วงล้อแสนสุขประจำวัน |ตั้งเว็บไซต์เป็นหน้าแรก |เพิ่มเข้าบุ๊คมาร์ก |ขนาดจอกว้าง

{ Seattle } Potbelly Sandwich Shop

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2020-2-23 16:06:05 |โหมดอ่าน




 Potbelly Sandwich Shop 

{ Seattle - Queen Road }











【Potbelly Sandwich】
『 Neighborhood Sandwich Shop 』
ด้วยความเอาใจใส่ของเรามุ่งมั่นที่จะเป็นร้านแซนด์วิซใกล้บ้านคุณ
ทั้งราคาที่จับต้องได้ในปริมาณวัตถุดิบเต็มอิ่ม แน่นคุณภาพ
มีออปชั่นให้เลือกมากมาย ทั้งไก่งวง สวิสชีส และซาลามี่รสเข้มข้น
เสิร์ฟพร้อมน้ำซุปสูตรพิเศษของทางร้านเติมเต็มมื้อเช้าและระหว่างวัน
ให้สุขสันต์ ร้านแซนด์วิชข้างบ้านที่ให้คุณมากกว่าอิ่มท้อง!!

OPEN Dairy 07.00 AM - 14.00 PM










คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1USD +500 ย่อ เหตุผล
Admin + 500

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2020-2-24 18:27:16 | ดูโพสต์ทั้งหมด
Mikela MaverLynz
8
Day Time
          ร้านแซนด์วิซเจ้าเก่าพบขาประจำอีกครั้ง ร่างเล็กยืนเลือกท็อปปิ้งใหม่ภายในกระจกตู้โชว์ มีทั้งไก่งวง มะกอกดอก เบย์ลิฟ รวมไปถึงเบค่อนชีสมอสซาเรลล่า เลือกไม่ถูกกันเลยทีเดียว มิเคล่าแตะแก้มตัวเองแล้วกระแซะไปทางเข้าคาบิก้อน “ทูน่ามายองเนสเบื่อแล้วนายว่าเราลองเปลี่ยนไปสั่งอะไรที่มัน สดชื่นๆ สักหน่อยดีไหม?”

          เสียงฮูมดังสนั่นร้านเป็นอันว่าตกลง สาวเจ้าชี้ไอศกรีมท๊อปปิ้งเยลลี่เลม่อนกับแยมเชอร์เบต ส่วนของแซนด์วิชเลือกราสเบอร์รี่ชีสสุดเปรี้ยวจี้ด เอามาตัดกับซาลามี่โรยพริกปราปริกาและแตงกวาดอง “เพิ่มแซนด์วิชครัวซองต์ไก่งวงบาร์บีคิว แยกซอสมัสตาร์ด ช่วยห่อพวกนี้ใส่กล่องกลับบ้านด้วยค่ะ”

           พนักงานพาร์ทไทม์ส่งยิ้มให้จากนั้นพาสออร์เดอรืไปยังหลังร้าน “ได้ค่ะรอสักครู่นะคะ สนใจจะรับเซตกลางวันเพิ่มด้วยไหมวันนี้เรามีสตูว์มันฝรั่งบด”

           “เอาเป็นมันฝรั่งบดราดซอสเกรวี่ดีกว่าค่ะ” สตูว์ของร้านนี้เข้มข้นและหนักท้องพอสมควรจับคู่กับมันฝรั่งบดจะย่อยยากกว่าเดิม

           นั่งรอด้านหน้าร้านพร้อมเลื่อนฟีดอิงสตาไปไม่นาน เสพย์ข่าวเหล่าเพื่อนมิตรในแวดวงราวๆ สิบนาทีเธอก็ได้รับอาหารที่สั่งไว้มาในกล่องกระดาษห่อใหญ่ทีเดียว ท่ามกลางสายตาสอดรู้มากมายว่าผู้หญิงตัวเล็กแค่นี้กินยังไงหมด มิเคล่าพาเจ้าคาบิก้อนเดินอวดโฉมลัดเลาะแถวริมทะเล หยอกล้อกับนกนางนวลด้วยป๊อปคอร์นถุงหนึ่งสักพัก เพื่อไม่ให้แซนด์วิสของพี่ชายเย็นจนกินไม่ได้สาวเจ้าคอยจนรถประจำทางถึงรอบแล้ว ก็เรียกคุ่หูเก็บในโปเกบอลแล้วตรงดิ่งกลับแพนเฮ้าส์




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1Energy +5 USD +100 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 100

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ทักษะขับเครื่องบิน
Ice Push
Cloud Power
DUEL DISC
Fog Power
Super Car
Rolex 'Oyster'
Rifle
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x8
x5
x30
x1
x10
x1
x20
x50
x50
โพสต์ 2020-3-22 14:50:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2020-3-23 02:33


Mikela MaverLynz
32
Accidentally kiss
         หมวกแก๊บปิดบังใบหน้าส่วนบนของเธอ อย่างน้อยมันก็ไม่ได้บดบังทัศนะวิสัยจนเดินไปให้รถชนง่ายๆ มิเคล่ากระชับสายสะพายเป้ให้แน่นจากนั้นข้ามทางม้าลายไปยังฝั่งตรงข้าม พยายามคิดปลอบใจตัวเองว่าที่เธอรับนัดผู้ชายอย่างหาได้ยาก นั่นเป็นเพราะอีกฝ่ายบังเอิญชวนไป ‘ร้านโปรด’ ของตนพอดิบพอดีเท่านั้นหรอกนะ

         แต่เมื่อเห็นชายในชุดสูทจากด้านหลัง.. ก็ต้องคิดใหม่ทันที โต๊ะด้านนอกร้านมีร่างของสีจิ้นเฟยแต่งตัวเต็มยศดูแล้วไม่ใช่นักธุรกิจก็คล้ายพวก CEO จอมวางมาดตามงานเลี้ยงไฮโซมากกว่า เขาขัดกับภาพลักษณ์เรียบง่าย สบายๆ อย่างร้าน Potbelly Sandwich Shop มากทีเดียว ร่มสีฉูดฉาด.. พนักงานชุดสปอร์ต แล้วยังขวดเครื่องปรุงซอสหลากสีบนโต๊ะ โครตไม่เข้าเลยจริงๆ ขนาดคนเดินผ่านไปมายังหันมองกันเกรียวกราว

          เอ๊ะ.. คิดไปเองไหมนะว่ามองทั้งหญิงทั้งชาย บางคนน้ำลายหกด้วยแนะ? หิวจัดหรอ?

          “คุณมิเคล่าทางนี้ครับ!!” โบกมือเรียกเป็นสัญญาณ ชายหนุ่มช่างสังเกตอยู่แล้วเขาเห็นเธอทันทีตั้งแต่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม                     

          “ไม่นึกว่าคุณเองก็ชอบร้านแบบนี้นะคะ” ส่งยิ้มเป็นการทักทายก็พอแล้วก่อนลงนั่งโดยไม่อิดออด ช่วงนี้ไวรัสระบาดการจับมือทักทายเอาไว้ทีหลังละกัน

           “คนรู้จักแนะนำมาครับ.. จำได้ว่าตอนที่เจอคุณครั้งแรกก็มาพร้อมกับหิ้วกล่องอาหารร้านนี้เช่นกัน” ใครใช้ให้เขาช่างสังเกตล่ะ.. พอเริ่มสนใจหญิงสาวตรงหน้ามากขึ้นก็ยากจะห้ามตัวเองไม่ให้ขุดคุ้ยหาข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับตัวเธอ แม้จะเป็นรายละเอียดเล็กน้อยก็ไม่ยอมปล่อยไป “ผมวิสาสะสั่งรายการพิเศษไว้แล้วหวังว่าคุณคงไม่ว่า.. ถือเป็นการคาดเดานะครับ หากทานไม่ได้ล่ะก็เราค่อยสั่งไหมดีไหม?”

          “ฉันไม่เรื่องมากหรอกค่ะมื้อนี้คุณสีอุตส่าห์เลี้ยงทั้งที” ยักไหล่แล้วปลดกระเป๋าเป้วางลงข้างตัว ความตุงนั้นทำเอาหนังตาชายหนุ่มกระตุกก่อนที่มือเรียวสวย ตกแต่งเล็บเป็นลายดอกกุหลาบจะยื่นส่งกีต้ากับดอกไม้มาให้ “ของฝาก… เหมือนทุกครั้งนะคะ”

          “ขอบคุณครับต้องลำบากทุกหนเลย ว่าแต่นั่นคุณกำลังจะย้ายบ้านหรือไปเที่ยวที่ไหนต่อหรือเปล่า” รับสิ่งของส่งยิ้มครึ่งทางสายตากลับไม่ละไปจากกระเป๋าเป้ ทำไมเขาถึงสังหรณ์ใจแปลกๆ กันนะ

           “อ้อนี่หรอ….” มิเคล่าหมุนปลายนิ้วเล่นกับปอยผมเจตนาจะยียวนพูดอย่างทีเล่นทีจริงว่า “ฉันกำลังหนีออกจากบ้านค่ะ ตอนนี้ยังไม่มีที่พักเสียด้วย.. คุณสีพอจะช่วยแนะนำที่ดีๆ ให้ได้ไหม อย่างเช่นบ้านของคุณเป็นยังไง?”

           “..............” สีจิ้นเฟยค่อนข้างเหลือเชื่อคุณหนูตระกูลดังหนีออกจากบ้านหรือ? แบบนี้อำกันแรงไปนะ “เข้าใจหยอกผมเล่นนะครับ เกิดเก็บคุณหลับบ้านขึ้นมาจริงๆ จะโทษกันไม่ได้นะ”

          “หึหึ คิดว่าฉันหลอกคุณหรอคะ? เปล่าเลย ฉันหมายความแบบนั้นจริงๆ” พูดจบอาหารก็มาเสิร์ฟ มิเคล่าเลิกคิ้วนับดู แซนด์วิชสามแบบสลัดหนึ่ง ซุปหอมฉุยอีกสองชนิด..โอ้โหกินหมดหรอนั่น

          “.........!! เกิดเรื่องอะไรขึ้นรึเปล่า ครั้งก่อนคุณบอกว่าอยู่กับพี่ชาย พวกคุณทั้งสองคงไม่ได้…” สีจิ้นเฟยช่วยพนักงานรับเอาโอริโอ้เชคสำหรับหญิงสาววางลงข้างๆ ส่วนของเขาเป็นมัคคิอาโต้แก้วหนา ในดวงตาคู่คมเข้มเจือแววห่วงใยอย่างหาได้ยาก “ถ้าหากว่าพูดลำบาก… พวกเราจะเปลี่ยนไปคุยที่รถก็ได้นะครับ”

         “หึๆ เมื่อครู่คุณยังคิดว่าฉันล้อเล่นอยู่เลยนะคะ จะอยากรู้ไปทำไมคิดว่าสามารถช่วยเหลือได้หรือว่าแค่อยากฟังเฉยๆ” คาบหลอดไว้ด้วยจริตหญิงส่งสัญญษณท้าท้ายอีกฝ่ายไม่ได้หยุด เธอเห็นเขาเลื่อนจาน Mediteranian Salad มาให้ อโวคาโด้คลุกน้ำมันมะกอกออร์แกนิคเป็นสิ่งที่ชื่นชอบของสายสุขภาพ ‘เขาคงไม่ได้คิดว่าฉันเข้าลัทธิมังสวิรัติหรอกนะ?’

         “จำเป็นต้องป้องกันถึงขนาดนี้ด้วยรึครับ ผมแค่เป็นห่วงคุณเท่านั้น” เหมือนอ่านสายตาสาวน้อยเจือแววรังเกียจสีเขียวออก แซนด์วิชชิ้นใหญ่ส่งให้ตามไป “A Wreck ซิกเนเจอร์ของร้าน ซาลามี่แล่ชิ้นบาง เนื้อแกะย่างรมควนและไก่งวงย่างผสานอย่างลงตัว พันด้วยแฮมรมควันและสวิสชีส มีผักกาดหอมสด มะเขือเทศช่วยชูโรงสีสัน หวังว่าคุณทานได้”

        “อื้ม.. ถ้าไม่ได้ท่องจำเมนูล่ะก็คุณไปเป็นฟู้ดบล็อคเกอร์ได้สบาย” เอ่ยชมเขาเมื่อเริ่มทานมิเคล่าเลือกที่จะเงียบ เอนตัวหลบสายตาอีกฝ่ายเล็กน้อย เธอยังสับสนในตัวเองอยุ่มากโดยเฉพาะเรื่องที่รับนัดมาพบเจอเขานอกเวลางานแบบนี้ หนแล้ว หนเล่า.. ตนละเมิดข้อห้ามของตัวเองที่จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาผูกพันรึเปล่านะ? แต่ในเมื่ออีกฝ่ายเลี้ยงทั้งทีอีกอย่างซุปมักกะโรนีชีสของร้านนี้คือสวรรค์ประทานชัดๆ

         อาหารไม่ผิด.. เห็นแก่ความเหนื่อยยากของพ่อครัวเราก็ต้องโซ้ยแหลก!!

         ท่าทีเวลาตั้งใจกินสองแก้มกลมๆ นั้นพองๆ ยุบๆ ดูน่ารักเหมือนแฮมเตอร์ เธองดงามในแบบของตัวเองแตกต่างกับสาวๆ คนอื่นที่พยายามดูดีเสมอเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา สิ่งนี้เองที่ทำให้รู้สึกว่าน่าสนใจ สีจิ้นเฟยคอยหั่นแตงกวาดองส่งให้คุณหนูตัวน้อยเป็นระยะ ปากก็ชวนคุย “ระยะนี้ไวรัสกำลังระบาดไปทั่วโลกยอดสะสมผู้ติดเชื้อมากกว่าสามแสนคนแล้ว ขณะที่นานาประเทศร่วมกันต้านภัย แต่รัฐมนตรีกระทรวงสาธารณะสุขของประเทศโลกที่สามกลับปล่อยให้คนในประเทศขาดแคลนหน้ากากอนามัย”

         “เฮ้อ.. คุณกำลังจะพูดว่าเป็นกลทางการเมืองเพื่อยื้อตำแหน่งของพวกเขาหรือคะ?”

         สีจิ้นเฟยวางส้อมลงด้วยท่าทีปลอดโปร่ง “ผมสงสัยมากกว่าเรื่องที่รัฐบาลปล่อยให้รัฐมนตรีเพียงคนเดียวทำงานชุ่ยๆ ล้มเหลวซ้ำซาก นอกจากบีบน้ำตาบอกว่าจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด แต่สิ่งสำคัญอย่างการเสี่ยงชีวิตของคนทั้งประเทศพูดแค่ปากเปล่าก็ลบล้างความผิดได้หรือ? ถ้าเรื่องนี้ยังไม่พอปลดคนไร้สมองลงจากตำแหน่งก็น่าคิดนะครับว่าระบอบมีปัญหา”

         มิเคล่าซัดสลัดไปอีกหนึ่งจานแล้วดูดโอรีโอ้เชค ฟังพลางวิเคราะห์เขาไปพลาง นึกไม่ถึงว่าคุณสีจะสนใจการเมืองนอกประเทศ “การเมืองประเทศโลกที่สามนี่.. ถ้าเป็นประเทศเดียวกับที่ฉันรู้จัก ความเสื่อมโทรมไม่ได้เกิดจากคนๆ เดียวหรอกค่ะ แต่เป็นกลุ่มไดโนเสาร์เต่าล้านปี ลัทธิสมมติเทพและครองครัวหนึ่งที่อ้างตัวว่าอยู่เหนือทุกสิ่งแม้แต่กฎหมายต่างหาก”

         “อ้อ… ดูเหมือนคุณมิเคล่ายังทราบในรายละเอียดส่วนที่ผมไม่ชัดเจน”

         “หึๆ ฉันกล้าพูดเพราะไม่ได้เหยียบอยู่ในดินแดนของประเทศนั้นหรอกนะ” ถูจมูกเบาๆ บังเอิญเพื่อนของเธอต้อนรับผู้ลี้ภัยทางการเมืองก็พอจะได้ยินได้ฟังมาบ้าง “การปฎิวัติฝรั่งเศษ การปฎิวัติรัฐเซีย ดูเหมือนพวกเขาไม่ได้เรียนรู้เลยว่าระบอบกษัตริย์นั้นเป็นการถ่วงความเจริญในสายตาประเทศที่พัฒนาแล้วขนาดไหน หรืออย่างน้อยๆ ก็ยังทิ้งความเจ้ายศเจ้าอย่างและลำดับอาวุโสไปไม่ได้”

          สีจิ้นเสียประกายความสนใจถูกจุดแล้วเขยิบเข้าไปใกล้อีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว “แล้วคุณคิดว่าอะไรที่เป็นสาเหตุหลักกันล่ะ”

          “อุปนิสัยคนในประเทศนั้นล่ะค่ะที่ทำให้พวกเขาไม่พ้นจากความเป็นทาส ต่อให้ราชวงศ์นั้นสูบกินภาษีจากเลือดเนื้อประชาชนไปเท่าไร ทำเหลวแหลกไร้มนุษยธรรมแค่ไหน แต่พวกเขายังคงสรรเสริญกราบไหว้ไม่กล้าแม้แต่จะวิจารณ์ หรือซ้ำร้ายไม่คิดออกเรียกร้องความเป็นธรรมในชีวิตให้ตนเองตรงๆ ชาตินี้ทั้งชาติก็เป็นได้แค่ฝุ่นใต้เท้าให้ครอบครัวนั้นเหยียบย่ำ”

          “ฮ่าๆ คุณมิเคล่ามีแนวคิดของมาร์กซิสคอมมิวนิสอยู่ไม่น้อยเลยนะครับ ช่างน่าแปลกใจเสียจริง” อีกฝ่ายเป็นตระกูลนายทุนแท้ๆ แต่พูดให้ประชาชนออกมาเรียกร้องสิทธิด้วยตัวเอง สีจิ้นเฟยนำหน้ากากอนามัยอย่างดีที่เตรียมไว้ส่งให้อีกฝ่าย “ครั้งหน้าหากต้องเดินทางอีกก็ใช้สิ่งนี้นะครับ ในอเมริกาอาจพบผู้ติดเชื้อไม่มากแต่ป้องกันไว้ก่อนผมคงอุ่นใจกว่า”

          “...ขอบคุณค่ะ ว่าแต่เอามาให้ฉันแล้วตัวคุณเองล่ะ” เขาจะใช้อะไร? ต้องเจอคนจากทุกมุมโลกเลยไม่ใช่หรอ

          ชายหนุ่มหยักรอยยิ้มมีสเน่ห์ เธอกำลังห่วงใยเขาอย่างนั้นสินะ หอบหิ้วของสิ่งนี้มาไม่เสียเที่ยวจริงๆ แต่จิ้นเฟยออกกำลังกายอยู่เสมอจึงไม่กลัวเท่าไร “หากคุณมิเคล่าอวยพรให้ผม จะกี่ร้อยพันธุ์สายพันธุ์ไวรัสก็ไม่มีทางชนะครับ”

         “อวยพร? คุณเชื่อเรื่องพวกนี้ด้วยหรอน่าแปลกใจนะเนี่ย แล้วฉันต้องอวยพรยังไงล่ะจุดธูปพนมมือด้วยไหม?” กระพริบดวงตากลมโตบ๊องแบ๊ว บางเรื่องเธอก็ไม่ค่อยเข้าใจที่เขาสื่อจริงๆ

         ฉุกคิดเรื่องชั่วร้ายได้ เป็นเพราะคุณหนูคนนี้น่ารักเกินไปจริงๆ “อย่างนั้นผมทำให้ดูเป็นตัวอย่าง”

          ร่างสูงพลันโน้มตัวเข้าไปหาอีกฝ่าย จังหวะรวดเร็วก็ฉกฉวยจุมพิตที่ข้างแก้มนุ่ม สัมผัสริมฝีปากแตะเนื้อสาวแผ่วดั่งปีกผีเสื้อ เธอยังไม่ทันตกตะลึงอีกฝ่ายก็ผละออกแล้วจ้องมองด้วยสายตาอ่านยาก รอดูท่าทีขวบเขินหรืออาจจะเกรี้ยวกราดของหญิงสาว “นี่คือการอวยพรครับ”

          แต่เธอกลับนั่งนิ่งกระพริบดวงตากลมบ๊อกพริบ พริบๆ

         “ก็ไม่เห็นยากอะไรนี่” จากนั้นยักใหล่ก่อนเกาะอิงบ่าสูงขึ้นไปแตะริมฝีปากตัวเองกับใบหน้าของเขา เธอตัวเตี้ยกว่ามาก… ตอนแรกเล็งที่แก้มพอเอาเข้าจริงกลับจบที่ปลายคางคมคาย พึ่งเคยใกล้ชิดกับผู้ชายคนอื่นนอกจากพ่อกับพี่ขนาดนี้ วูบหนึ่งที่ผละออกมาแล้วยังรู้สึกหัวใจเต้นผิดจังหวะ ‘ไม่ไหวเลยๆ หน้าตาฟ้าประทานระดับนี้เป็นพิษเป็นภัยต่อผู้หญิงจริงๆ นั่นล่ะ’

          สัมผัสกลีบกุหลาบลางเลือนปุยเมฆเหมือนไม่มีจริงเมื่อครู่ ทำสีจิ้นเฟยยกมือหนาขึ้นรูปคางตัวเอง น่าแปลกเธอคนนี้เว้นระยะห่างระหว่างกันมาตลอด ปุปปับเข้ามาสัมผัสเขาบางส่วนในใจรู้สึกได้รับความสำคัญ ส่งรอยยิ้มอบอุ่น “คุณมิเคล่า….”

           “ฉันอวยพรคุณแล้ว.. ถ้าหากคุณติดไวรัสก็คงแพร่เชื้อใส่กันไปเรียบร้อย” หลยสายตาคมปลาบของเขา ทำไมวุ่นวายใจนักนะ? โอรีโอ้มิลค์เชคก็ไม่ได้ใส่แอลกอฮอลนี่นา เธอเก็บกระเป๋าขึ้นสะพายหลังพร้อมที่จะจากไปอีกครั้ง “ใกล้หมดเวลาพักเที่ยงของบริษัทเต็มที กลับไปสายคงไม่ดีใช่ไหมคะ? งั้นฉันขอลาคุณสีตรงนี้ขอบคุณที่เลี้ยงอาหารค่ะ”

          ลุกขึ้นปุบปับกินข้าวอิ่มแล้วได้เวลาชิ่ง… ถ้าไม่ติดว่าก้าวไปสองจึ้กก็ได้ยินเสียงกระแอมไอ

          “อะ แฮ่ม...ถ้าคุณกำลังหาที่พักละก็อันที่จริงไม่ใช่เรื่องใหญ่ ผมช่วยจัดการให้ได้ครับ” หลุดปากไปแล้วก็รู้สึกว่าไม่น่าเลย สตรีตรงหน้าต่างจากที่เคยพบมาฉาบฉวยเสียด้วย เธอจะหนีไปอีกไหม? เชื่อว่าหากคุณหนูแมพเวอร์ลินช์ต้องการหลบใครขึ้นมาล่ะก็คนๆ นั้นไม่มีทางตามตัวเจอแน่ สีจิ้นเฟยเก็บบิลค์ส่งบัตรวิเศษให้แคชเชียร์แล้วเดินตามคนตัวเล็กมา “โรงแรมเหมาะจะเป็นที่พักชั่วคราวก็จริง แต่ความสะดวกสบายในการเดินทางต้องเลือกที่ทำเลเหมาะๆ ผมพอรู้จักคนอยู่บ้างช่วยแนะนำที่เหมาะๆ ให้คุณได้นะ”

           “............” เอียงคอพิจารณาเขาอย่างคลางแคลงใจ เขาจะยื่นมือช่วยเหลือเธอทำไมในเมื่อเป็นแค่เพื่อนคบผ่านๆ เท่านั้น อีกอย่างคือสถานะของบ้านเธอค่อนข้างพิเศษ “คุณไม่กลัวงัดข้อกับพี่ชายฉันหรอคะ?”

           สีจิ้นเฟยหัวเราะอย่าอดไม่ได้ส่ายหน้าเบาๆ น้อยคนบนโลกนี้ที่จะทำเขาเกิดความกลัวได้ “ผมแค่ช่วยดูแลคุณแทนเขาไม่กี่หนเท่านั้น… พี่ชายคุณมิเคล่าจะถือสาหรือครับ?”

           คิดตามแล้วมันก็คงไม่มีอะไรจริงๆ นั่นล่ะอดไม่ได้ที่จะพยักหน้าตาม เธอแหกคุกแล้วก็สมควรหาที่พักไว้ซุกหัวนอนนั่นล่ะจริงไหม?

ดอก+กีต้า
@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ [002] สี จิ้นเฟย เพิ่มขึ้น 65 โพสต์ 2020-3-23 12:30
คุณได้รับ +3 คุณธรรม +8 ความชั่ว +15 ความโหด โพสต์ 2020-3-23 12:29

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1Energy +5 USD +390 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 390 สาดกลับใส่แมวนั้ม

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ทักษะขับเครื่องบิน
Ice Push
Cloud Power
DUEL DISC
Fog Power
Super Car
Rolex 'Oyster'
Rifle
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x8
x5
x30
x1
x10
x1
x20
x50
x50
โพสต์ 2020-4-13 03:41:16 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                 เมซิคินเดินเข้าร้านแซนวิซ บรรยากาศภายในร้านอบอุ่นและเต็มไปด้วยกลิ่นขนมอบใหม่ๆ มีลูกค้านั่งบ้างประปราย พนักงานประจำร้านส่งยิ้มตอบรับเธอ
                 "รับอะไรดีคะ?" พนักงานเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม
                 เมซิคินเลื่อนสายตาอ่านเมนูอาหารและขนม สายตากวาดมองชื่อต่างๆ ก่อนที่จะเอ่ยสั่งสิ่งที่เธอต้องการ พนักงานรับคำอย่างสดใส เธอหยิบกระเป๋าเงินของตัวเองออกมาก่อนที่จะจ่ายเงินไปตามจำนวนราคาขนม อีกฝ่ายรับเงินด้วยท่าทีที่สุภาพก่อนจะยิ้มแย้มแล้วบอกให้เธอรอสักครู่ หญิงสาวพยักหน้าพลางเดินไปนั่งรอขนมที่ตนเองสั่งอย่างเงียบๆ ที่มุมร้าน รอการเรียกชื่ออย่างสงบ
                 "คุณเมซ ขนมได้แล้วค่ะ !" พนักงานคนเดิมตะโกนเรียกชื่อเธอ
                 หญิงสาวเจ้าของชื่อลุกขึ้นยืน กล่าวขอบคุณพนักงานแล้วเดินออกมาจากร้าน ในมือถือถุงขนมกำลังเดินไปทางชายหนุ่มคนหนึ่ง ในมือของเขาถือสายจูงสุนัข ดวงตาจับจ้องมาที่เธอ
                 "เฮ้ เอาขนมมาสิ ฉันจะได้ใส่ไว้ในกระเป๋า จะได้ไม่ต้องถือให้วุ่นวาย" เขาคนนั้นพูด.. และนั่นคือพี่ชายของเธอเอง
                 เมซิคินส่งถุงขนมให้เขาอย่างไม่อิดออด เขาจัดการยัดขนมลงไปในกระเป๋าเป้ของตัวเอง จากนั้นทั้งสองก็เดินออกจาหน้าร้านแซนวิซไป

                      @Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1Energy +1 ย่อ เหตุผล
Admin + 1

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2020-4-18 19:32:57 | ดูโพสต์ทั้งหมด

Ralph Villow

Daytime : 01




วันนี้เขาสาย...เขายอมรับ

ในยามเช้าของเมืองซีแอตเทิล บนถนนที่รถใช้สัญจรเริ่มมีรถยนต์วิ่งกันขวักไขว่เพราะถึงช่วงเวลาเร่งด่วน ตัวเด็กหนุ่มไฮสคูลเองก็กำลังเร่งรีบอยู่เช่นกัน เพียงแต่สองขาที่กำลังปั่นจักรยานนั้นมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารจานด่วน ซึ่งสามารถซื้อติดมือไว้กินก่อนเข้าเรียนได้

นั่นคือร้านแซนด์วิช Portbelly

เอี๊ยดดด!!!

เสียงฝืดเคืองของเบรกล้อดังลั่นไปทั่วหน้าร้านแซนด์วิช ราล์ฟรีบกระโดดลงจากจักรยานหลังจากเสียบมันเข้าช่องจอดเรียบร้อยแล้ว โชคดีที่วันนี้หน้าร้านไม่ค่อยมีลูกค้ามากนัก อย่างน้อยกว่าจะถึงคิวของเขาก็คงไม่สายเกินไป

"แฮมสลัดหนึ่งครับ...ไม่สิ สองครับ! ขอสองชิ้น!"

เกือบลืมไปว่าเพื่อความสะดวกของมื้อเที่ยง เขาซื้อไปเผื่อเลยดีกว่า

"นี่จ้ะ แซนด์วิชแฮมสลัดสองชิ้น"

คนขายผู้ใจดียื่นให้พร้อมรอยยิ้ม ราล์ฟรีบส่งเงินจำนวนพอดีให้กับอีกฝ่ายแล้วคว้าแซนด์วิชสองชิ้นนั้นยัดใส่กระเป๋าเป้ ก่อนจะวิ่งฉิวไปขึ้นคร่อมจักรยานอย่างรวดเร็ว

เอาล่ะ หลังจากนี้ก็ยิงยาวเลย!

แล้วจักรยานคันสีเงินก็แล่นฉิวตรงไปยังโรงเรียนไฮสคูล




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม โพสต์ 2020-4-18 19:45

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1Energy +1 ย่อ เหตุผล
Admin + 1

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2020-4-24 22:58:18 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Agatha เมื่อ 2020-4-24 23:09

        อากาธ่าสาวเท้าเข้ามาภายในร้าน Potbelly Sandwich Shop กลิ่นหอมของขนมปังอบใหม่ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายจากอาการโมโหหิวมากขึ้น

       "ครัวซองต์ทรัฟเฟิล แซนด์วิชสตอเบอร์รี่ครีมสดสองแล้วก็แซนด์วิชเนื้ออบซอสบาร์บีคิวค่ะ.. ไม่ใส่มะเขือเทศนะคะ" หญิงสาวส่งยิ้มให้กับพนักงานที่ออกมารับออร์เดอร์พร้อมกับสั่งเมนูเดิมๆที่เธอสั่งเป็นประจำโดยเฉพาะแซนด์วิชสตอเบอร์รี่ครีมสดของร้านนี้ที่เป็นเมนูโปรดของเธอ อากาธ่ากวาดสายตามองผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาอย่างใจลอยขณะนั่งรอออร์เดอร์ที่สั่งเอาไว้ บ่อยครั้งที่อากาธ่ามาฝากท้องกับร้านนี้เพราะอยู่ไม่ไกลจากที่พักและเป็นร้านแซนด์วิชชื่อดังที่สุดในย่านนี้


       "ออร์เดอร์ที่สั่งไว้ได้แล้วค่ะ"

       "ขอบคุณค่ะ" อากาธ่าเอ่ยปากขอบคุณทันทีที่ได้รับถุงที่เต็มไปด้วยกล่องอาหารที่ถูกบรรจุอยู่ภายในก่อนที่จะเดินออกจากร้านเพื่อไปยังจุดหมายถัดไปของเธอ

       @Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม โพสต์ 2020-4-24 23:25

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1Energy +5 USD +100 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 100

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
VR Headset
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x3
x3
โพสต์ 2020-5-1 17:00:52 | ดูโพสต์ทั้งหมด
II

               อเล็กซิสหยิบคอนแทคเลนส์สีฟ้าขึ้นมาสวมทับตาสีแดงน่าขนลุกของตัวเอง เขาไม่ค่อยได้ออกไปเจอผู้คนหน้าใหม่มากนักเพราะฉะนั้นการป้องกันตัวให้กลมกลืนไปกับคนอื่น ๆ แม้มันจะเป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ ก็สำคัญมาก เขาอยากพักผ่อนอย่างสงบไม่ให้ถูกไล่ตะเพิดหรือมองด้วยสายตาแปลก ๆ จะดีที่สุด
               เขาเดินออกจากห้องพักของโรงแรมในช่วงสายของวันใหม่ ตั้งใจจะหามื้อเที่ยงทานก่อนเดินสำรวจรอบเมือง อเล็กซิสมาถึงซีแอตเทิลและเข้าเช็คอินที่พักตั้งแต่ช่วงค่ำของเมื่อวาน การบริการระดับโรงแรมห้าดาว อุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครันและอาหารเช้าที่อร่อยจนน้ำตาไหลทำให้เขาประทับใจเป็นอย่างมาก เขาคิดในใจว่าถ้าแม่กับพี่ได้มาด้วยกันก็คงดีกว่านี้หลายเท่า

               อากาศข้างนอกเริ่มร้อนจนอเล็กซิสต้องดึงฮู้ดขึ้นมาคลุม เป้าหมายของเขาคือร้านแซนวิชที่อยู่ถัดไปอีกสองช่วงตึก ร้านที่เขาบังเอิญได้เห็นตอนนั่งรถผ่านไปเมื่อคืน จำได้ว่าเคยอ่านรีวิวตอนหาข้อมูลจึงอยากเข้าไปลองสักหน่อย มีแต่คนบอกว่ามันดีถ้ามาแถวนี้ต้องลองสักครั้ง

               ก้าวฉับ ๆ อีกไม่กี่ก้าวก็มาถึง ‘Potbelly Sandwich’ เขาผลักประตูเข้าไป กลิ่นขนมปังอบและอาหารอร่อย ๆ ลอยเข้าจมูกทำให้เขารู้สึกดีไม่น้อย
               “ยินดีต้อนรับค่ะ สนใจรับเมนูอะไรดีคะ” พนักงานเอ่ยถามอเล็กซิส เขากวาดสายตาไล่รายชื่อเมนูอย่างจริงจัง
               “เอ่อ เอาเป็นแซนวิชเนื้อวากิว ทาโก้เนื้อกับซอสซัลซา มันฝรั่งบดแล้วก็โคล่าหนึ่งกระป๋องทานที่นี่ครับ” พนักงานรับออร์เดอร์หันไปกดเครื่องคิดเงินสักพักจึงค่อยยืนสลิปให้เขา
               อเล็กซิสมองจำนวนเงินแล้วพบว่าที่เตรียมไว้มันไม่พอ ระหว่างกำลังควานหาเงินในกระเป๋ามาเพิ่มเขาเป็นอันต้องชะงักกึก ความรู้สึกเย็นวาบแถมยังน่าขนลุกที่ไล่ขึ้นมาตามไขสันหลังครู่หนึ่งทำให้เขาไม่สบายใจ เขาหันซ้ายหันขวาหาที่มาของความรู้สึกนั้น
               ไม่ผิดแน่ มีใครบางคนกำลังจับตามองเขาอยู่
               บรรยากาศในร้านไม่มีอะไรผิดปกติ ลูกค้ามากมายนั่งตามโต๊ะทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อยและพูดคุยเคล้าไปกับเสียงหัวเราะ ไม่มีใครสนใจเขาทั้งนั้น
               “คุณลูกค้า คุณลูกค้าคะ”
               “ครับๆ” เสียงพนักงานเรียกซ้ำ ๆ ทำให้อเล็กซิสกลับเข้าสู่โลกความเป็นจริง “เอ่อ เปลี่ยนเป็นเอากลับบ้านนะครับ” เขาว่าแบบนั้นพร้อมจ่ายเงินค่าอาหาร
               “เชิญนั่งรอสักครูค่ะ”

               อเล็กซิสนั่งตรงเก้าอี้สูงข้างเคาน์เตอร์ที่จัดไว้เพื่อให้ลูกค้านั่งรออาหาร เขาไล่สายตามองรอบร้านอีกรอบแต่มันก็ไม่มีอะไรจริง ๆ ราวกับว่าความรู้สึกเมื่อครู่ของเขาเป็นสิ่งที่คิดขึ้นมาเอง
               ไม่ปลอดภัย สัญชาตญาณเตือนแบบนั้น
               “อาหารได้แล้วค่ะ” รอไม่นานถุงอาหารก็มาวางตรงหน้าเขา
               “ขอบคุณมากเลยครับ”
               อเล็กซิสหยิบมันขึ้นมาและก้าวขาออกจากร้านอย่างรวดเร็ว กลับไปทานที่โรงแรมแล้วค่อยออกมาอีกทีแล้วกัน

( @Admin )

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 คุณธรรม โพสต์ 2020-5-1 17:10

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1Energy +5 USD +100 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 100

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
GPX G-Racer 200
REMINGTON Pistol
VR Headset
Dark Area
โพสต์ 2020-5-2 18:48:49 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Fruor เมื่อ 2020-5-2 19:18

Before_Story

2

ฟรูออร์
           ฟรูออร์ชอบแซนวิชไส้สวิสชีส
           โดยเฉพาะของร้านนี้นับเป็นที่หนึ่งในใจ เขามักอุดหนุนร้านนี้บ่อยจนแทบเป็นลูกค้าประจำเลยก็ว่าได้ ทุกครั้งที่ได้กินแซนวิซสวิสชีสของร้านนี้ เขาจะอารมณ์ดีขึ้นเสมอ
            เช้านี้ระหว่างทางไปโรงเรียน เขามาแวะซื้อแซนวิชของโปรดของเขา ไว้กินเป็นของว่างพักเที่ยงเหมือนเช่นเคย
            “พี่สาว ผมขอแซนวิชทูน่ามายองเนส 2 ที่ครับ ขอแบบห่อเหมือนเดิมนะครับ”
            “ได้เลยจ๊ะ”
            ไม่นานแซนวิชจำนวนสองชื้นถูกบรรจุในถุงกระดาษ พนักงานยื่นถุงนั้นให้ฟรูออร์
            “xx ดอลลาร์ค่ะ”
            ฟรูออร์จ่ายเงินพร้อมกล่าวขอบคุณ เขาหยิบถุงแซนวิชใส่กระเป๋าเป้ แล้วปั่นจักรยานไปโรงเรียน

        เขานึกย้อนกลับไปเมื่อเช้าก่อนเขาออกจากบ้าน เขายังคงถกเถียงเรื่องกลไกกับแอมอร์เหมือนกับทุกวัน จู่ๆแม่ของเขาก็พูดขึ้นเรื่องจะส่งเขาไปค่ายปีเตอร์จูเนียร์อะไรสักอย่างนี่แหละ จริงๆไม่ได้ชื่อนี้หรอกแต่เขาจำไม่ได้เอง ตอนแรกเขานึกว่ามันเป็นค่ายวิชาการ หรือไม่ก็ค่ายสร้างแรงบันดาลใจ แต่จากที่เขาได้ยินเสียงแม่คุยกับแอมอร์เมื่อคือนชัดเจนเลยว่า ‘ไม่’
        พวกเขาพูดถึงอันตรายบางอย่างที่เข้าหาฟรูออร์มาตลอด และพยายามปกป้องเขาจากพวกมันจนถึงทุกวันนี้

        อันตรายแบบไหนล่ะ ฟรูออร์คิด

        สิ่งที่ฟรูออร์พอนึกออกมีแค่อาการประสาทที่เกิดตามหลอกหลอนเหมือนเขาเสพยาหรือกินยาผิดขนาดมาตั้งแต่เกิด ทั้งที่เขาไม่เคยแม้แต่จะแตะเบียร์เลยด้วยซ้ำ

        ไม่ว่าจะเป็นตอนเกรดสาม ผู้ชายตัวใหญ่โรคจิตที่มีตาเพียงดวงเดียวอยู่กลางหน้าผาก ตามฟรูออร์มาถึงที่สนามเด็กเล่น โชคดีที่ตำรวจเจอชายโรคจิตเดินตามฟรูออร์ซะก่อน โชคร้ายคือชายโรคจิตคนนั้นหนีไปได้
        ตอนเกรดเกรดสาม สุนัขสีดำตัวใหญ่ขนาดเท่าสกู๊ตเตอร์ วิ่งไล่กัดฟรูออร์ เป็นช่วงเวลาเดียวกับเขาขโมยสกู๊ตเตอร์ของครูขับหนี(เขาไม่ทราบว่าเขาสามารถขับขี่ได้อย่างไร)และก็ เอ่อ...พังเละไม่มีชิ้นดี แล้วฟรูออร์ก็มีประสบการณ์โดนไล่ออกจากโรงเรียนครั้งแรก
        ตอนเกรดสองฟรูออร์พลัดหลงกับแม่และแอมอร์ เขาบังเอิญไปเจอคนเมาขาเป็นลา(หรือแพะเขาก็ไม่ทราบ) เขาเอาขวดเหล้าไล่ทุบตีฟรูออร์อย่างเอาเป็นเอาตาย และฟรูออร์ก็แก้ปัญหาเฉพาะหน้าโดยการเอาขวดน้ำโซดาโยนใส่หน้าคนเมาขาเป็นลาคนนั้น แล้วฉวยโอกาสวิ่งหนีจนเจอแอมอร์ที่กำลังตามหาฟรูออร์อยู่
        และอีกสารพัดเหตุการณ์ที่ฟรูออร์ไม่อยากรื้อฟื้นมัน
        เขาเคยเอาเรื่องนี้ไปบอกแม่กับแอมอร์ แต่พวกเขาบอกว่ามันเป็นเพียงฝันร้ายเท่านั้น และฟรูออร์เชื่อแบบนั้นมาตลอดจนเมื่อปีสองปีนี้เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้ว

        ว่ามันเป็นแค่ความฝันจริง ๆ เหรอ?

            ((เราเริ่มเมาแล้วค่ะ แอ่ก…))

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +8 คุณธรรม +5 ความโหด โพสต์ 2020-5-2 19:45

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1Energy +5 USD +100 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 100

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x5
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต