำอะไรน่ะ?? ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!!”

           กำลังเอ้นจอยกับการพาเอ็มริตโปเกม่อนคู่ใจเดินเล่น อยู่ๆ ก็ได้ยินเสียงหญิงสาวกรีดร้องมาจากอีกด้าน คุณหนูแมฟเวอร์ลินช์หันควับสิไม่ได้บ่งบอกถึงสกิลการเผือกเลยแม้แต่น้อย ยามวิกาลกลางสวนสาธารณะเปลี่ยวๆ แบบนี้ เสียงร้องของผู้หญิง หรือว่าจะเป็น… ปี๋!!

           “ปล่อยนะ!! ช่วยด้วยใครก็ได้ช่วยที มีคนโรคจิต!! โอ้ย!!”

           “นังตัวดี อย่ามากเรื่อง!! ตามมาถ้าไม่อยากโดนอีกดอก”
           “เราไม่รู้จักกันปล่อยฉันไปเถอะ!! อย่าเข้ามานะ อย่า!!”

           แว่วเสียงดังฉาดแรงๆ หนึ่งหน มิเคล่าย่องไปใกล้จนเห็นหนึ่งชายหนึ่งหญิงกำลังยื้อยุดกันอยู่หลังน้ำพุกลางสวน สาวกลางคืนสวมเสื้อคอปกแขนยาว กระโปรงทรงเอสีดำแบบเดียวกับที่พนักงานเงินเดือนทั่วไปนิยม ส่วนฝ่ายชายใส่โค๊ทหนาๆ พันผ้าพันคอจนบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่งดูยังไงก็มีพิรุธ

           “คุณไม่มีสิทธิ์มาตบฉันนะ ว้ายย!! ช่วยด้วยย!!” ฝ่ายหญิงพยายามดิ้นรนและวิ่งหนี ทว่าผมยาวๆ นั้นเป็นจุดอ่อนถูกอีกฝ่ายคว้าไว้ได้และกระชากหล่อนกลับมา คงเจ็บจนน้ำตาเล็กร้องไห้วิงวอน “อย่าทำอะไรฉันเลย!!”

           เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะหื่นกามของชายใส่โค๊ท มิเคล่าหันสบตากับเอ็มริต ท่าจะแย่เสียแล้วสิตนมาเจอเหตุการณ์ผีสางอะไรเนี่ย แต่จะปล่อยให้ลูกผู้หญิงด้วยกันถูกกระทำฝ่ายเดียวมันก็ใช่เรื่อง มือบางไม่เสียเวลาคิดอีกเมื่อสวมหน้ากากคานิวาลทับใบหน้า กลายเป็นเอนชานท์เทรสเรียบร้อย ก็ก้าวไปปรากฎตัวอยู่ด้านหลังพวกเขาทั้งสอง

           “กลางที่สาธารณะแบบนี้ก็ยังกล้ารังแกผู้หญิงหรอ? เอาจริงสิ….?”

           ชายใส่โค๊ทสะดุ้งไปเพราะจู่ๆ มีบุคคลที่สามแต่เมื่อมันหันพบร่างเล้กในหน้ากากก็แสยะยิ้ม ตัวแค่นี้ก็แค่ผู้หญิงอีกคนจัดการไม่ยาก “อย่ามายุ่ง นี่มันเรื่องผัวเมียคนนอกไม่เกี่ยว!!”
   
           “อย่าเชื่อนะฉันไม่ได้เป็นอะไรกับมัน กรี๊ดด!!” เหยื่อผู้เคราะห์ร้ายโดนกระชากผมอีกครั้ง ถูกอุดปากแสบหนังหัวแทบหลุดเห็นใบหน้าหล่อนแดงจัดและแววตาหวาดกลัว มิเคล่าได้แต่ส่งความเห็นใจผ่านสัญญาณมือบอกว่าอดทนไว้นะ

           เธอเริ่มสร้างหมอกทีละชั้นด้วยพลังเมต้าพร้อมพูดเบี่ยงเบนความสนใจต่อไป “...ตามมาตราของเมืองเซ็นทรัลซิตี้ ต่อให้เป็นสามีภรรยาคุณก็ไม่มีสิทธิ์ทำร้ายร่างกายเธอ หัดศึกษากฎหมายบ้างนะสมองจะได้ไม่สักแต่มีไว้กั้นหู”

           “นังสารเลว!! อยากแส่เรื่องคนอื่นนักใช่ไหม..ได้!! แกรออยู่นี่ล่ะจัดการอิเวรนี่แล้วจะมาคิดบัญชีย้อนหลัง” ชายตัวโตคิดว่ายังไงก็แค่ผู้หญิงจัดการตบบ้องหูสักทีสองที ขี้คร้านจะหมอบขอขมาตนแทบไม่ทัน ทั้งแม่ผิวขาวและสาวออฟฟิสวันนี้จะลากไปบำเรอทั้งคู่แค่คิดก็เสียวง่ามขาแล้ว มันเลียปากทิ้งเหยื่อคนแรกไว้ก่อนจะพุ่งเข้ามาจะคว้าตัวสาวชุดแดง

           จู่ๆ หมอกก็ลงจัดแทบมองไม่เห็นกระทั้งมือตัวเอง ชายโรคจิตคว้าไปยังจุดที่เคยเห็นตัวกวนใจ แต่แล้วก็จับไมไ่ด้แม้อากาศธาตุ “เห้ย!! แน่จริงอย่าหนีสิวะ”
           
           แน่นอนมิเคล่าไม่ปล่อยให้มือสกปรกมาแตะต้องตัวเธอ.. คนรักสะอาดบังคับลิ่มน้ำแข้งที่ควบแน่นแล้วพุ่งไปปักตรึงเท้าอีกฝ่ายไว้ทั้งสองลิ่ม แน่นอนล่ะว่าเจ็บจี้ดจากเสียงร้องโหยหวนนี้ “อ้ากกก… นั่งชั่วว แกทำอะไร อ๊าาา”

            “เปล่านี่ ก็ไม่ทำไม.. อยากให้ทำอะไรล่ะ” เธอส่งสัญญาณไปหากรมตำรวจก่อนเดินเข้ามาปั่นหัวอีกฝ่ายแล้ว อาศัยว่ามีแค่ตนที่สามารถตัดผ่านหมอกได้โดยไม่ต้องพึ่งการมองเห็น นำตัวเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายออกมายังมุมปลอดภัย หล่อนไม่ได้ปลดม่านหมอกลังเดี๋ยวผู้ต้องหาจะเตลิดกลับบ้านเสียก่อน

             “ฮึก… ขอบ ขอบคุณมาก…”
            “ไม่เป็นไรแล้วค่ะอีกเดี่ยวตำรวจก็มาแล้ว ช่วยนั่งรออยู่ตรงนี้ก่อนสักพักนะ ฉันไม่ให้หมอนั่นแตะต้องเธอได้อีกแน่…” เจ้าเอ็มริตมาช่วยนายสาวปลอบอีกแรงโดยการแบ่งลูกกวาดให้ อาจเพระาความน่ารักของมันช่วยพยุงจิตใจของเหยื่อไม่นานขวัญก็กลับมา

              รอจนตำรวจสายตรวจได้รับสัญญาณแจ้งจากมิเคล่า ตรงดิ่งมาจับกุมตัวชายโรคจิตไว้ได้แล้ว เธอช่วยให้ปากคำในฐานะพยานพร้อมมอบผู้เคราะห์ร้ายให้อยู่ในการดูแลของผู้พิทักษ์สันติราษฐ์ พร้อมกันนั้นเสียงเครื่องยนต์คุ้นหูดังขึ้น ล้ายสตีฟโรเจอร์จะมาตอนตลาดวาย…

            “มิลลี่?  พอได้รับแจ้งผมก็รีบมาทันที ยังปลอดภัยดีหรือเปล่าครับ?”

            ชายในชุดทหารออกงานเครื่องแบบเต็มยศดูหล่อเหลา ผมสีทองของเขาหวีเข้าทรงไม่มีสักเส้นที่ออกนอกระเบียบ สีเขียวเข้มของเสื้อแขนกระบอกมีปกเสริมบ่าองอาจ ตรายศและเหรียญห้อยแม้จะเยอะแต่ก็เป๊ะมาก.. และดูดีมากเสียจนมิเคล่านิ่งงันมองตะลึงไปหมอกด้านหลังหายวับเมื่อสมาธิแม่เจ้าประคุณหลุดลอย “มิลลี่??” สตีฟถูกจ้องจนเริ่มประหม่าก้าวเข้ามาตรวจสอบสภาพของลห่อนเองเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมตอบคำถาม

            “ยังสวยอยู่ค่ะ พร้อมสำหรับงานคืนนี้แล้ว เว้นแต่ว่าคุณจะแคนเซิ่ล” สูดลมหายใจหนึ่งเฮือก พอกลับมาโลกปัจจุบันแม่ตุ๊กตาลูกครึ่งหยักยิ้มหยอกเอิน

             “ครับ.. ผมเห็นแล้ว คืนนี้เธอสวยมากจริงๆ ถ้างั้นเราไปกันเลยดีไหม?”

             ไม่ต้องรอให้บอกซ้ำ เห็นรอยยิ้มของคนในเครื่องแบบก็เดินตามต้อยๆ มาสวมหมวกกันนอคแล้วจ้า ทั้งคู่ขึ้นเรนเชอร์มอเตอร์ไบค์ จุดหนึ่งที่หล่อนหัวเสียคงจะมีแค่เมื่อไรเขาจะซื้อรถยอนต์สักที.. ผมเสียทรงหมด!!

All TECH

@Admin


แสดงความคิดเห็น

(( โรลเพลย์ 19919 ไบต์ ))  โพสต์ 2020-8-16 11:22
คุณได้รับ +25 คุณธรรม +5 ความโหด โพสต์ 2020-8-16 11:21

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1Energy +1500 USD -10 Tech +8 ย่อ เหตุผล
Admin + 1500 -10 + 8

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปืน HK416 ชมพู
ทักษะขับเครื่องบิน
Ice Push
Cloud Power
DUEL DISC
Fog Power
Super Car
Rolex 'Oyster'
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x7
x1
x1
x2
x100
x3
x1
x2
x1
โพสต์ 2020-8-17 01:12:57 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Franco K Ramind เมื่อ 2020-8-18 02:43

เมืองเซ็นทรัลซิตี้ ยามดึกช่วงเวลาเลย Midnight ไปแล้ว


เรียกได้ว่าเป็นเมืองรวมและที่ตั้งของสถาบันเหล่าฮีโร่โดยเฉพาะ ทำให้เมืองนี้ค่อนข้างมีชีวิตชีวาเอามากๆในตอนกลางวัน ผู้คนขวักไขว่กันด้วยความสงบ มีทั้งคนธรรมดาและคนที่มีพลังพิเศษปะปนกันไป
เหล่าคนพลังพิเศษล้วนอยู่ในสังกัดอคาเดมี่แทบจะทั้งสิ้น และปฏิบัติตนอย่างเคร่งครัดเสมอ


เมื่อตกเย็นจนถึงค่ำ เหล่าผู้มีพลังพิเศษในสังกัดก็เดินทางทะยอยเข้าสถาบันของตนเพื่อกลับเข้าที่พักตามหอบ้านของตน มีแบ่งเป็นสามโดมแล้วแต่ความถนัดในพลังของแต่ละคน ก็ไปเข้านอนหรือทำธุระส่วนตัวกันตามปกติ


แต่ว่ากลับยังไม่ใช่สำหรับคนๆหนึ่่ง...
นั่นคือฟรานโก้..
ด้วยตัวเขาเองที่ยังใหม่สำหรับที่นี่ บวกกับชินชาสำหรับชีวิตกลางคืนมาหลายปี ทำให้เขาเองค่อนข้างที่จะผิดเวลาอยู่บ้าง (ไม่บ้างแล้วล่ะ)
วันนี้เขาเพิ่งจะออกมาด้านนอกตอนบ่ายๆ แล้วเผลอกลับไปกลางคันในสวนสาธารณะ ตื่นมารู้ตัวอีกทีก็ดึกแล้ว เลยต้องเดินกลับสถาบันก่อนน่าจะดีกว่า..


ฟรานโก้เองเดินไปอย่างไม่รีบร้อน เฉื่อยๆชาๆตแบบคนไม่สนใจอะไรมาก ปล่อยเลยตามเลยอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด แต่ไปให้ถึงสถาบันก็เพียงพอแล้ว..
ส่วน... จะโดนอาจารย์ประจำหอด่าว่าอะไร ก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาเลย...


ก่อนอื่น.. การที่จะไปถึงสถาบันได้จะต้องผ่านสวนสาธารณะแห่งนึงก่อน มันชื่อว่า ฟลอร่า แลนด์ ปาร์ค สวนๆหนึ่งในบรรดาหลายสิบสวนในเมืองเซ็นทรัล
ตอนกลางวันมีคนมาเดินที่นี่มากมาย แต่พอตกดึกเช่นนี้แล้วกลับให้ความเงียบสงบมากๆอย่างไงอย่างงั้น ผู้คนบางตาจนแทบจะไม่มี ความเงียบที่บรรเทาจิตใจของฟรานโก้ได้นั้น เขารู้สึกชอบบรรยากาศกลางคืนมากกว่ากลางวัน..


ฟรานโก้เดินย่ำเข้าเขตสวนสาธารณะ เมื่อก้าวเข้าไปก็พบกับบางสิ่งบางอย่าง... เป็นเงาคนสองคนอยู่กลางสวนหลังน้ำพุในสวนแห่งนี้ที่มีแสงไฟประมาณดวงสองดวง
บางที.. อาจจะเป็นคู่รักรึเปล่านะ เราแค่ทำเป็นเดินผ่านไปก็พอแล้ว.. ว่าแล้วฟรานโก้ก็ว่าจะเดินผ่านไปเงียบๆ
แต่ว่ามันไม่เป็นอย่างนั้น..
เสียงจากคนสองคนนั้นดังออกมาจนเขาที่อยู่ห่างหน่อยๆยังได้ยิน


"ปล่อยชั้นนะ! คุณเป็นใครกันเนี่ย!? ช่วยด้วยย!"


"มากับชั้นซะถ้าไม่อยากเจ็บตัว!"


เสียงผู้ชายกับผู้หญิงสองคนกำลังทะเลาะกัน ผิดกับที่ฟรานโก้คาดไว้ คงจะทะเลาะกันเพื่อแย่งตัวผู้หญิงกลับไป บางทีฟรานโก้มองแล้วแตกออกเป็นได้สองแง่
คือคู่รักทะเลาะกัน หรือพวกลักพาตัวล่ะ..
"......."
ฟรานโก้ไม่คิดเยอะ ก่อนจะเดินเข้าใกล้ทั้งคู่อย่างไม่รีบร้อน


"ใครก็ได้ช่วยที! คนตรงนัน้ช่วยชั้นด้วย!" ผุ้หญิงคนดังกล่าวร้องให้ช่วยเมื่อเงาของฟรานโก้ใกล้เขามาจนเห็นหน้าตาชัดๆแล้วหยุดตรงหน้าทั้งสอง บ่งบอกว่ามีคนผ่านมาแถวนี้จริงๆ


"....."
ฟรานโก้วิเคราะห์สีหน้าท่าทางทั้งคู่ พบว่าทั้งคู่อาจจะไม่ใช่สามีภรรยากัน เพราะการกระทำขัดแย้งกันอย่างมาก มีรอยจากการขัดขืน ต่อสู้ ซึ่งคู่รักมักจะไม่ทำกัน


"อะไรวะเจ้าแว่น ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็ไปซธ นี่เป็นเรื่องของคนรัก!" ชายคนนั้นกล่าว
"ไม่ใช่นะ หมอนี่ไม่ใช่!" ผู้หญิงกล่าว สีหน้าแสดงชัดเจนว่าเธอไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับเขา


"..ผมว่าคุณควรจะปล่อยเขานะ คุณไม่ควรรังแกผู้หญิงแบบนี้" ฟรานโก้พูดออกไป สีหน้าขึงขังจัด แต่ในใจนั้นรู้สึกสั่นๆอย่างมาก


"อย่ามายุ่ง! ถ้าไม่อยากเจ็บตัวไปอีกคน!" ชายคนนั้นไม่ฟังเลย ดูเหมือนจะเป็นคนลักพาตัวจริงๆ และกำลังจะเอาตัวผญ.คนนั้นไปแล้ว ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างละก็..


ฟรานโก้เลยต้องใช้มาตราการบางอย่างเพื่อที่จะให้เขาหันมาคุยและปล่อยผู้หญิงคนนี้ซะ
เขาหยิบสมุดออกมาขีดเขียนด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะแปลงให้มีขึ้นมาจริงๆด้วยพลังของเขาเอง
--

--


"อย่าเอาปืนปลอมมาขู่ชั้นซะให้ยากไอ้หนุ่ม!" ชายคนนั้นไม่กลัว แต่แล้ว..


*พิ๊ว*


เสียงกระสุนวิ่งออกจากปลายกระบอกปืนผ่านหน้าชายฉกรรจ์ไปโดนถากๆ กระสุน(หมึก)ฝังเข้ากับต้นไม้ใกล้ๆ รูปแบบเก็บเสียงทำให้ไม่มีใครได้ยินเสียงปืนในระยะใกล้ๆ แสดงให้เห้นว่าเป็นกระสุนจริง ปืนจริงไม่ได้ล้อเล่น(แต่ลดทอนประสิทธิภาพ)


"ปลอมไม่ปลอม ยิงคนเจ็บเจียนตายได้นะครับ" ฟรานโก้เล็งไปบนตัวเขา กะจะไล่ให้เขาไปพ้นๆเท่านั้น


"หนอย ไอ้นี่! " ชายฉกรรจ์รู้ว่าท่าไม่ดี เขาจึงปล่อยมือจากผญ.คนดังกล่าว โดนปืนขู่ยังไงก็ต้องมีกลัวเป็นธรรมดา


"ยังไม่ไปสักทีเหรอครับ!" ฟรานโก้เหนี่ยวไก
*พิ๊วๆๆๆ* กระสุน4-5นัดยิงกระจายออกไปไม่ให้เล็งโดนตัวเขา แค่จะไล่ให้เขาไปไกลๆเท่านั้น


"ว๊ากก อย่ายิงๆๆ!!" ชายฉกรรจ์โดนยิงไล่ ก็วิ่งหนีเตลิดไปแบบช่วยไม่ได้ ทำให้เขาจำใจต้องปล่อยเหยื่อคนดังกล่าวไป..


เมื่อชายฉกรรจ์ไปแล้ว ฟรานโก้จึงหันมาหาผญ.คนนั้น "รีบหนีไปจากที่นี่เถอะครับ"
"ได้โปรดอย่าทำชั้นเลย " เธอยังกลัว แต่สุดท้ายฟรานโก้ก็ต้องพาผญ.คนดังกล่าวรีบพาออกจากเขตสวนสาธารณะไปยังหน้าสวนที่มีแสงไฟและปลอดภัยกว่า...


..
ฟรานโก้พามาหน้าสวนจนคิดว่าปลอดภัยแล้ว เขาจึงสลายปืนที่ทำจากพลังของเขาเองกลับไปสู่สมุดของเขา ปืนละลายกลายเป็นหมึกและหายไป
"เอ๊ะ คุณไม่ใช่ คนร้าย เหรอคะ.." ผญแปลกใจ บางทีคนๆนี้อาจจะไม่ธรรมดา


"ใช่ครับ ผมเป็น...อย่างที่คิดคุณนั่นแหละ ผู้มีพลังพิเศษสังกัดสถาบัน.." ฟรานโก้เอ่ยอย่างตรงไปตรงมา ก่อนจะโทรเรียกตำรวจมารับผญ.คนนี้ไปยังที่ๆปลอดภัยหน่อย..


..
ไม่นานนักตำรวจก็มาถึง ฟรานโก้เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ตำรวจฟัง ตำรวจก็รับรู้ไว้ก่อนจะเตือนทั้งสองคนว่าอาจจะมีแก๊งจำพวกนี้ออกมาอีก ก็ขอให้ระวังไว้
ส่วนตัวผู้ก่อเหตุจะประสานเจ้าหน้าที่คนอื่นให้ออกติดตามจับกุมตัว
ส่วนฟรานโก้ขอบคุณตำรวจที่อุส่าห์มาช่วย และตำรวจก็พาผญ.คนดังกล่าวไปยังสน.ที่ปลอดภัย ส่วนฟรานโก้นั้นคงต้องเดินทางกลับเข้าสถาบันก่อนจะดีกว่า..


ลง Tech ทั้งหมด


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +15 คุณธรรม +15 ความโหด โพสต์ 2020-8-18 10:48

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1Energy +1500 USD -10 Tech +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 1500 -10 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
Multi-Weapons
สมุดเมต้าฟรานโก้
VR Headset
Rifle
จักรยานเสือภูเขา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x1
x2
x3
x2
x6
x1
x108
x6
x3
โพสต์ 2020-8-18 11:51:38 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ It's a mad world }
40
These last few week have been exhausting




              สายลมอ่อนๆ ความรู้สึกปลอดโปร่ง รวมทั้งความเมื่อยแปลกๆ ที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ถ้าเธอนอนดีๆ รู้สึกเหมือนจะนั่งอยู่บนเก้าอี้แข็งๆมากกว่าเตียงในโรงพยาบาลหรือห้องตัวเอง เหมือนรูปแบบความคิด รวมทั้งสติเริ่มปะติดปะต่อ เปลือกตาบางเลื่อนเปิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ไปพร้อมๆกับศีรษะที่ขยับกลับมาตั้งตรงจนเหมือนหุ่น ทัศนียภาพที่แปลกตา เป็นที่โล่งกว้าง กับต้นไม้

             “ นึกว่าเธอจะไม่ตื่นแล้ว “ น้ำเสียงราบเรียบของซีอีโอหนุ่มที่นั่งพาดแขนอยู่บนม้านั่งตัวเดียวกับที่ให้เด็กฝึกงานใช้เป็นที่นอนชั่วคราว ในสวนสาธารณะขนาดใหญ่ของเซ็นทรัลซิตี้ นัยน์ตาสีฟ้าเข้มกวาดมองอากัปกิริยาของแฮมเตอร์ตื่นตูมเนื่องจากโผล่มาอยู่ในที่ไม่คุ้นตา ส่ายศีรษะเล็กน้อยด้วยความหน่ายใจกับท่าทางที่เหมือนจะตื่นตัวแต่ก็ยังดูงงๆ ของคนที่สร้างเรื่องให้เขาจัดการอีกครั้งในวันนี้ “ ฉันพาเธอมาเอง “

              “ เอ่อ .. คุณยังปลอดภัย ? ฮู่ว.. ขอบคุณพระเจ้า.. “ เธอนิ่งไปเพราะพยายามเชื่อมต่อภาพในหัวที่แตกกระจาย กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ไม่ใช่กับใครเลย แต่เป็นกับ ‘ตัวเธอเอง’ นัยน์ตารัตติกาลมีความสั่นไหว แต่ก็พยายามที่จะกดทุกความรู้สึกเอาไว้ การที่เห็นภาพคนปลิวไปต่อหน้าต่อตาเพราะตัวเอง มันทำใจได้ยากกว่าการไปไล่ฟาดซอมบี้แล้วมารู้ทีหลังว่านั้นเป็นภาพจำลองอีก “ ที่นั้น ไม่สิ หมายถึง ก่อนหน้านี้มันเกิดอะไรขึ้นนะ ? “

              “ เรื่องที่เกิดขึ้น ? อืม .. “ แมคเจลเลนเรียบเรียงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในหัว และถ่ายทอดออกมาเป็นรูปประโยคที่เขาคิดว่าน่าจะเข้าใจได้ง่ายที่สุดแล้ว “ ตอนนั้นเธอหลุดการควบคุม ทำให้พลังบางสิ่งที่อยู่ในร่างปะทุออกมาในรูปแบบโล่กำบังตัว ฉันพยายามบอกให้เธอตั้งสติ แล้วควบคุมมันให้ได้ แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่ง่ายสักเท่าไหร่ เรื่องก็เลยเป็นอย่างที่เธอรู้ ไม่มีใครบาดเจ็บ แต่ข้าวของก็เสียหายไปไม่น้อยเหมือนกัน “

              “ เจ้าสิ่งที่อยู่ในตัวเธอ พลังที่ปะทุออกมาเนี่ย .. มันคือพลังของเมต้าฮิวแมนด์ บางทีพวกที่จับเธอไปอาจจะทำเรื่องบ้าๆ อย่างเช่นการทดลองสสารมืดกับตัวมนุษย์ “ ดวงตาสีฟ้าคมสวยเลื่อนมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ เพื่อสังเกตุดูว่าเธอจะรับไว้กับสิ่งที่เขาพูดไปหรือไม่ น่าแปลกใจอยู่พอควร เมื่อเขาได้เห็นว่าสิ่งที่อยู่บนหน้าเธอตอนนี้คือรอยยิ้มบางๆ โดยทันทีที่อีกฝ่ายหันหน้ากลับมามองเขา มันก็ชัดเจนว่านี่ไม่ใช่รอยยิ้มที่ไปถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย

              “ ทำไมพวกเขาเรียกสสารมืดล่ะ ที่ฉันเห็นแต่ละอันมันก็ดูใสดีนะ “ น้ำเสียงติดตลกกับรอยยิ้มเบาบางที่วาดไว้แต่มันก็ส่งไปไม่ถึงดวงตา ความเศร้าสร้อยรวมทั้งสับสน ใครว่าเธอไม่คิดไว้ว่ามันจะต้องมีอะไรแปลกๆเกิดขึ้น เธอคิด แต่ไม่นึกว่าจะมาในรูปแบบนี้ นึกดูสิ ตั้งแต่ครั้งแรกที่ก้าวขาเข้าแล็ปใต้โกดัง เธอก็เจอกับคนที่หัวเป็นฉลาม อีกคนก็มีหางแบบเงือกแทนขา แล้วแบบนี้จะให้เธอคิดว่าทุกอย่างจะดี จะปลอดภัยได้ยังไง ?

              “ … ให้ตายสิ “ ใบหน้าหวานหันเซหนีไปทางอื่น เปลือกตาปิดลงอย่างคนใช้สมาธิ บรรยากาศดูจะหม่นลงไปมากกว่าที่คิด เพราะความพยายามฝืนตัวเองของแฮมเตอร์ติดระเบิดตัวแสบ มือบางทั้งสองข้างถูกยกขึ้นมาใช้ปิดบังใบหน้าในขณะที่เธอก็เริ่มพูดเล่าเรื่องที่ตัวเองเจอไปด้วย อย่างคนต้องการหาที่ระบาย “ รู้ไหมสำหรับฉันการที่ได้เจ้านี่มามันก็ ..  เอาเป็นว่าที่ๆให้เจ้านี้กับฉันมา คือฝันร้าย เริ่มแรกก็เป็นห้องสี่เหลี่ยมใหญ่ๆ ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีอะไรที่ทำให้คุณได้รู้วันเดือน คนเป็นสิบ ไม่ว่าจะหญิงชาย เด็ก คนแก่ ถูกพามาเพิ่มในห้องนี้วันละสองสามคนตลอดไม่มีขาด พอๆกับสองสามคนที่ต้องโดนลากออกไป และไม่มีวันกลับมา “

              “ ในนั้นพวกเราอยู่กันได้ด้วยความหวัง ในขณะเดียวกันก็เป็นความหวังอีกเหมือนกันที่ทำร้ายพวกเรา “

              “ ฉันถูกพาออกมาจากที่นั้น ขึ้นรถไปที่อื่น ได้เจอกับ.. จะเรียกว่าเพื่อนก็ได้ละมั้ง เขาเป็นคนที่ในช่วงเวลาสั้นๆ อย่างน้อยฉันก็ดีใจที่ได้รู้จักเขา ทั้งฉันและเขาโดนขนไปไกลเอาเรื่องเหมือนกันนะ ไปถึงลอสแองเจลลิสนู่นแหน่ะ “ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมามองผู้รับฟังที่ยังคงนั่งฟังเธออย่างตั้งใจและปล่อยให้เธอพูดตามที่ใจนึก รอยยิ้มเบาบางบนใบหน้าถือเป็นขอบคุณที่เธอน่าจะทำได้ดีที่สุดแล้วในตอนนี้

              “ มันเป็นโกดังริมน้ำแหละนะ ฉันกับเพื่อนใหม่ถูกพาไปที่นั้น ลงไปชั้นใต้ดิน ที่เป็นท่อทางเดินใส พระเจ้า.. ที่นั้นสวยมากนะ ฉันจะปลื้มใจมาก ถ้าไม่ได้ไปในฐานะคนที่เขาจับมา “ เรื่องนี้เธอพูดจริง วิวใต้น้ำไม่ได้หาดูกันง่ายๆ นะ จำได้ก็แต่ว่าที่นัั้นกว้าง มืด เย็น และน่ากลัวมากไม่ใช่น้อยเลยจริงๆ เงยหน้ามองฟ้าบ้าง ก้มมองพื้นนานๆก็เริ่มเรียงคำที่จะพูดไม่ถูกแล้วเหมือนกัน “ รายละเอียดนอกจากนี้อย่ารู้เลย.. มันไม่ได้แฮปปี้สักเท่าไหร่หรอก รู้แค่ว่าสุดท้ายหวยตกที่ฉันโดนทดลองต่อ ในขณะที่เพื่อนฉันคนนั้นโดนลากไปทรมาน และก็มี LAPD มาช่วยไว้ ปัจจุบันเพื่อนฉัน เขากลายเป็นเจ้าชายผักอยู่ที่โรงพยาบาลในแอลเอ … ฉันควรรู้สึกยังไงกับมันดีล่ะ ?  “

               “ มันคือสิ่งที่ผ่านไปแล้ว ไม่ได้หมายความว่าให้ลืม แต่ให้เก็บมันไว้เป็นบทเรียน ชีวิตเราจะหยุดค้างอยู่แค่ตรงเรื่องร้ายที่เกิดขึ้นนี้มันก็ไม่ได้ “ ฝ่ามือหนาของซีอีโอหนุ่มเลื่อนไปจับที่ไหล่บางๆของเด็กฝึกงานที่ตอนนี้ดูจะแตกสลายได้ง่ายยิ่งกว่าแก้ว ก่อนจะเลื่อนไปที่ศีรษะและลูบหัวเบาๆเป็นการช่วยให้กำลังใจ ในแบบที่เขาในฐานะผู้ปกครองจะพอทำให้ได้ “ สิ่งที่เธอได้มา นับตั้งแต่มันอยู่ในร่าง ก็เท่ากับว่ามันคืออีกส่วนนึงของเธอ นับจากนี้เราต้องอยู่กับมันให้ได้ และหาวิธีมีความสุขในรูปแบบของตัวเอง เข้าใจใช่ไหม ?  “

              นัยน์ตาสีนิลมองสบกับคุณชายเจ้าของนัยน์ตาฟ้าสวย เธอเข้าใจความหมายเขา และบางทีในเวลานี้เธอก็แค่อยากได้ใครสักคนมาช่วยเตือนสติ หรือแม้แต่แนะนำให้เธอเลือกไปถูกทาง “ ขอบคุณค่ะ.. ขอบคุณจริงๆ “ แล้วก็ขอโทษด้วย.. ถึงแม้จะไม่ได้ต่อประโยคท้ายออกไป แต่พูดแค่นี้ก็น่าจะดีพอสำหรับตอนนี้แล้วแหละ

              “ เมต้าฮิวแมนด์ก็ไม่มีสวัสดิการพิเศษอะไรให้หรอกนะ.. แต่จะจัดตารางเวลางานใหม่ ช่วงนี้อย่าพึ่งออกจากเซ็นทรัลซิตี้ ทำงานในสาขาไปก่อน จนกว่าจะควบคุมพลังได้ในระดับหนึ่ง แบบนี้มันจะดีต่อตัวเธอเองและคนรอบข้าง เข้าใจนะ ? “ ว่าไปก็มองแฮมเตอร์เปราะบางพยักหน้าหงึกๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่ช็อคโกแลตบาร์ใส้แอลมอนด์จะถูกหยิบมายื่นให้ “ คนโมโหหิวก็เป็นแบบนี้กันทุกคน กินซะ ในรถมีอีกสองสามแท่ง “

              ขอถอนคำพูดตัวเอง เดียวนี้ และทันที ริมฝีปากเป็นกระจับนุ่มนิ่มขยับงึมงับไม่ได้ภาษา แต่ก็คงไม่พ้นนินทาเจ้านายอีกรอบ ถึงกระนั้นก็ยังรับขนมมาอย่างเป็นเด็กดี และเอ่ยขอบคุณตอบกลับไปเบาๆ จะว่าไปพูดกันมาตั้งนาน จนถึงตอนนี้คำว่า เมต้าฮิวแมนด์จากการคาดเดาคงเป็นคนที่มีพลังพิเศษแบบเธอ ไหนๆ เจ้านายก็ไม่ได้อยู่ในโหมดใจร้าย ถามสักหน่อยก็แล้วกัน “ แล้ว เมต้าฮิวแมนด์นี่คืออะไร ? “

              “ เมต้าฮิวแมนด์คืออะไร ? อธิบายคงยาก เธอดูเอาเลยแล้วกัน “ สมาร์ทโฟนเฉพาะตัวของซีอีโอประจำ MAV cop. ถูกหยิบออกมาเปิดหาคลิปของเหล่าเมต้าฮิวแมนด์ที่เขาสามารถหาได้เพียงแค่คิด ไม่นาน คลิปของผู้มีพรสวรรค์อันพิศดารทั้งหลายก็ปรากฏไหล่เวียนผ่านไปมาบนจอ ให้เมต้าฮิวแมนด์มือใหม่ได้รับรู้รับทราบ “ บางคนเกิดมาพร้อมกับของขวัญ ไม่ว่าเลือกจะใช้มันในทางไหนก็ปฎิเสธไม่ได้ว่าคือส่วนหนึ่งของชีวิตพวกเขา สำหรับเธอ.. มันคงยากสักหน่อย แต่เชื่อเถอะว่าเป็นเมต้ายังดีกว่าติดหนี้นอกระบบร้อยล้านเหรียญเยอะ “

             “ คุณนี่มัน.. “ ชี้หน้าคาดโทษเจ้านายตัวเองไว้ก่อนเลย คนกำลังจริงจังกับภาพที่ได้เห็นบนสมาร์ทโฟนเครื่องหรู คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันครั้งแล้วครั้งเล่า เหล่าเมต้าฮิวแมนด์ต่างก็มีพลังแตกต่างกันไปไม่จำกัดสาย อย่างของเธอนี่ควรจะเรียกว่ายังไง ก็น่าสนใจอยู่เหมือนกัน

              “ ถ้าอยากเรียนรู้ที่จะควบคุมพลังก็ต้องเตรียมตัว ไม่สามารถอยู่รวมกับคนปกติได้สักระยะนึง เธอคงไม่อยากทำยายห้องตรงข้ามหัวใจวายตายใช่ไหม? ของไว้ค่อยใช้บริการขนส่ง ไปที่หนึ่งกับฉันก่อน “ ร่างสูงของซีอีโอหนุ่มลุกขึ้นจากม้านั่ง และส่งสัญญาณให้สาวเจ้าตัวเล็กตามเขาไปยังที่ๆนึง ยังไม่ทันได้ให้แฮมเตอร์จอมแปรปรวนได้ถามอะไรสักคำก็เลือกบอกตัดไปก่อนเลย “ ฉันจะพาเธอไปที่ๆ ทำให้เธอรู้สึกว่าไม่ได้โดดเดี่ยวที่จู่ๆ ชีวิตดิ่งลงยังไงล่ะ ยังไงดี? มีเพื่อนร่วมชะตา “

              “ สวัสดิการไม่เลว อาหารสามมื้อ ที่พักและสันทนาการ สามารถทำงานพาร์ทไทม์ได้ตามปกติ อยากจะลงเรียนคอร์สที่มหาลัยก็เอาเลย.. จัดเวลาให้ดีๆ ล่ะ ในฐานะผู้ปกครองเธอฉันคงต้องไปเซ็นรับรอง ถือโอกาสตรวจสอบสถานที่ด้วยเลยแล้วกัน “

              “ แต่บอกก่อนนะ… แบบเธอไม่ถือว่าแปลกหรอก คนในตระกูลฉันยังนับเป็นขั้นกว่า “

              พี่แกพูดเองเออเองแบบนี้สรุปที่นั้นมันที่ไหนล่ะว้อย !





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +3 ความโหด โพสต์ 2020-8-18 12:06

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1Energy +5 USD +400 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 400

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
Medical Book
ปืนเคออส
Super Car
Hand Shield
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x20
x17
x20
x44
x15
x17
x20
x20
x20
โพสต์ 2020-12-4 05:07:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
Take me to paradise
224
Focused on you

           หิ้วนักเรียนสาวกิติมศักดิ์ออกจากรถเมอร์เซเดสคันงามหรูเข้ามินิแวนปุ๊กปิ๊กสุดวินเทจ พนันได้เลยถ้าโอเบรอนทราบเรื่องนี้คงไม่ปล่อยให้นางฟ้ายอดดวงใจของเขาไปกับหมอนี่แน่นอน

           ตอนนี้หนุ่มผมทองคนที่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ที่เบาะหน้าคือสตีฟ นัยน์ตาสีฟ้าสดมองกระจกรถโดยที่คุมพวงมาลัยมุ่งไปตามถนนเส้นหลัก “ไหนรับปากจะไม่เอาตัวเองไปเสี่ยง ทำแบบนี้เกิดผมมาไม่ทันผู้ชายคนนั้นคงทำสิ่งที่เขาคิดกับเธอไปแล้ว” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอดพูดความในใจออกมาด้วยความอึดอัดไม่ได้ ภาพที่เห็นตอนเจอตัวหญิงสาวคือมิเคล่ากำลังปล่อยตัวอย่างเมามายในอ้อมแขนของผู้ชายที่เธอบอกว่าไม่อยากเจอหน้า

           ‘เธอบอกว่าไม่ชอบเขา ทั้งพูดว่าคนๆ นั้นเคยทำร้ายน้ำใจเธอ แต่สิ่งที่เห็นนั่นทั้งคู่เกือบจะ….กันในรถ’ หาคำอธิบายไม่ได้ปลายลิ้นกลับชาหนึบอยากจะถามออกไป เพราะลึกๆ ตัวเขาเองก็กังวลในคำตอบที่ได้ยินมันจะไปตรงกับฝันร้าย

           สตีฟรู้ดีว่าเขาห่วงใยเธอ… แคร์เธอมากกว่าแค่นักเรียนในปกครองคนหนึ่ง
           ทำได้ก็อยากจะเก็บหล่อนไว้ใกล้ๆ อยู่ในสายตาตลอดเวลาเผื่อจะโล่งอกได้บ้าง

           “อื้ออ...ชีสสเต็ก!! ชีสสเต็กของหนู!!”

           ที่เบาะหลังมีร่างอ่อนยวบของคนตัวเล็กยื่นมือป่ายปะหาอาหารตามกลิ่นหอมฉุยไม่เลิก สาวเจ้าเอาสติโยนทิ้งไปกับค็อกเทลแก้วที่หกแล้วไหนเลยจะมีสมาธิเหลือพอตอบคำถามชายหนุ่ม เคราะห์ดีว่าคุณหนูยังพอปรือตาขึ้นมองคนขับรถเปลี่ยนตัวเรียบร้อย ริมผีปากอิ่มชุ่มชื้นส่งยิ้มหวานให้ทั้งเมามายและเต็มไปด้วยพิษเย้ายวน “สตีฟ.. คุณมาแล้วหรอ ไม่ได้มาแย่งขนมหนูใช่ไหมม”

           “รู้สึกตัวแล้วหรือ? เป็นยังไงบ้างคอแห้งหรือเปล่า ทำไมเธอถึงไปอยู่กับคนๆ นั้นได้ ถ้าหากว่าเขาล่วงเกินต้องรีบบอกผมนะ” คำถามรัวมาเป็นชุดแทบจะทันทีเมื่อเธอบิดตัวมาเอาคางเกยพนักพิงคนขับ ปอยผมสีน้ำตาลนุ่มนิ่มไล้เกลี่ยแก้มเขาเบาๆ

           “อื้อ… หิวแล้วนะ!!” เปล่าประโยชน์จะคุยกับคนเมา

           “เฮ้อ นี่ดื่มไปแค่ไหนกันนะ...” ถอนหายใจรอบที่ล้านแปดมือหนาหยิบกล่องที่เบาะหน้าส่งให้ อัลมาสทำงานไม่เคยบกพร่องชีสสเต็กโรลแบบทานง่ายมันยังคงอุ่นอยู่และส่งกลิ่นชวนทาน มอสซาเรลล่าเยิ่มๆ พร้อมเนื้อริบอายส์ชุ่มๆ เคล้าเครื่องเทศ

           หลังฟังเสียงจุ้บจั้บอน่างเอร็ดอร่อยได้สักพักสตีฟคิดแล้วว่าพาหล่อนกลับสถาบันในสภาพนี้คงไม่เหมาะ เขาวนรถกลับไปแถวเซ็นทรัลซิตี้ปาร์ค บริเวณสวนสาธารณะเวลานี้มักมีร้านเครื่องดื่มสมุนไพรขาย ฟังว่าเป็นเฟรนไชน์จากเมืองจีนช่วยแก้อาการเมาค้างได้ดีนัก ใช้เวลาไม่นานเพื่อหาที่จอดเมื่อคุณเป็นมินิแวนคันเดียวในย่าน ชายหนุ่มจอดรถไม่ไกลจากฟุตบาทก่อนจะช้อนอุ้มร่วงนุ่มนิ่มที่ปรือตามองเขาแล้วยังขยันส่งยิ้มเว้าวอน

           “สตีฟ.. คุณมารับหนูทำไม…” เธอรู้ว่าเขาเป็นใคร เพราะลมกลางคืนเย็นจนพัดใให้ได้สติขึ้นมาชั่วคราว น่าเสียดายมือเจ้ากรรมยกขึ้นลูบหน้าเขาทดสอบว่านี่คือความฝันรึเปล่าแปลว่ายังตื่นไม่เต็มตา

           “ผมเป็นห่วงเธอเห็นดึกแล้วยังไม่กลับเลยถามไอแซคว่าเธอไปไหน… ขอล่ะ คราวหน้าถ้าจะดื่มอย่ามาคนเดียวแบบนี้อีกมันอันตราย”

           นัยน์ตาสีคาราเมลกระพริบปริบเหมือนจะหูฝาดแต่ก็ไม่ กัปตันที่รู้จักเขาเคยพูดอะไรน่าฟังแบบนี้ด้วยหรือ สุภาพบุรุษรูปปั้นปากหนักคนนั้นล่ะ โดนกินไปแล้วแน่ “เฮ้อ.. พรุ่งนี้คงหิมะตกแน่ๆ งือ.. ไม่อย่างนั้นก็คุณไม่ใช่สตีฟ คุณเป็นครายย”

           “...............” แค่เป็นห่วงก็ผิดหรอ? เงยหน้ามองฟ้ากัปตันอเมริกาจนด้วยคำพูด

           สองแขนของมิเคล่าอยู่ไม่สุกเกาะเกี่ยวได้ส่วนไหนของเขาก็พันม้วนราวกับเถาวัลย์ พิงซบตัวอ่อนระทดระทวย ริมฝีปากเล้กๆ พึมพำไม่ได้ศัพท์เดี่ยวบ่นชื่อคนนั้นคนนี้ สตีฟเองพยายามเงี่ยหูฟังแต่ก็จนใจเพราะสุดท้ายแล้วจับไม่ได้ความเลยสักประโยค ‘ทำไมเธอปล่อยตัวขนาดนี้ ปกติก็ไม่ดื่มจัดอยู่แล้วหรือว่าจะมีเรื่องกลุ้มใจยากระบาย?’ คิดพอเพลินๆ จนเจอร้านที่ว่าก็รีบเดินไป

           เพราะต้องซื้อเครื่องดื่มด้วยตัวเองอ้อมแขนแกร่งจึงประคองวางหญิงสาวบนม้านั่งจัดให้เธอลงนอนในที่เงียบสงบ เวลานั้นแสงโคมไฟทอสีนวลตาใบหน้าด้านข้างของเธอยิ่งอ่อนโยนและไร้เดียงสา แขนเล็กกอดเข้าหากันสัมผัสความเย็นจากโลหะใต้ตัวก็สั่นสะท้านครางออกมา “หนาว… อื้อ” ชั่วขณะหนึ่งสตีฟไม่สามารถละทิ้งไปได้มือหนายื่นออกไปหยิบละอองเล็กๆ ที่พันเกี่ยวจากปอยผมน้ำตาลอ่อน เขาถอดเสื้อตัวนอกออกห่มให้เธออย่างเบามือทุกการเคลื่อนไหวไม่มีสิ่งใดทนุถนอมไปกว่านี้อีกแล้ว

           “อยู่ตรงนี้ก่อนนะผมจะไปเอาน้ำมาให้” ไร้เสียงตอบกลับเธอแค่คดตัวอยุ่ตรงนั้นเหมือนก้อนกลมๆ ที่น่าเอ็นดูจมูกเล็กนั้นแดงเรื่อเรียกรอยยิ้มขบขันจากผู้มอง

           หลังได้น้ำสาลี่สูตรพิเศษมาแล้วคนที่เฝ้าป้อนคอยส่งเสื้อคลุมให้หญิงสาวใช้ห่มกันลม ระหว่างตัวเขานั่งดื่มกาแฟยังแถมอ้อมกอดอุ่นๆ ให้ต้านอาการหนาวสั่นก็ยังไม่พ้นชายผมบลอนด์ ที่ม้านั่งกลางสวนดอกไม้ในยามราตรีทั้งเปลี่ยวและร้างผู้คน มีเสียงลมหายใจของคู่ชายหญิงเอนพิงกันเป็นภาพที่น่ารักอย่างหาได้ยาก มิเคล่ารับน้ำหวานเข้าไปแล้วก็ยังไม่ทันเกิดสติรู้แจ้งในทันที ภาพที่เธอเห็นนั้นพร่าเลือนกลับกันเสียงที่ได้ยินก็เดี๋ยวเบาเดี๋ยวดัง

           “อื้อ.. หนาวนะ…. อย่าดิ้นสิ” ที่ส่งเสียงงุ้งงิ้งราวกับลูกแมวไม่ต้องสืบว่าใคร

           “ถ้าดื่มแล้วก็ทนอีกหน่อย สักพักก็สร่างเมาแล้วถ้าหลับทั้งแบบนี้อาจไม่สบายเอาได้”

           จมูกเล็กๆ วนเวียนสบชิด ริมฝีปากฉ่ำเผลอไผลประกบกับอีกฝ่ายชั่วครู่ จังหวะหนึ่งผละออกมากระพริบตาปริบๆ แสดงท่าทีงุนงง ก่อนจะถูกดึงตัวเข้าไปรับจุมพิตหวานละมุนกว่าเดิม ต่างกับสตีฟผู้มีสติสัมปัชชัญญะครบถ้วนการรับรู้เธอถูกขยายชัดเจนมีแต่สัมผัสบนผิวกาย หลังจากไขว่คว้าหาความอบอุ่นที่อยู่ใกล้ชิดมากที่สุด โดยไม่เอะใจเลยว่านั่นคืออ้อมแขนของชายหนุ่มก็กอดรัดไป

           “เธอเป็นแบบนี้ตลอดเวลาที่เมา รู้แล้วทำไมยังดื่มอีกล่ะ? หรือว่ามีเรื่องไม่สบายใจ บอกผมได้เสมอนะ” น้ำเสียงทุ้มอ่อนโทนเคยใช้ได้ผลทุกครั้งเวลาปลอบใจมิตรสหาย แต่หนนี้สตีฟชักไม่มั่นใจเสียเลย จุดแข็งของเขากลายเป็นจุดอ่อนทันทีเมื่ออยู่ต่อหน้าหญิงสาวตรงหน้า                 

           “เปล่าสักหน่อยก็แค่อยากดื่ม ไม่ได้หรอ? หนูโตแล้วนะ!!” มิเคล่าส่งเสียงงุ้งงิ้งของใบหน้าเล็กมุดไปมาในเสื้อคลุมเขา พักเดียวก็ถูกรับตัวมาโอบเอาไว้คอยกันไม่ให้กลิ้งตกจากที่นั่งทำตัวเองเจ็บ

           “ผู้ใหญ่น่ะ.. เขาดูเลตัวเองได้ไม่ทำให้คนเป็นห่วงแบบนี้หรอกนะ”

           “อื้อ!! หนูดูแลตัวเองได้ คุณนั่นล่ะมายุ่งไม่เข้าเรื่อง!!” เถียงคำไม่ตกฟากนี่ถนัดนัก

           “แต่จากที่ผมเห็นคืนนี้มันไม่ใกล้เคียงเลยสักนิด” ช้อนใบหน้าเธอออกมาให้ประสานสายตากับเขา ก่อนสตีฟจะขมวดคิ้วอบรมลูกศิษย์สาวอีกหนึ่งหน “มิลลี่ฟังนะ.. โลกนี้มีผู้ชายอยู่สองแบบ ทั้งคนที่เหมือนกับคุณพ่อและพี่ชายที่คอยห่วงใยทนุถนอมเธอ กับอีกจำพวกที่..อยากจะทำเรื่องบ้าๆ กับเธอโดยไม่สนว่าจะเป็นใครมาจากไหน”

           “ทำไมล่ะพวกนั้นกล้าก็เข้ามาสิ!! ไม่ใช่กระสอบทรายนะจะได้ถูกรุมรังแกเป็นอย่างเดียว...หนูไม่กลัว อื้อ!!” ความพยายามมิเคล่าที่จะดิ้นให้คางหลุดจากมือหนาๆ ของเขาแต่ไร้ผลอีกทั้งสองแขนยังถูกตรึงเอาไว้แน่นกว่าเดิม บ้าจริง! ลืมไปได้ยังไงว่าคนตรงหน้าคือกัปตันอเมริกา ระดับซุปเปอร์ฮีโร่ที่ฟาดกับเอเลี่ยนมาแล้วกระดูกมันคนละเบอร์

           “อยากให้เข้าใจว่าอันตรายนั้นมีอยู่รอบตัวโดยเฉพาะกับคนที่มีสถานะพิเศษอย่างเธอ คืนนี้ผมอาจโชคดีที่มาทัน แต่หากวันไหนที่ต้องเผชิญหน้ากับภัยร้ายแรงกว่านี้ กระทันหันกว่านี้.. มิลลี่ ถึงอยากจะปกป้องมากแค่ไหนแต่ผมอาจไม่ได้อยู่ข้างในเวลาที่เธอต้องการ”

           คำพูดที่ซื่อตรงทรางจริงใจออกมาจากปากของเขา ‘สตีฟ โรเจอร์’ ชายผู้มีภาระบนบ่าเป็นความปลอดภัยของทุกคนไม่ใช่แค่เพียงเธอคนเดียว ถึงแม้ใครจะมองว่าน่าสรรเสริญแต่ความเป็นจริงกับน่าเศร้า ต่อให้เขาจากไประหว่างภารกิจกอบกู้โลกอย่างมากในโลงศพอาจจะมีเหรียญกล้าหาญและบทสดุดีไม่กี่คำ ส่วนคนที่เขาอยากปกป้องจากใจจริงๆ นั้น อาจไม่เคยได้สัมผัสมันเลยก็เป็นได้

           เวลานี้สตีฟอยากให้เธอรู้ว่า ‘ความปลอดภัย’ ของเธอมีความหมายกับเขามากจริงๆ

           ดวงตาคู่หวานตวัดกลับไปตรงๆ อย่างไม่ยอมแพ้ด้วยความสะกดกลั้นที่ผ่านมา กำแพงที่เธอก่อเอาไว้จนสูงเป็นเขตแดนกั้นระหว่างความสัมพันธ์ไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายนึกจะกระดดดข้ามมาก้ทำกันได้ง่ายๆ จะมาร้องขออะไรในเมื่อเขาทำทุกอย่างพังเอง “แล้วแบบคุณจัดอยู่ประเภทไหนล่ะคะ สตีฟ”
           
           “ยังต้องถามอีกหรอ?” สตีฟหยักรอยยิ้มอ่อนโยนตามแบบฉบับของเขาจากนั้นปลดพันธนาการให้หญิงสาวในที่สุด แต่นั่นก็เพื่อจะได้ใช้สองแขนให้ควบอบอุ่นแก่อีกฝ่ายได้มากกว่าเดิม “ผมไม่มีทางทำร้ายเธอ ไม่ว่าตอนนี้ วันไหน หรือว่าเมื่อไรก็ตาม หากมีคนกล้ารังแกเธอหมอนั่นจะต้องเจอดีจากผมแน่”

           “...งั้นคุณอัดตัวเองก่อนได้เลยหนึ่งหมัด” มิเคล่าเลิกคิ้วร้องเฮอะ คิดสิว่าตอนนั้นใครกันที่มาเล่นกับความรู้สึกของเธอ!! ไอ้คนชั่ว!!

ดอกกาแฟ - แคป
               




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 คุณธรรม +5 ความโหด โพสต์ 2020-12-4 10:31

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1Energy +5 USD +400 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 400

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปืน HK416 ชมพู
ทักษะขับเครื่องบิน
Ice Push
Cloud Power
DUEL DISC
Fog Power
Super Car
Rolex 'Oyster'
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x7
x1
x1
x2
x100
x3
x1
x2
x1
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต