วงล้อแสนสุขประจำวัน |ตั้งเว็บไซต์เป็นหน้าแรก |เพิ่มเข้าบุ๊คมาร์ก |ขนาดจอกว้าง

{ RPG } Chorégies d'Orange

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2020-4-20 18:39:42 |โหมดอ่าน

Chorégies d'Orange

{ ลานคนเมือง }




Chorégies d'Orange
เป็นโรงละครโรมันที่เคยยิ่งใหญ่ในสมัยก่อน โดยตั้งอยู่ที่ เมืองออร็องฌ์ ทางตะวันออกเฉียงใต้ของฝรั่งเศส
สร้างราวช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 1 ซึ่งในปัจจุบันอยู่ภายใต้การดูแลของเทศบาลเมืองออร็องฌ์
และใช้เป็นที่จัดงานอุปรากรช่วงฤดูร้อนประจำปี (Chorégies d'Orange) อีกด้วย

โดยสถาปัตยกรรม Chorégies d'Orange ที่สร้างขึ้นหลังก่อตั้งกรุงโรมใหม่ ความยิ่งใหญ่ไม่แพ้ของเก่า
และมีการเสริม ปรับปรุง ตกแต่งขึ้นมาตามยุคสมัยจนถึงปัจจุบันที่มีกลิ่นอายเหมือนโรมโบราณและยุคคลาสสิกวัฒนธรรม
มักจะใช้ในการช้อม จัดแสดงละคร หรือ ฝึกฝนของชาวค่ายที่อยากพัฒนาทักษะด้านความบันเทิงต่างๆ รวมไปถึงการแสดง
เป็นอีกสถานที่สุดโปรดของเหล่าบุตร/ธิดาแห่งอะพอลโล รวมไปถึงเหล่าบุตร/ธิดาแห่งเทพีอเจนนอเรียและเทพีฮิลาริตัส

{ การใช้งาน Chorégies d'Orange }
(1) เช็คจำนวนไบต์ได้ที่ มุมล่างขวามือหน้าแสดงความคิดเห็นหรือโพสต์ 'เช็กจำนวนตัวอักษร' (คลิกดูภาพตัวอย่าง)
(2) เขียนโรลเพลย์แจ้งผู้ดูแล เดินไปเปลี่ยนชุดเพื่อให้ฝึกสบาย
(3) เขียนโรลเพลย์อิสระฝึกฝนการแสดง

** เลือกใช้งานสถานที่ฝึก Joker 1 สถานที่ต่อวัน ที่ใดก็ได้ ด้วยไม่มีใครสามารถเดินทางไปได้ทุกเมืองในวันเดียว **

{ ข้อมูลจำนวนการโรลฝึกต่อการได้สเตตัส Joker }
(1) เขียนโรลเพลย์ฝึกฝน 5500 - 14,999 ไบต์ - ได้รับสเตตัส Joker+2
(2) เขียนโรลเพลย์ฝึกฝน 15,000 - 20,000 ไบต์ - ได้รับสเตตัส Joker+5
(3) เขียนโรลเพลย์ฝึกฝนขั้นสูง 21,000 - 30,000 ไบต์ - ได้รับสเตตัส Joker+8
(4) เขียนโรลเพลย์ฝึกฝนขั้นสูง 31,000 - 50,000 ไบต์ขึ้นไป - ได้รับสเตตัส Joker+10

** สามารถใช้บริการ Chorégies d'Orange ได้วันละครั้งสำหรับการฝึกจริงจัง แต่หากท่านจะมาโรลเพลย์แบบทั่วไป โรลได้เลย **


ผู้ดูแล: วิล โซเลซ | บุตรแห่งอะพอลโล
{ ข้อมูลเพิ่มเติมที่นี่ }


ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2020-4-28 01:31:05


{ ภารกิจเสริม } นางแบบพังค์เกิร์ล
** งานพาร์ทไทม์ ทำได้ทุก วันศุกร์ **
** ไม่จำกัดคน ทำได้ทุกสัปดาห์เลย สัปดาห์ละ 1 ครั้ง ( 1 วัน ) **
** หากลงภารกิจเสริมที่เมืองอื่นแล้ว วันนั้นไม่สามารถลงภารกิจต่างเมืองได้


{ เงื่อนไข }
- มีสเตตัส Charisma+200
- เข้าร่วมได้ทุกคนที่ผ่านเงื่อนไข
- เข้าร่วมได้คนละ 3 รอบ
- ผู้ชายเข้าร่วมได้ 0/10 คน
ผู้หญิงเข้าร่วมได้ 0/10 คน
** เมื่อถ่ายครบ 5 คน จะปิดจ๊อบสำหรับนิตยสารเดือนนี้ **


( ข้อมูลการรับและทำงาน )
- เขียนโรลอิสระในขณะท่านมายังโรงละคร
- ธิดาแห่งอะพอลโล โจน่า เข้ามาหาคุณถามเรื่องถ่ายแฟชั่นสไตล์สาวพังค์
- เขียนโรลอิสระหากสนใจคุณตอบรับสมัครทันที
- เขียนโรลอิสระเดินไปแต่งหน้าทำผม แต่งตัว
- เขียนโรลอิสระออกมาดำเนินการถ่ายแฟชั่น
- เขียนโรลอิสระโพสท่ารีแอคติ้งสไตล์สาวพังค์ให้ตากล้อง
- เขียนโรลอิสระทำงานตามอัธยาศัย
** โพสต์ภาพถ่ายตัวละครในชุดสาวพังค์ ที่ท่านจะถ่ายแบบ จะตัดต่อ Photoshop หรือ วาดก็ได้ **
- การถ่ายแต่ละครั้งจะต้องเปลี่ยนมุมโลเคชั่นและท่าโพสเปลี่ยนแปลงทุกครั้งที่มาถ่าย -
- เขียนโรลอิสระหลังเลิกงาน โจน่าให้รางวัลคุณ
- รับรางวัลและแจกแจงสเตตัส


เลือกสเตตัสที่จะเฉลี่ยอัพ
Charisma (ค่าเสน่ห์ตัวละคร เหมาะสำหรับสายนักแสดง นางแบบ ดารา ที่ต้องใช้ค่าความเสน่ห์) : .... หน่วย
Joker (ค่าความบันเทิง การละเล่น เหมาะสำหรับสายผู้ให้ความบันเทิงแก่คนอื่นๆ นักแสดง ดารา อื่นๆ) : .... หน่วย
Strength (ค่าความแข็งแกร่ง พละกำลังของร่างกาย ทักษะความชำนาญการใช้อาวุธ ยิ่งค่านี้สูงยิ่งใช้อาวุธได้อย่างชำนาญ
แม้แต่มีดสั้นเล่มเล็กๆ อาจควงหลุดมือบ่อยถ้าค่านี้ต่ำ) : .... หน่วย
Vehicle (ค่าทักษะการขับรถ ยานพาหนะ สิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆ แต่ยานพาหนะบางประเภทต้องควบคู่กับค่า Technology ด้วยเช่นกัน) : .... หน่วย
Technology (ค่าทักษะเกี่ยวข้องกับเทคโนโลยี เหมาะสำหรับสายโปรแกรมเมอร์ การใช้อาวุธทันสมัย
หรือ แม้แต่ผู้อยู่กับคอมพิวเตอร์ และ ยังเป็นความชำนาญเชี่ยวชาญเกี่ยวกับด้านวิทย์ เคมี ฟิสิกส์ อีกด้วย) : .... หน่วย






รางวัลภารกิจ: 1,500 Money - 4 Point


{ โปรพิเศษ เฉพาะคนที่ชื่นชอบการโรลพิเศษ *แล้วแต่คนจะทำก็ได้ไม่ทำก็ได้ส่วนนี้* }
** โรลเพลย์ 10,000 ไบต์ ได้รับจาก 2 Point เป็น 7 Point แทน **
** โรลเพลย์ 15,000 ไบต์ ได้รับจาก 2 Point เป็น 9 Point แทน **
** โรลเพลย์ 20,000 ไบต์ ได้รับจาก 2 Point เป็น 14 Point แทน **


←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x3
x4
x2
x14
x4
x6
x1
โพสต์ 2020-4-23 17:02:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Tiana เมื่อ 2020-4-23 17:04

SERENA12
ฝึกการแสดงครั้งแรก


วันนี้เป็นวันที่อากาศค่อนข้างดีเหมาะแก่การเดินสำรวจเกาะแอดัมส์ทาวน์เป็นที่สุด ถ้าถามว่าแล้วอากาศดีแบบนี้ทำไมเธอถึงไม่ไปฝึกซ้อมอาวุธเพื่อสู้กับอสูรกายที่โลกข้างนอกนั่นแทนล่ะก็ บอกได้คำเดียวเลยว่าเพราะเธอขี้เกียจยังไงล่ะ การวิ่งรอบเซอร์คัสเมื่อไม่กี่วันก่อนยังทำให้เธอรู้สึกเหนื่อยไม่หายเลย ถึงแม้จะได้อาหารเทพที่แม่ทัพเจสันให้มาช่วยไว้จนความสึกล้าทางกายมันหายไปจนหมด แต่จิตใจของเธอตอนนี้ยังคงอ่อนล้าไร้อารมณ์ฝึกซ้อมแบบจริงจัง

ถึงแม้เมื่อเช้าจะรู้สึกนึกคึกอยากจะฝึกซ้อมขึ้นมาบ้างอยู่นิดๆจนเตรียมเสื้อผ้ามาในกระเป๋าเป้ใบน้อยแล้วก็ตาม แต่สุดท้ายเธอก็เดินเลี้ยวกลับมาจากลานฝึกอยู่ดี จนกระทั่งปัจจุบันเธอก็เดินเล่นมาจนถึงลานคนเมือง พอรู้สึกตัวอีกทีรอบตัวเธอก็เต็มไปด้วยผู้คนเสียแล้ว

"เริ่มง่วงแล้วสิ" เซเรน่าทำปากขมุบขมิบเอ่ยพึมพำเสียงเบาแต่สองเท้าก็ยังคงเก้าเดินต่อไปบนถนนทางเดินที่ไร้รถยนต์ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่มันต่างจากโลกภายนอกที่เธออาศัยอยู่

วันนี้ที่ลานคนเมืองผู้คนก็ยังคงคึกคักเช่นเดิมเหมือนกับวันที่เธอมาที่นี่เป็นครั้งแรกเธอเดินทอดน่องไปเรื่อยเปื่อย ดวงตาก็คอยสอดส่องตามร้านค้าต่างๆที่ยังคงเปิดอยู่และมีคนเดินเข้าออกจับจ่ายซื้อของกันเต็มไปหมด

“กรี๊ด เจ้าของร้านกาแฟน่ารักสุดๆ”

“แต่ฉันชอบพี่ที่โรงละครมากกว่าหล่อสุดอะ”

“อ๋อย... คนนั้นฉันก็ชอบ งื้อออ”

….
..

เสียงของเด็กสาวสองคนที่ดูอายุน้อยกว่าเซเรน่าเดินเม้ามอยหัวเราะคิกคักกันอยู่สองผ่านเธอไป
พลันคำพูดของเซนจูเรี่ยนประจำกองร้อยของเธอเมื่อเช้านี้ก็ปรากฎขึ้นมาในหัว สงสัยเรื่องที่ว่าร้านกาแฟ แซ่บ มาก ถ้าจะเป็นเรื่องจริง แต่เธอก็ยังไม่มีอารมณ์จะไปพิสูจน์ตอนนี้อีกเช่นกันเพราะดูจากภายนอกร้านกาแฟที่เธอเห็นเด็กสาวสองคนนั้นเดินออกมาคนค่อนข้างจะเยอะไม่ใช่น้อย ถ้าอย่างนั้นเป้าหมายต่อไป

โรงละคร…

แฮ่ม ที่เธอไปก็เพราะสนใจการแสดงเท่านั้นไม่ได้จะไปดูผู้ชายเลยจริงๆนะ!

ใช้เวลาไม่นานเซเรน่าก็เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าสถาปัตยกรรมสุดอลังการ ซึ่งก็คือโรงละครแผ่กลิ่นอายความยิ่งใหญ่ของสถาปัตยกรรมโรมันออกมาจนเธอตาแทบพร่า ถึงเธอจะเกิดมาในครอบครัวที่พอมีเงินจนไม่น่าจะตื่นตากับอะไรแบบนี้ แต่กับตัวเซเรน่าที่ขลุกตัวอยู่แต่ในแล็ปกับปะป๊าแทบจะทั้งชีวิตมันก็สร้างความตื่นเต้นให้ได้ไม่น้อยเลยทีเดียว

ตอนนี้น่าจะเป็นช่วงพักเพราะจากที่เห็นในโรงละครคนค่อนข้างน้อยเลยทีเดียว

เสียงทำนองเพลงและเสียงร้องดึงดูดความสนใจของเซเรน่าเป็นอันดับแรกทันทีเมื่อเดินเข้าไปยังข้างในโรงละคร เธอมองไปตามต้นเสียงร้องที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังและอารมณ์กลางเวทีก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างไม่รู้ว่าสองมือยกขึ้นมาปิดปากตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้เมื่อเห็นคนเวที สติคล้ายบินหายไปชั่วขณะ

มันกร๊าวใจมาก----…!!!!

หนุ่มผมยาวแถมหล่อด้วย!!

เซเรน่าตบแก้มตัวเองเบาๆเพื่อเรียกสติกลับมาจากใบหน้าคมสันหล่อเหลา ก่อนจะหันหลังกลับไปที่ทางออกเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ตัวเองมองผู้ชายคนนั้นมากไปกว่านี้จนเผลอน้ำลายหกไปเสียก่อน
เด็กสาวจึงเริ่มตั้งสติแล้วนึกถึงหน้าปะป๊าในใจ น่าจะพอจะช่วยให้เธอหมดอารมณ์ได้บ้างไม่มากก็น้อย

“มีธุระอะไรหรือเปล่า” เซเรน่าชะงักกึกเมื่อถูกใครบางคนสัมผัสที่หัวไหล่

“คือหนู…” เธอค่อยๆหันกลันกลับไปอย่างเชื่องช้า ก่อนที่เสียงพูดประโยคต่อมาของตัวเองจะขาดหายไป เมื่อเห็นว่าคนที่อยู่เบื้องหน้าเธอตอนนี้ก็คือชายหนุ่มบนเวทีที่เธอพึ่งจะเพ้อถึงไปเมื่อสักครู่นี้เอง

“หรือจะมาดูการแสดง ขอโทษทีนะตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาแสดงเธอคงมาเสียเที่ยวแล้ว”  เขายิ้มออกมาแล้วเอ่ยพูดกับเธอด้วยท่าทางสบายๆ ก่อนจะเงียบไปเหมือนกำลังจะรอคำตอบจากเธอ

“คือว่าหนู…. อยากแสดงได้เหมือนกับคุณน่ะค่ะ” ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เธอพูดตอบกลับไปเช่นนั้นอาจจะเป็นเพราะอำนาจของความหล่อ

“เมื่อกี้ตอนหนูเห็นคุณซ้อมมันน่าประทับใจมากเลย มันเหมือนมีแรงดึงดูด แล้วใจมันก็เต้นตึกตักเพราะอารมณ์ที่คุณถ่ายทอดมากับเพลง” ความหล่อก็มีส่วนด้วยเช่นกันแน่นอนว่านั้นคิดในใจเธอไม่กล้าพูดไปตรงๆหรอกน่า...

“พอได้ยินว่าความงดงามของเสียงเพลงที่ตัวผมขับร้องได้ส่งผ่านไปถึงตัวคุณ ในใจผมก็รู้สึกดีเช่นกัน” เขาพยักหน้าตอบรับและใบหน้าก็ยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้ม

“อา.. ใช่ค่ะมันงดงามมาก คุณช่วยสอนหนูได้ไหมคะ หนูอยากทำแบบนั้นได้บ้าง” เด็กสาวยิ้มออกมาอย่างซื่อๆ น้ำเสียงคล้ายกับเด็กที่กำลังอ้อนขออะไรสักอย่างเสียงหวาน

“เธอขอร้องถูกคนแล้วสาวน้อยอาจเป็นโชคชะตาที่นำทางเธอมายังที่แห่งนี้ ผมวิล โซเลซ เป็นผู้ดูแลโรงละครแห่งนี้” น้ำเสียงอบอุ่นถูกเอื้อนเอ่ยออกมา “แล้วชื่อของเธอ.. ”

“เซเรน่า แมฟเวอร์ลินซ์ค่ะ” เธอเอ่ยแนะนำตัวด้วยรอยยิ้ม คุณวิลนี่ก็เจ้าบทเจ้ากลอนใช่ย่อยแต่เธอก็ชอบนะ

“เซเรน่าสินะ อันดับแรกก่อนที่เราจะเริ่มฝึก….” ผู้ดูแลโรงละครใช้ดวงตาสำรวจเสื้อผ้าที่เซเรน่ากำลังสวม “เธอต้องไปเปลี่ยนเป็นชุดที่สบายกว่านี้เสียก่อน ตามผมมา”

คุณวิลเดินนำทางเธอไปจนถึงห้องเปลี่ยนชุดก่อนที่เขาจะบอกเธอว่าถ้าเธอเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วให้ตามไปที่เวทีเขาจะไปรออยู่ที่นั่น  เซเรน่าพยักหน้าเป็นเชิงรับทราบก่อนขอแยกตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าโชคดีที่เธอพกเสื้อผ้าสำหรับออกกำลังติดตัวมาด้วยในกระเป๋าเป้ใบน้อย ใช้เวลาไม่นานเด็กสาวก็เดินกลับไปยังบริเวณเวทีที่คุณวิลกำลังยืนฮัมเพลงรอเธออยู่อย่างใจเย็น

“หนูพร้อมแล้วคุณวิล” เด็กสาวเอ่ยเสียงใส

“โอเค ตอนนี้ผมอยากลองฟังเสียงของเธอ ลองร้องมาสักเพลงหวังว่าเธอจะพอมีพื้นฐานบ้าง”

“หนูไม่ค่อยฟังเพลงด้วยสิ...ขอเวลาสักครู่นะคะ” เซเรน่าขมวดคิ้วแน่นแทบจะเป็นปมพยายามเค้นเนื้อเพลงอันน้อยนิดออกมาจากหัว

“จิงเกอเบล จิงเกอเบล จิงก๊อ~~ ออลเดอเบล---”

“พอ.. ผมเชื่อแล้วว่าเธอไม่ค่อยฟังเพลง ส่วนน้ำเสียงก็พอใช้แต่คงต้องฝึกสักหน่อยกว่าจะกลายเป็นอัญมณีน้ำงามได้ก็ผ่านการเจียระไน” เซเรน่ายิ้มแห้งเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ต่อมาผมขอลองทดสอบทักษะการแสดง.. ”

ชายหนุ่มผู้ดูแลโรงละครมองเธออย่างพิจารณาสักครู่ก่อนจะเดินหายไปหลังเวทีเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาพร้อมกับหนังสือที่ดูแล้วน่าจะเป็นบทละครเล่มหนึ่ง “ผมหวังว่าเธอน่าจะพอรู้จักโรมิโอกับจูเลียต”

“อันนี้หนูรู้จักค่ะ!” เธอตอบออกไปอย่างมั่นใจบทละครน้ำเน่าเรื่องนี้แต่ให้คนที่ไม่ชอบดูหนังหรือเสพสื่อโชเซียลก็ต้องรู้จักหรือเคยเห็นผ่านหูผ่านตากันบ้างล่ะน่า

“ดีมาก งั้นเธอลองทำความเข้าใจบทของจูเลียตตรงนี้แล้วแสดงมันออกมา” คุณวิลเปิดบทละครไปที่หนึ่งก่อนจะหันมาทางเธอ เซเรน่ารับบทมาถืออ่านทำความเข้าใจพอกวาดสายตาอ่านบทตรงหน้าแบบคร่าวๆ เป็นบทตอนที่โรมิโอแอบย่องมาหาจูเลียตที่บ้านอ่านดูคร่าวแล้วไม่น่ายากอะไร

“งั้นเริ่มเลยนะคะ…. ท่านเป็นใครกันจึงกล้าลุกล้ำเคหาสถ์ยามราตรี”  เด็กสาวก้มหน้าอ่านบทในมือด้วยน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำก่อนจะเงยหน้ามองคุณวิลเล็กน้อยแล้วอ่านบทต่อไป ในบทโรมิโอเล่นตัวไม่ยอมบอกชื่อแต่ยัยจูเลียตจำเสียงได้  “ข้ายังไม่ลืมน้ำคำพาที ข้าจำเสียงได้ ท่านคือ โรมิโอ มอนตะคิว ใช่หรือไม่”

“ท่านมานี่ได้อย่างไร กำแพงแห่งสวนขวัญก็แสนสูงข้ามลำเค็ญ หากญาติข้ามาพบเห็นจะเป็นซึ่งที่ตาย” เซเรน่าพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความเป็นห่วง ดวงตาจับจ้องไปที่คุณวิลที่เธอจินตนาการว่าเขาคือโรมิโออย่างเป็นห่วง

“ด้วยปีกของรักหอบข้าข้ามกำแพงมา โค้งศิลาหากั้นรักได้ไม่ สิ่งใดรักอาจทำ,รักทนงลองทำได้ แม้ญาติคนใดของเจ้าหรือจะห้ามข้า” จู่ๆคุณวิลก็พูดต่อบทละครที่เธอเล่นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลดวงตาสีน้ำข้าวเต็มไปด้วยความรักจนเธออดจะหน้าแดงออกไม่ได้ยามที่สบตาคู่นั้น เซเรน่านิ่งอึ้งคล้ายกับเป็นใบ้ ดาเมจแรกเกินไปแล้ว!!!

“.......”

“ทำไมถึงเงียบไปล่ะ” ผู้ดูแลโรงละครเอ่ยถามเซเรน่าเขากลับมามีท่าทางสบายเหมือนเดิมไม่ใช่ชายที่ดูเหมือนตกอยู่ในห้วงรักเมื่อสักครู่

“คะ?...อ๋อคือ...อยู่ๆคุณวิลก็ต่อบทมาหนูเลยตกใจนิดหน่อยน่ะค่ะ” เด็กสาวพูดพลางหัวเราะออกมาเสียงแผ่ว ที่เมื่อกี้ตัวเองเผลอทำตัวประหลาดเข้าหวังว่าเธอจะไม่ได้เผลอน้ำลายหกหรือทำหน้าแปลกๆไปหรอกนะ

“การแสดงของเซเรน่าพอใช้ได้แต่ก็ยังคงต้องฝึกเพิ่มจะได้ไม่ตื่นเต้นจนลืมบทเหมือนเมื่อสักครู่” เซเรน่าพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจพลางยิ้มแหยะๆ “หนูจะพยายามพัฒนาตัวเองนะคะ”

“ดี.. งั้นลองต่อจากเมื่อกี้นะครับ ถือว่าเป็นการฝึกไปด้วยเลย”

“ได้ค่าา ” เซเรน่าตอบกลับด้วยท่าทางกระตือรือร้นก่อนจะเริ่มพูดบทต่อไปทันทีในบทของหญิงสาวผู้กำลังตกอยู่ในห้วงรักกับบุรษจากตระกูลผู้เป็นศัตรูของตระกูลของตัวเธอเอง ส่วนคุณวิลช่วยพูดต่อบทเรื่อยๆ ถึงเซเรน่าจะมีความตะกุกตะกักในการพูดหรือติดขัดในการแสดงอารมณ์บ้างเป็นบางครั้ง แต่เธอก็ยังคงสวมบทบาทต่อไปพร้อมกับความช่วยเหลือและคำแนะนำจากคุณวิล จนในที่สุดการฝึกการแสดงครั้งแรกของเธอก็จบลงเสียที

…..
...
..

“ขอบคุณ คุณวิลมากนะคะที่ให้คำแนะนำหนูตั้งเยอะ” เซเรน่าที่ตอนนี้เปลี่ยนชุดกลับมาเป็นชุดเดิมก่อนที่เธอจะฝึกซ้อมแล้วยืนยิ้มแป้นเอ่ยขอบคุณชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะล้วงหยิบน้ำผลไม้กับดอกราตรีออกมาจะกระเป๋าแล้วยื่นให้ผู้ดูแลโรงละคร

“อันนี้หนูให้เป็นของขอบคุณที่อุตส่าห์ช่วยสอนหนูนะคะ”  เด็กสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้ม สองมือบีบกระชับสายกระเป๋าเป้ที่สะพายอยู่แน่นเหมือนพร้อมที่จะกลับเต็มที่  “กลับไปแล้วหนูจะพยายามฝึกเพิ่มนะคะ”

“แล้วเจอกันนะคะ!” เซเรน่าเอ่ยลาก่อนจะเดินออกจากโรงละครไป

มอบดอกราตรีกับOrganic Juiceให้วิล


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +7 คุณธรรม +2 ความชั่ว +5 ความโหด โพสต์ 2020-4-23 19:21
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ [036] วิล โซเลซ เพิ่มขึ้น 70 โพสต์ 2020-4-23 19:19

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1Energy +5 USD +400 Joker +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 400 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
Super Car
กราดิอุสสัมฤทธิ์
DUEL DISC
VR Headset
Rolex 'Oyster'
Arousing
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x4
x1
x1
x1
x2
x1
โพสต์ 2020-5-1 00:02:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2020-5-1 00:08


“ LVI ”
ถ่ายแบบ : ชุดพังค์

          หญิงสาวปริศนาเดินวนไปวนมาหน้าทางเข้าโรงละคร เป็นแมวมองหาหนุ่มสาวเข้าไปถ่ายแบบ ตั้งแต่ยืนมาหลายชั่วโมงแล้วยังไม่เจอใครที่ถูกใจ คนที่จะมาเป็นแบบได้จะต้องมีหน้าตารูปร่างที่ดี พวกตากล้องช่างภาพหัวเสียกันเป็นแถบๆ ตั้งกล้องรอเวลามาตั้งนาน "จะมีใครสักคนไหม ท่านพ่อช่วยลูกด้วย" ภาวนานึกถึงบิดาหลายครั้ง พยายามสอดส่องมองหา มีคนเดินผ่านไปผ่านมาหน้าโรงละครตั้งเยอะ แต่กลับยังขาดคนมีคุณสมบัติเสน่ห์ แรงดึดดูด

          ร่างระหงเดินเฉิดฉายบนถนน กำลังหาลู่หาทางตามล่าเปลือกหอยสีชมพู ตั้งแต่เมื่อวานนี้ ยังไม่เจอสักอัน ช่างน่าหดหู่ใจยิ่งนัก…. หรือเธอจะลองแกล้งถามพี่ปีเตอร์เรื่องนี้ดูดีนะ ไม่แน่บางทีเขาอาจจะเก็บไว้สักอันสองอันก็ได้ อื้อๆๆ ไม่ๆๆ เผอิญถามออกไปจะกลายเป็นประเด็นพิรุธสงสัย เรื่องนี้ควรเป็นแค่ความลับของเธอคนเดียว จะต้องหาแผนการทำอะไรสักอย่าง อิซึมิยอมรับเลยว่าตามเล่ห์เหลี่ยมเขาไม่เคยทัน พ่ายแพ้แก่ความใบหล่อๆนั้นจนพลาดพลั้งหัวใจ

          เพียบพร้อมฐานะรูปร่างหน้าตา นั้นเป็นประเด็นสำคัญ เปย์เงินไม่อั้น ‘ยอมแล้วทูนอยากมีหลัวชื่อปีเตอร์’

          ถึงหน้าทางเข้าโรงละคร จู่ๆ มีผู้หญิงปริศนาโผล่มากางแขนไม่ให้เธอเข้า หญิงสาวจ้องตามองพร้อมปะทะแน่จริงก็เข้ามาเลย ไม่ค่อยกลัวสักเท่าไหร่ "ยืนขวางทางเกะกะ อยากหาเรื่องหรอ หรือไงก็ได้นะจะจัดกันตรงนี้ เข้ามาเลย" เตรียมตัวตัวสวิงง้างมือออก ประสบการณ์โดนรุมตบยังตราตรึงในใจ ในเมื่ออยู่เฉยๆแล้วโดนหนัก เปิดก่อนอาจได้เปรียบ

          "ใจเย็น! ฉันไม่ได้จะมาหาเรื่องเธอ"

          "แล้วถ้าไม่ได้มาหาเรื่องทำไมต้อง ทำสีหน้าจริงจังขนาดนั้นแล้วเดินใกล้ๆ เพื่อ?"

          โจน่ายิ้มอย่างใจเย็น สาวน้อยเบื้องหน้ารูปร่างสมส่วนทั้งลักษณะท่าทาง มีออร่าเปร่งประกายดูเป็นคนที่ตอบโจทย์ "ฉันโจน่าธิดาแห่งอะพอลโล กำลังตามคนที่มีเหมาะสมกับการมาเป็นนางแบบถ่ายชุดพังค์น่ะ"

          "อืม ฉันรู้ว่าสวย" นัยน์ตาหวานเชื่อมน้ำตาลคลี่แววตาประกายวิบวับ งานถ่ายแบบเป็นงานที่น่าสนใจ ก่อนจะถามถึงรายละเอียดกลับ " เรื่องรายละเอียดของงานหลับเป็นยังไง ตอบแทนในการถ่ายแบบเท่าไหร่ล่ะ ถ้าทุกอย่างลงตัว ฉันพร้อมจะเข้าร่วมงานนี้"

          "$1,500 ไม่มีอะไรมากแค่ถ่ายแฟชั่นสไตล์สาวพังค์ ที่กองมีชุดพร้อมให้เปลี่ยน ช่างแต่งหน้า ทำผมก็มี"

          ค่าตอบแทนค่อนข้างดี ถึงจะอยู่ในเกาะไม่ได้ออกไปโลกภายนอกมาถ่ายแบบสร้างชื่อเสียงเรียงนาม "โอเค ดีล! เรื่องช่างแต่งหน้าไม่จำเป็นสำหรับฉันหรอก เอาล่ะลืมพาฉันเข้าในกองได้ล่ะ จะได้รีบๆถ่ายงานกัน"

          โจน่าเดินพาอีกฝ่ายเข้าไปในกอง ทุกคนที่อยู่มาต้อนรับทักทายอย่างเป็นมิตร อิซึมิยิ้มรับคำชม ยืนเสื้อผ้าชุดโทนสีดำไปเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ การเป็นธิดาแห่งวีนัสมีพลังในการใช้ Make Up เพียงหลับตาแล้วนึกคิดถึงสิ่งที่ต้องการ เครื่องสำอางก็มาปรากฎอยู่บนใบหน้าอันงดงามแสนสวย มือเล็กบอบางใส่เครื่องประดับที่วางไว้บนโต๊ะ ในห้องแต่งตัวมีกระจกบานใหญ่ที่ส่องได้ทั้งตัว เธอหมุนตัวดูความเรียบร้อยก่อนจะหลับตานึกคิดถึงสิ่งที่ต้องการ เมคอัพโทนสีดำแต่งแต้มบนหน้าเรียวเล็ก




          "สวยจริงๆ โจน่าเธอเลือกหานางแบบได้ถูกคน อิซึมิเข้าเฟรมไปเลย เราบะถ่ายกันหลายช็อต เดี๋ยวพี่สั่งให้โพสท่าเมื่อไหร่ เราโพสท่าอิสระเลยนะ จะขอเช็คดูก่อน" ช่างภาพหนุ่มกล่าวพลางผายมือ นางแบบสาวให้เดินเข้าไปในเฟรม องค์ประกอบแสงสีเข้ากัน

          เมื่อถ่ายชุดแรกเสร็จ ก็เปลี่ยนเป็นชุดที่สองต่อ พรุ่งนี้จะออกแนวแบบเซ็กซี่ เครื่องประดับเด็ดชัด ผู้ช่วยเข้ามาซับเหงื่อบนใบหน้าแล้วเสิร์ฟน้ำให้ก่อนที่จะเริ่มถ่ายทำช็อตต่อไป อิซึมินั่งลงบนเก้าอี้ที่ทีมงานเตรียมเอาไว้ให้ แสงไฟพร้อมทุกอย่างดำเนินเป็นขั้นเป็นตอน




         ทีมงานหนุ่มเห็นท่าโพสแล้วถึงกับน้ำสอ นั่งแยกแหกขา เอียงคอเล็กน้อยหลับตาลงแอ่นหน้าอกขึ้นโชว์เรืองร่างแซ่บๆ ผิวพรรณขาวเนียน "อิซึมิ ดันตัวขึ้นอีกนึด" ช่างภาพตะโกนบอก ถือกล้องถ่ายรูปรัวๆ

         แชะ! แชะ! แชะ!

         "ได้คร่าาาา" ยกสะโพกมนขึ้น ทรงตัวให้เข้ากับจังหวะเสียงถ่ายภาพ เพื่อให้การถ่ายรูปงานออกมาดีที่สุดจะต้องทำให้ทุกอย่างเพอร์เฟคสมบูรณ์ สาวสวยแห่งวีนัสจะต้องไม่ทำให้ทุกคนในกล้องผิดหวัง พวกเขาจะต้องรู้สึกแฮปปี้ในการเลือกเธอมาเป็นนางแบบ คิกๆๆๆ

         "เปลี่ยนชุดต่อไปได้เลยครับ" ช่างภาพเอ่ยบอก นางแบบสาวเดินออกไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ทีมงานช่วยกันเซ็ตเปลี่ยนฉากใหม่ มีคนค่อยคัดเลือกรูปอยู่หน้าฉาก บริเวณนี้ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้ามา เนื่องจากกำลังถ่ายทำงานกันอยู่ ใครที่เดินผ่านก็จะถูกกันตัวออกไป




         ไม่หลุดพ้นจากคอนเซ็ปเซ็กซี่พังค์เกิร์ล การทำงานเป็นไปอย่างราบรื่นไม่ว่าโพสมุมไหน ท่าไหน ล้วนได้รับคำชม มีไม่บ่อยนักที่เธออยู่ในโหมดจริงจังปกติแล้วชอบเล่นไปเรื่อยๆมากกว่า เท้าเอวยืนหน้าตรงเสื้อคลุมสีดำลายหนาม

          "ยกขาเหยียบบนโต๊ะแล้วโพสท่าใหม่เลยอิซึมิ" ช่างภาพชี้นิ้วไปตรงโต๊ะถูกจัดวางใหม่ วันนี้ถ่ายรูปในแต่ละชุดเป็นสิบๆเทค

         "ตรงนี้อ่ะนะ" ขยับขาวางพาดเอียงไหล่เชิดหน้า นัยน์ตาคู่หวานทรงเสน่ห์จิกมองกล้องราวกับเสือสาวพราวเสน่ห์ ซึ่งมันก็เป็นผลดูเหมือนว่า จะทำให้การถ่ายในรอบนี้จบลงอย่างสวยงาม "โจน่าพาน้องอิซึมิไปเปลี่ยนชุด น้องครับ อีกเทคชุดสุดท้ายแล้ว"




          ไม่นานนักแต่งตัวเปลี่ยนทรงผมใหม่ นางแบบสาวเดินกลับมาถ่ายทำต่อ ครั้งนี้ถ่ายกันซ็อตต่อซ็อต อิซึมิคลี่นัยน์ตาเล่นหูเล่นตามองกล้อง ก่อนจะปรับเปลี่ยนอารมณ์มองจ้องแน่นิ่ง โจน่าโล่งอกที่งานในวันนี้เสร็จสักที ปิดฉากงานฉลองชุดใหญ่

          "ขอบคุณเธอมากจริงๆ ถ้าไม่ได้เธอมาเป็นนางแบบให้พวกเราวันนี้ แย่แน่ๆ"

          "ถ้ามีงานถ่ายแบบอีกติดต่อฉันมาได้เสมอ" รับเงินจากอีกฝ่ายเก็บใส่กระเป๋า เปลี่ยนเสื้อผ้าตัวเดิมเตรียมกลับจากโรงละคร

          "คิดว่าจะไม่ได้ซะแล้ว งั้นอาทิตย์หน้าเธอมาที่นี่อีก ฉันจะได้ติดต่อคิวเอาไว้ให้ พี่โจเซฟชมเธอใหญ่เลย ถ้าเธอมาที่นี่อีกเขาก็คงจะยินดีต้อนรับเสมอ"

          "อ๊ะ!? พี่ตากล้องอ่ะนะ แหม่ๆๆ ถ่ายรูปฉันตั้งหลายเทค ไม่แปลกหรอกที่จะหลงเสน่ห์" น้ำเสียงหวานไพเราะหัวเราะยกมือป้องปก ก่อนจะขยิบตาหว่านเสน่ห์ใส่ช่างภาพ

Technology - 14

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +8 ความโหด โพสต์ 2020-5-1 14:39

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1Energy +5 USD +1500 Tech +14 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 1500 + 14

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
Solis Iuceat
เสื้อค่ายจูปิเตอร์
มีดสั้นฟูจิโอ
DUEL DISC
VR Headset
Super Car
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x7
x3
x14
x12
x50
x7
โพสต์ 2020-8-24 09:00:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด
A day found by chance
[ 8 ]


          อิซึมิและชาวคณะนิเทศศาสตร์สาขาการแสดงเดินทางมาในโรงละครของลานคนเมือง มันเป็นที่อยู่อาศัยของพวกคนที่ปลดประจำการ ในค่ายแล้ว อาจารย์ให้พวกเธอมาศึกษาดูงานที่ Chorégies d'Orange ที่นั่นเป็นศูนย์รวมของลูกเทพอะพอลโลทั้งนั้น ในฐานะที่อยู่ปีสาม อาทิตย์หน้าจะมีการแสดงละครเวทีประจำเดือนผลัดกันกับชั้นปีอื่นๆ

          มหาวิทยาลัยกรุงโรมใหม่ ถึงมันจะไม่ได้มีคนเรียนเยอะเท่ากับตอนที่เรียนในนิวยอร์ก แต่ที่นี่มันมีความสงบกว่า เพื่อนๆก็เป็นมิตรกันทั้งนั้น หญิงสาวแต่งกายด้วยชุดกระโปรงสีหวานลายผลไม้ เสื้อยืดคอกว้างและสวมเครื่องประดับเป็นสร้อยรูปหัวใจ

          "ปีนี้พวกเราจะแสดงละครเวทีอะไรกันดี ใกล้ถึงช่วงปฐมนิเทศรับน้องปีหนึ่งใหม่แล้ว"

          "นั่นสิ ปีที่แล้วก็พลาดรางวัล รอบนี้ฉันไม่ยอมจริงๆ" ปีสามปรึกษาหารือเรื่องละครเวที ที่จะต้องนำไปแสดงในมหาลัย

          เมเปิ้ลธิดาแห่งวีนัสจ้องมองหนุ่มๆ "แหม่มีฉันอยู่ทั้งคน พวกผู้ชายต้องแห่มาลงคะแนนให้พวกแน่"

          "ยากหน่อยนะ ปีสี่พวกรุ่นพี่มีแต่เก่งๆทั้งนั้น เสน่ห์ของเธอมันก็ใช้ได้แต่กลับพวกชีกอหน้าหม้อเท่านั้นแหละ" แต่ละคนเริ่มแสดงความคิดเห็นกับละครที่จะเล่น เพราะเรื่องราวส่วนใหญ่แล้วก็จะนำมาจากนิทานปรับในรูปแบบใหม่ "อิซึมิเธอมีความเห็นอะไรไหม" ชายหนุ่มเอ่ยถามอีกฝ่ายซึ่งย้ายเข้ามาตอนปีสาม

          "เล่นเรื่องเจ้าหญิงนิทราไหมล่ะ ถึงมันดูซ้ำจำเจ เราเป็นนักแสดงย่อมต้องถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกออกมาให้ผู้ชมเห็น พัฒนาศักยภาพเพียบพร้อม" น้ำเสียงเล็กหวานใสออกแสดงความคิดเห็น

          "ฟังดูดี ถ้างั้นเอาเรื่องเจ้าหญิงนิทราก็แล้วกัน ส่วนเรื่องบทจะแบ่งตามความเหมาะสม ใครอยากเล่นเป็นอะไรกันบ้าง"

          "ฉันอยากเล่นเป็นเจ้าหญิง!" ร่างระหงยกมือขึ้นด้วยเป็นธิดาแห่งวีนัส กลายเป็นศึกแย่งชิงบทนางเอกกันพักใหญ่ ผู้ชายส่ายหน้ากับกลุ่มสาวๆที่อยากชิงดีชิงเด่น เวโรนิก้ากระซิบถามเด็กใหม่ "ไม่เข้าชิงบทด้วยล่ะ เธอเองก็เหมาะจะเล่นบทเจ้าหญิงเหมือนกัน"

          "ไม่เอาๆ ฉันอยากร้องเพลงประกอบมากกว่า"

          วิลโซเลซเดินโผล่มาทางด้านหลังร่างบอบบางทักทายน้องสาวคนใหม่ที่พึ่งย้ายเข้ามาประการในค่ายจูปิเตอร์ได้ไม่นาน "ไง อิซึมิ กำลังทำอะไรกันอยู่"

          อมยิ้มกว้างทักทายพี่ชายตอบกลับ "สวัสดีค่ะพี่ พวกหนูขอยืมใช้สถานที่ซ้อมบทละครหน่อยนะคะ พอดีว่าอาทิตย์หน้าอาจารย์จะให้แสดงละครเวที" ยกมือขึ้นเกาแก้มขาวเนียน

          "ไม่มีปัญหา เล่นเรื่องอะไรกันล่ะ"

          "เจ้าหญิงนิทราครับ" หนึ่งในกลุ่มปีสามตอบวิลโซเลซ

          "ตามสบายเลยถ้างั้น"

          "ขอบคุณค่ะ/ครับ"

          "อิซึมิว่างหรือเปล่าไปนั่งคุยกับพี่หน่อย พี่มีเรื่องอยากจะคุยกับเรา" รุ่นพี่หนุ่มเดินนำไปทางโซนนั่ง หญิงสาวพยักหน้าหงึกๆเดินตามไปคุยกันตามประสาพี่น้องพ่อเดียวกัน "มีอะไรหรือเปล่าคะ"

          "เห็นว่าเธอเปิดร้านขนมใช่ไหม พี่ได้ยินข่าวมาจากคนในเมืองน่ะ ระวังๆหน่อย พวกชีกอมันเยอะ โดยเฉพาะบุตรแห่งจูปิเตอร์ตัวดีเลย ถ้ามาจีบเรา เธอปฏิเสธไปเลย" ชายหนุ่มกล่าวบอกน้องสาวตัวน้อยด้วยความห่วงใย และได้ยินกิตติมศักดิ์เกี่ยวความใสซื่อชนิดที่พี่ชายของเธอถึงกับต้องกุมขมับบ่อยๆ

          "จีบ….จีบคืออะไรเหรอคะ เอ่อ…." ดูเหมือนคำพูดบางอย่างของพี่วิลจะทำเอาไม่เข้าใจหลายอย่าง นำของขวัญมอบให้พี่ชาย

          "......โธ่ น้องพี่" นัยน์ตาครามมรกตมองอย่างเอ็นดู ก่อนจะทำตัวสบายๆราวกับไม่เคยพูดเรื่องนั้นออกมา รักษาความไร้เดียงสาของน้องสาวไว้ "เอาเป็นว่าเรื่องนี้มันเด็กเกินไปสำหรับเธอ ไม่ต้องรู้น่ะดีแล้ว" ลูบหัวมอบความอบอุ่น


กีต้าร์วง K.O.
ดอกม่วงราตรี




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ [036] วิล โซเลซ เพิ่มขึ้น 70 โพสต์ 2020-8-24 09:47
คุณได้รับ +8 คุณธรรม โพสต์ 2020-8-24 09:47

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1Energy +5 USD +100 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 100

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
Solis Iuceat
เสื้อค่ายจูปิเตอร์
มีดสั้นฟูจิโอ
DUEL DISC
VR Headset
Super Car
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x7
x3
x14
x12
x50
x7
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต